Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου, 2021

Το Εισιτήριο στον Όλυμπο & τα Αμερικάνικα Εθνικά Πάρκα

Μετά την αναστάτωση και το θόρυβο που προκάλεσε η διαρροή εγγράφου-σχεδίου Υπουργικής Απόφασης για εισιτήριο στον Όλυμπο, το θέμα ατόνησε και προφανώς παραπέμφθηκε στις καλένδες, όπως γίνεται συνήθως σε παρόμοιες υποθέσεις. Ξεκάθαρα αστήρικτο και διάτρητο το σχέδιο, με εισπρακτικό και μόνο χαρακτήρα, προκειμένου να καλυφθεί το κόστος λειτουργίας –βλέπε μισθοδοσία του λιμνάζοντος προσωπικού- του «κλινικά νεκρού» Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου.

Κι όσο στον νεοϊδρυθέντα ΟΦΥΠΕΚΑ (Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος & Κλιματικής Αλλαγής), οργανισμό-ομπρέλα για τους Φορείς Διαχείρισης προστατευόμενων περιοχών στο εξής στη χώρα μας, συνεχίζουν τις δεύτερες σκέψεις για το πώς θα λυθεί το πρόβλημα χωρίς να χρειαστεί μείωση προσωπικού στον εν λόγω Φορέα –ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το πρόβλημα είναι η απουσία αντικειμένου για τον Φορέα και το προσωπικό του- καταθέτω την εμπειρία ενός κολοσσιαίου Οργανισμού διαχείρισης Εθνικών Πάρκων, αυτήν του NPS, της Υπηρεσίας Εθνικών Πάρκων των ΗΠΑ. Δισεκατομμύρια οι τζίροι και οι προϋπολογισμοί, εκατομμύρια οι επισκέπτες, εκατοντάδες χιλιάδες οι εθελοντές, δεκατρείς χιλιάδες μόνιμο προσωπικό, 140.000 χιλιόμετρα μονοπατιών, εκατοντάδες Πάρκα.

Ένας ολόκληρος, ξεχωριστός κόσμος, που λειτουργεί περίφημα, χαρίζοντας αναψυχή στους επισκέπτες, ευημερία στους εργαζόμενους και τις τοπικές κοινωνίες, προστασία στη φυσική και πολιτιστική κληρονομία του μεγαλύτερου έθνους του πλανήτη και κυρίως έμπνευση στις γενιές των Αμερικανών που αισθάνονται περήφανοι για την κληρονομιά τους και αισιόδοξοι για το μέλλον. Ακολουθούν μερικές πληροφορίες, που μπορούν να βοηθήσουν στην ελληνική πραγματικότητα. Όλες έχουν αντληθεί από τη διεθνή έκδοση της Wikipedia και σταχυολογήθηκαν από ένα μεγάλο όγκο εκείνες που εκτιμήθηκαν χρήσιμες.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ NPS : Φορέας γενικότερης διαχείρισης είναι ο NPS (National Park Service), μια κρατική Υπηρεσία που υπάγεται στο Υπουργείο Εσωτερικών των ΗΠΑ. Στη διαχείριση του NPS υπάγονται όλα τα Εθνικά Πάρκα (423 το 2020), πολλά Εθνικά Μνημεία και άλλες περιοχές διατήρησης (conservation areas) και ιστορικές αντίστοιχες, με διάφορους τίτλους που τους έχουν απονεμηθεί (κτίρια, αρχαιολογικοί χώροι, ιστορικές κατασκευές, διαδρομές ποταμιών, δρόμοι, μονοπάτια, λίμνες και θάλασσες, συνολικά πάνω από 20 τίτλοι προστατευόμενων στοιχείων φύσης και πολιτισμού). Ο NPS έχει λειτουργία πάνω από έναν αιώνα! Ιδρύθηκε το 1916 με απόφαση του αμερικανικού κονγκρέσου. Ρόλος της είναι αφενός η διατήρηση της οικολογικής και ιστορικής ακεραιότητας των περιοχών τις οποίες της εμπιστεύθηκε η πολιτεία και αφετέρου, η προσβασιμότητα για δημόσια χρήση και ψυχαγωγία.

ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ : Οι εκτάσεις που διαχειρίζεται η NPS ανέρχονται στα 344.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα (2,5 φορές η έκταση της Ελλάδας). Η μεγαλύτερη διαχειριζόμενη έκταση είναι 53.000 τχ και η μικρότερη, μόλις 80 τετραγωνικά μέτρα!

ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ : Ο συνολικός αριθμός των επισκεπτών σε όλα τα προστατευόμενα στοιχεία, το 2019 έφτασε τα 327 εκατομμύρια! Το κορυφαίο 10% των πάρκων προσέλκυσε το 63% των συνολικών αυτών επισκέψεων. Πάνω από 15 εκατ. επισκέπτες διανυκτέρευσαν τουλάχιστον για μία νύχτα σε κάποιο από τα Εθνικά Πάρκα το 2015, σε αντίσκηνα, ξενώνες, τροχόσπιτα κλπ.

ΚΟΣΤΟΣ ΕΙΣΟΔΟΥ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ : Σχετικά με το κόστος εισόδου-επίσκεψης (εισιτήριο), οι περισσότερες προστατευόμενες περιοχές δεν έχουν εισιτήριο, θεωρείται ότι η φορολογία των πολιτών καλύπτει την δυνητική συμμετοχή τους στα κόστη συντήρησης αυτών των περιοχών. Εδώ βέβαια θα πρέπει να επισημάνουμε ότι πολλές από αυτές (ακτές, ποτάμια, γεωλογικοί σχηματισμοί κλπ) δεν θα μπορούσαν έτσι κι αλλιώς να έχουν εισιτήριο! Κάποιοι όμως δημοφιλείς προορισμοί, έχουν εισιτήριο, το οποίο ποικίλει ανάλογα με την περιοχή και τη δημοφιλία της. Η χρέωση γίνεται είτε στη βάση του ανθρώπου είτε στη βάση του οχήματος και έχει συνήθως διάρκεια 7 ημερών.

ΚΑΡΤΕΣ ΕΙΣΟΔΟΥ : Το “Beautiful Pass” είναι μια πατέντα της NPS που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία στον πληθυσμό. Πρόκειται για μια κάρτα διαρκείας, είτε ετήσια είτε δια βίου, η οποία δίνει το δικαίωμα στον κάτοχό της αλλά και σε μέχρι 3 ακόμα ενήλικες, να μπορούν να επισκέπτονται ένα εύρος πάνω από 2.000 προστατευόμενων περιοχών! Υπάρχουν τέσσερις διαφορετικές κάρτες:
α) Ετήσια > στοιχίζει 80$ και έχει ισχύ την τελευταία ημέρα του μήνα που εκδόθηκε, ένα χρόνο μετά.
β) 4ου βαθμού > Δωρεάν κάρτα για τους συνοδούς μικρών παιδιών, με ετήσια διάρκεια. Υποθέτω για τους γονείς (έτσι αναφέρει) αλλά και μη συγγενικά πρόσωπα που οφείλουν να συνοδεύουν μικρά παιδιά στο πλαίσιο συμβατικών τους υποχρεώσεων (εργασία).
γ) Πάσο πρόσβασης > Διάρκεια εφ’ όρου ζωής, για ΑΜΕΑ με χρόνιες αναπηρίες
δ) Εθελοντικό πάσο > ετήσιο δωρεάν πάσο για εθελοντές, οι οποίοι κατέγραψαν τουλάχιστον 250 ώρες εθελοντικής εργασίας σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες ή ειδικότερα στα Εθνικά Πάρκα.
ε) Πάσο Ηλικιωμένων > ως εφ’ όρου ζωής στοιχίζει 80$ και ως ετήσιο 20$ και διατίθεται στους Αμερικανούς πολίτες με ηλικία μεγαλύτερη των 62 ετών.

ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ : Ο προϋπολογισμός της NPS το 2019 ήταν $4δις και ένα πακέτο δυνητικής χρήσης $12δις (για το 2021 ήταν $3,1 δις. Ο προϋπολογισμός χωρίζεται στο υποχρεωτικό και στο δυνητικό τμήμα και το Κογκρέσο ορίζει ποιες εργασίες πρέπει να γίνουν υποχρεωτικά και ποιες από εκεί και πέρα είναι στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗΣ : Ένα μέρος των πόρων παραμένει στη διάθεση της Υπηρεσίας, προκειμένου να διατεθεί στην αποκατάσταση, συντήρηση και διαφύλαξη φυσικών και πολιτιστικών αποθεμάτων. Αυτό το τμήμα των πόρων περνά στην υλοποίηση από εξειδικευμένους επιστήμονες, βιολόγους, γεωλόγους, αρχαιολόγους και άλλους ειδικούς, που μπορούν να αναλάβουν τέτοιες εξειδικευμένες εργασίες.

ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΩΝ : Μέρος από τα έσοδα που προέρχονται από τους επισκέπτες διατίθεται σε επιμόρφωση των επισκεπτών, μέσα από διάφορα προγράμματα που εκπονούνται από τα Πάρκα και υλοποιούνται ακόμα και στο πεδίο, όπως και διαδικτυακό ή έντυπο υλικό.

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΠΑΡΚΩΝ : Ειδικό προσωπικό στα Πάρκα επιτηρεί την τάξη και τον νόμο και την προστασία του φυσικού κεφαλαίου αλλά και των υπόλοιπων στοιχείων από καταστροφές και φθορές.

ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΥΠΟΔΟΜΩΝ : Ένα μέρος του προϋπολογισμού διατίθεται για τη συντήρηση δρόμων, μονοπατιών, κατασκευών γενικά. Το προσωπικό εδώ αποτελείται από τεχνικούς, συντηρητές, ομάδες μονοπατιών, κτίστες, ηλεκτρολόγους, υδραυλικούς, μηχανικούς, αρχιτέκτονες. Επίσης, με άλλη κατηγορία πόρων, αντικαθίστανται παλιές κατασκευές που πλέον δεν εξυπηρετούν τις ανάγκες των Πάρκων αλλά και αγοράζονται εκτάσεις από ιδιώτες, οι οποίες γειτνιάζουν με προστατευόμενες περιοχές και ενδέχεται να παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρησή τους.

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ : Ειδικευμένο προσωπικό απασχολείται για τη διοίκηση και τα οικονομικά των Πάρκων, σχετικά με το προσωπικό, τα περιουσιακά στοιχεία, τα λογιστικά, τον οικονομικό σχεδιασμό.

ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΕΣ : Η NPS λαμβάνει δωρεές από ιδιώτες, ιδρύματα και επιχειρήσεις, προκειμένου να εκπληρώσει τους σκοπούς λειτουργίας της.

ΤΟΠΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ : Ποσό του προϋπολογισμού διατίθεται για την χρηματοδότηση τοπικών κοινωνιών, προκειμένου αυτές να συμβάλλουν στη διατήρηση σημαντικών για το σύνολο φυσικών περιοχών αλλά και στην στενή σχέση αυτών των κοινωνιών με το ευρύτερο περιβάλλον των προστατευόμενων περιοχών.

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ & ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ : Η NPS απασχολεί πάνω από 12.000 εργαζόμενους κάθε χρόνο, μόνιμους ή με σύμβαση. Όσον αφορά την εθελοντική εργασία στα Εθνικά Πάρκα, υπάρχει το πρόγραμμα “Volunteers-In-Parks” (VIP) το οποίο δημιουργήθηκε το 1970. Σκοπός του είναι η αμοιβαία ωφέλεια των δύο πλευρών από την προσφορά εργασίας. Περίπου 220.000 εθελοντές (VIPs) συμβάλλουν στους στόχους της NPS προσφέροντας 6,4 εκατομμύρια εργατοώρες.

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΩΦΕΛΕΙΑ : Σύμφωνα με έρευνα του 2011 από το Πανεπιστήμιο του Michigan για λογαριασμό της NPS, κάθε $1 που επενδύεται στην NPS προκύπτει όφελος $4 για το αμερικανικό κράτος! Το 2011 τα Εθνικά Πάρκα δημιούργησαν τζίρο $30 δις και 252.000 θέσεις εργασίας σε εθνικό επίπεδο. Τα $4,5 δις από τα 30, κατευθύνθηκαν άμεσα στις τοπικές κοινωνίες. Σε άλλη έρευνα του 2017, προέκυψε ότι 331 εκατομμύρια επισκέπτες Εθνικών Πάρκων ξόδεψαν $18,2 δισεκατομμύρια σε γειτονικές περιοχές των Πάρκων. Αυτή η συμπεριφορά των επισκεπτών στήριξε 300.000 θέσεις εργασίας!

ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ : Ειδικές μόνο κατηγορίες υπηρεσιακών ρόλων, έχουν δικαίωμα δωρεάν πρόσβασης εφ’ όρου ζωής στα Εθνικά Πάρκα. Το κάμπινγκ επιτρέπεται σε συγκεκριμένες μόνο περιοχές, πάνω από 120 Πάρκα έχουν καθορισμένες τέτοιες, που βρίσκονται κοντά σε σημεία διευκολύνσεων (ξενώνες κλπ).

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ : Το 2017 ο τότε Υπουργός Εσωτερικών και πολιτικός προϊστάμενος της NPS, εισηγήθηκε να αυξηθούν τα εισιτήρια εισόδου στα 17 πλέον δημοφιλή Πάρκα, με σκοπό να εξευρεθούν αναγκαίοι πόροι για τη συντήρηση του συνόλου των Εθνικών Πάρκων. Η NPS που ανέλαβε την εκπόνηση της σχετικής μελέτης αποφάνθηκε ότι το εισιτήριο θα έπρεπε να ανέβει υπερβολικά, από τα $25 στα $75, καθώς θα εισπράττονταν μόνο στα δημοφιλή Πάρκα. Αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην κοινή γνώμη, καθώς θεωρήθηκε ότι κάτι τέτοιο θα απέκλειε τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα από τη δυνατότητα πρόσβασης στα Εθνικά Πάρκα! Πάνω από 110.000 σχόλια καταχωρήθηκαν στο site της NPS, με το 98% από αυτά να διαμαρτύρονται για την σχεδιαζόμενη αύξηση. Κάτω από την πίεση του κοινού, το μέτρο ανακλήθηκε ένα χρόνο αργότερα και αντικαταστάθηκε με χαμηλότερες αυξήσεις σε όλα τα Πάρκα τα οποία έχουν εισιτήριο

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΩΝ (NTS) : Η NPS έχει την ευθύνη λειτουργίας αυτού του τεράστιου εθνικού δικτύου από κατονομασμένα 1300 και πλέον μονοπάτια με συνολικό μήκος που φτάνει τα 140.000 χιλιόμετρα! Τα μονοπάτια χωρίζονται σε αισθητικά, ιστορικά, αναψυχής και συνδετικά (μεταξύ τους ώστε να υπάρχει συνέχεια στις διαδρομές). Στη δεκαετία του ’60 ένα μεγάλο σχέδιο για μεγάλα μονοπάτια σε αστικές και κυρίως φυσικές περιοχές, με σκοπό την αναψυχή των πολιτών της χώρας. Δύο από τα γνωστότερα σήμερα αμερικανικά μονοπάτια μεγάλων διαδρομών, είναι το Appalachian Trail (3.500 χιλιόμετρα) και το Pacific Crest Trail (4.300 χιλιόμετρα).

 

Αναστέλλονται οι αγώνες βουνού στην Κίνα μετά τους 21 νεκρούς

Με ανακοίνωσή της η Κινεζική «Γενική Γραμματεία Αθλητισμού» (General Administration of Sport ή GAS συντομογραφικά) ανήγγειλε στις 2 Ιουνίου την αναστολή όλων των αγώνων ορεινού τρεξίματος, προκειμένου να βελτιωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις κάτω από τους οποίους διεξάγονται!

Γιάννης Κούρος, μια συνέντευξη από το 2005

Οι υπερμαραθώνιοι αγώνες δρόμου δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη χώρα μας, σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου εκτός από το ότι είναι δημοφιλείς, χαίρουν της αναγνώρισης και του σεβασμού του κοινού. Ωστόσο, χάρη στις απίστευτες επιδόσεις ενός Έλληνα τα προηγούμενα χρόνια ήταν φυσικό να ακουστεί και στην Ελλάδα ο όρος «υπερμαραθώνιος», όπως επίσης και ο ίδιος ο αθλητής του οποίου το όνομα έγινε στο τέλος συνώνυμο με το άθλημα, σε τέτοιο βαθμό που ταυτίστηκε σχεδόν με οτιδήποτε χαρακτηρίζεται προσπάθεια υπεραντοχής. Ο Γιάννης Κούρος έχει καταχωρηθεί ακόμα και στο βιβλίο Γκίνες, χάρη στις κυριολεκτικά απίστευτες επιδόσεις του.

Η συνέντευξη πάρθηκε τον Οκτώβριο του 2005 από τον Λάζαρο Ρήγο και δημοσιεύτηκε αρχικά στην ιστοσελίδα Adventure Zone

Ο Νίκος Καλοφύρης στο Solu Khumbu Trail

Στις 7 Νοεμβρίου του 2010, ο Νίκος Καλοφύρης και ο φωτογράφος Μπάμπης Γκιριτζιώτης, ξεκίνησαν μια συναρπαστική αποστολή στα Ιμαλάια. Ο πρώτος για να αγωνιστεί στο Solu-Khumbu Trail και ο δεύτερος για να απαθανατίσει την προσπάθεια του πρώτου αλλά και για να καταγράψει το γεγονός γενικότερα. Η ελληνική κοινότητα του ορεινού τρεξίματος παρακολουθεί με ενδιαφέρον αυτή την προσπάθεια, που αναμένεται να δημιουργήσει κίνητρα για τον συγκεκριμένο αγώνα, που δημιούργησε ο Dawa Sherpa αλλά και γι αυτή την σχετικά άγνωστη και συναρπαστική γωνιά του πλανήτη. Από εδώ θα παρουσιάζονται* σε καθημερινή βάση –ελπίζουμε οι τεχνικές δυσκολίες να μην αποτελέσουν εμπόδιο- οι ανταποκρίσεις της ελληνικής αποστολής και κάποια σχόλια και πληροφορίες για τον αγώνα και την περιοχή.

(*) το άρθρο γράφτηκε τις μέρες που η αποστολή και ο αγώνας ήταν σε εξέλιξη, τον Νοέμβριο του 2010 και στην ανανεωμένη δημοσίευσή του σήμερα, 10 χρόνια μετά, περιλαμβάνει και το ημερολόγιο του Νίκου, που μέχρι τώρα δεν είχε δημοσιευτεί συνολικά εκτός από το προσωπικό του ιστολόγιο.

ITRA, το καινοτόμο σύστημα βαθμολογίας στο ορεινό τρέξιμο

ΕΙΣΑΓΩΓΗ : Είναι κοινά αποδεκτό πλέον από την παγκόσμια trail κοινότητα, το σύστημα βαθμολογίας επιδόσεων (PI Scoring) της ITRA. Πρόκειται για μια «πατέντα» που εφαρμόστηκε από το ξεκίνημα της ITRA το 2013 και βασίζεται στην προσομοίωση ή εξομάλυνση της ανάβασης μιας διαδρομής αγώνα (elevation gain) σε απόσταση, σε μήκος δηλαδή. Αυτό ήταν μια καινοτομία που αρχικά χρησιμοποίησε η διοργάνωση του UTMB, στελέχη του οποίου αποτέλεσαν και ιδρυτικά μέλη της ITRA. Εννοείται πως το αφελές σύστημα της στάνταρ βαθμολογίας με βάση την κατάταξη (100-90-85-80,…), που χρησιμοποιείται συνήθως σε πρωταθλήματα, θα πρέπει να θεωρείται ξεπερασμένο καθώς βασίζεται αποκλειστικά στη σειρά κατάταξης και δεν πρόκειται να μας απασχολήσει από εδώ και πέρα.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ : Όπως αναφέρεται και στην εισαγωγή, το ITRA Performance Index (PI στη συνέχεια) βασίζεται στην καινοτόμο ιδέα να προσομειωθεί η ανάβαση (elevation gain) αλλά και η κατάβαση (elevation loss) με μήκος διαδρομής (distance), ώστε στο τέλος να προκύψει μια απόσταση σε επίπεδο έδαφος και αυτή να συγκριθεί με τις βέλτιστες επιδόσεις σε στίβο ή σε δημόσιο δρόμο. Ως σημείο αναφοράς σε αυτή τη σύγκριση, χρησιμοποιούνται οι παγκόσμιες επιδόσεις σε διάφορες αποστάσεις (πχ 20Κ, 30Κ, 42Κ, 50Κ, 50Μ, 100Κ κ.ο.κ.) Μια καμπύλη που διατρέχει το γράφημα της συνάρτησης με τους άξονες απόστασης και επιδόσεων, συνδέει θεωρητικά τα κενά που υπάρχουν ανάμεσα στις αποστάσεις, δημιουργώντας σημείο αναφοράς τελικά για κάθε απόσταση. Η λογική είναι πως συγκρίνουμε τις trail επιδόσεις με το εκάστοτε παγκόσμιο ρεκόρ σε δημόσιο δρόμο, ρεκόρ το οποίο είναι η οροφή, το 1000. Θεωρητικά, καμία επίδοση σε βουνό δεν μπορεί να ξεπερνά το 1000 στην εξομαλυμένη απόσταση στην οποία αναφέρεται. Η δυναμικότητα των αθλητών βουνού είναι ευθέως ανάλογη με το 1000 και όσο πιο ψηλού επιπέδου είναι κάποιος, τόσο τείνει να προσεγγίζει το 1000, χωρίς ποτέ όμως να το φτάνει!

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : Πέρα από τη θεωρητική προσέγγιση της φιλοσοφίας του συστήματος που αναπτύχθηκε στην προηγούμενη παράγραφο, μόνο ένα παράδειγμα μπορεί να κάνει κατανοητή τη φόρμουλα του ΡΙ της ITRA, ας το δούμε: Έχουμε έναν αγώνα trail με μήκος 25 χλμ, ανάβαση 1700μ και κατάβαση 1700μ. Εξομοιώνουμε τις υψομετρικές της διαδρομής σε χιλιόμετρα, κρατώντας το 10% της ανάβασης και το 3% της κατάβασης (αυτά τα ποσοστά εξομάλυνσης όρισε η ITRA), άρα 25 + 17 + 0,2 = 42,2 = μαραθώνια απόσταση. Σε αυτήν την περίπτωση το 1000 είναι το παγκόσμιο ρεκόρ μαραθωνίου, οι 2:01:38 ώρες. Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο νικητής του αγώνα των 25Κ του παραδείγματος, πετυχαίνει επίδοση 2:27:30. Με βάση την παραδοχή που αναφέρθηκε πιο πάνω, η επίδοση 2:27:30 βαθμολογείται με 777 πόντους. Λίγο-πολύ, αν η επίδοση στη συγκεκριμένη διαδρομή άγγιζε τις 2:01:38 ώρες, το σκορ θα άγγιζε το 1000.

O τρόπος με τον οποίο η φόρμουλα της ITRA υπολογίζει την εξομάλυνση της υψομετρικής, μετατρέποντάς την σε μήκος

ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ : Σύμφωνα με την ITRA, πέρα από τον παράγοντα «υψομετρική» που μετατρέπεται σε απόσταση, υπάρχει στον υπολογισμό ο παράγοντας «πεδίο», όσο πιο ήπιο το πεδίο μιας διαδρομής τόσο υποβαθμίζεται το αρχικό σκορ. Άλλος παράγοντας που καθορίζει την βαθμολογία, είναι η μέση βαθμολογία των αθλητών που συμμετέχουν σε έναν αγώνα, όσο ψηλότερη τόσο ευνοϊκότερο το αποτέλεσμα. Πέρα από τους παράγοντες εύνοιας, υπάρχει το στοιχείο της διαχρονικής φθοράς μιας βαθμολογίας σε βάθος χρόνου. Στο ιστορικό του κάθε αθλητή, η βαθμολογία του (σκορ) σε κάποιον αγώνα του παρελθόντος παραμένει σταθερή, για να γνωρίζει ποιο ήταν το σκορ του μετά από πολλά χρόνια, ως ιστορικό στοιχείο. Όμως στο χρονικό ορίζοντα 3ετίας, ο οποίος και λαμβάνεται υπόψη για τον υπολογισμό της συνολικής του βαθμολογικής αξίας –σε άλλον πίνακα πλέον-  οι βαθμολογίες υφίστανται μια σταδιακή μικρή φθορά στο πέρασμα του χρόνου και σε εξαμηνιαία βάση μετά τον πρώτο χρόνο, που η βαθμολογία παραμένει σταθερή και μέχρι να ξεπεράσουν το όριο των 36 μηνών (3 χρόνια), καθώς μετά δεν λαμβάνονται πλέον υπόψη για τον υπολογισμό της γενικής του βαθμολογίας. Εδώ να σημειώσω ότι αν ένας αθλητής δεν παρουσιάσει κανένα απολύτως αποτέλεσμα για 3 συνεχόμενα χρόνια, χάνει εντελώς τη βαθμολογία του στην ITRA, άρα και την αξιολόγηση που έχει εκεί. Αναφορικά με τη φθορά των βαθμολογιών, πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι ο ρυθμός απομείωσής τους είναι μεγαλύτερος στους μικρότερους αγώνες (trail) και μικρότερος στους μεγαλύτερους (ultra), γιατί σύμφωνα με την ITRA ένας αθλητής μπορεί να κάνει περισσότερους μικρούς αγώνες μέσα στη χρονιά, από ότι ultra.

Κατηγοριοποίηση των αγώνων ορεινού τρεξίματος κατά την ITRA. Ο διαχωρισμός έχει να κάνει με τους πόντους που προκύπτουν από την άθροιση μήκους και υψομετρικής (στήλη “Km-effort”)

ΦΥΛΟ / ΗΛΙΚΙΑ : Στη βαθμολόγηση των επιδόσεων δεν υπολογίζεται το φύλο ή η ηλικία των αθλητών. Είναι επιστημονικά γνωστό ότι υπάρχει διαφορά στην αερόβια ικανότητα περίπου 15% ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, όπως επίσης φθίνουσα αερόβια ικανότητα ανάμεσα σε μικρότερες και μεγαλύτερες ηλικίες (σχετικοί πίνακες διαθέσιμοι διεθνώς). Οι υπεύθυνοι της ITRA μας δήλωσαν σε σχετικές ερωτήσεις μας στο παρελθόν, ότι εργάζονται προς την κατεύθυνση της ενσωμάτωσης των παραπάνω στοιχείων, όμως για την ώρα το σύστημα λειτουργεί με την παραδοχή ότι αυτά δεν επηρεάζουν τις αθλητικές επιδόσεις. Ωστόσο, για το θέμα των δύο φύλων, η ITRA έχει δημιουργήσει πίνακες διαχωρισμού δυναμικότητας ανδρών και γυναικών, όπου απεικονίζεται αυτή η διαφορά με την κατηγοριοποίηση σε διαφορετικά επίπεδα βαθμολογίας για τους άντρες από ότι στις γυναίκες και λίγο-πολύ ανταποκρίνεται στο άνοιγμα του 15%, εξισώνοντας άντρες και γυναίκες με διαφορά 100-150 μονάδων βαθμολογίας.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : Η ITRA έχει κατηγοριοποιήσει τους αγώνες βουνού με βάση το μέγεθος του καθενός, όπως προκύπτει από τον μαθηματικό τύπο της εξομοίωσης των υψομετρικών με απόσταση. Έτσι φτιάχτηκαν επτά κατηγορίες αγώνων: XXS, XS, S, M, L, XL, XXL, που καλύπτουν από τον μικρότερο trail μέχρι τον μεγαλύτερο ultra. Ο μέσος όρος των 5 καλύτερων επιδόσεων κάθε κατηγορίας δίνει την κατηγοριακή βαθμολογία του αθλητή. Εφόσον δεν υπάρχουν πέντε αγώνες, υπολογίζονται όσοι υπάρχουν διαθέσιμοι, έστω και ένας!

ΓΕΝΙΚΗ ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ : Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο για το οποίο έχει καταβληθεί μεγάλη προσπάθεια στην ITRA, είναι η γενική βαθμολογία των αθλητών! Είναι μια απόπειρα να εξομοιωθούν οι συνθήκες για όλους, ασχέτως μεγέθους ή πλήθους αγώνων της τελευταίας ενεργού τριετίας και να συντηρηθεί μια γενική βαθμολογία, ώστε τελικά το σύνολο των αθλητών σε εθνικό ή παγκόσμιο επίπεδο να έχει μία μοναδική κατάταξη! Το εγχείρημα ομολογουμένως αξιέπαινο, έχει όμως δύο τουλάχιστον «αχίλλειες πτέρνες». Πριν αναφερθώ σε αυτές, θα περιγράψω τον τρόπο με τον οποίο υπολογίζεται η γενική βαθμολογία του κάθε αθλητή. Υπολογίζονται πάντα οι πέντε καλύτερες επιδόσεις της τελευταίας 3ετίας σε κάθε κατηγορία αγώνα και ο μέσος τους όρος αποτελεί τη γενική βαθμολογία του αθλητή. Η μαθηματική συνάρτηση που υπολογίζει τη γενική βαθμολογία, έχει ενσωματώσει μια σειρά από διάφορες παραδοχές ωστόσο, προκειμένου να καλύψει κενά που εμφανίζονται στην πράξη, τις  «αχίλλειες πτέρνες» του συστήματος.

ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ : Παρά το γεγονός ότι το σύστημα βαθμολογίας της ITRA είναι πρωτοπόρο και όμοιό του δεν υπάρχει για τη συγκριτική αξιολόγηση των επιδόσεων στο ορεινό τρέξιμο, υπάρχουν τρωτά σημεία, που μάλιστα μεγεθύνονται από την προσπάθεια της ITRA να δώσει έκταση μεγαλύτερη από το επιτρεπτό στην εφαρμογή του συστήματος.

Πρώτη «πτέρνα», το γεγονός ότι για κανέναν αθλητή δεν είναι μαθηματικά δυνατόν να υπολογιστεί ένας αγώνας από κάθε μία από τις 7 κατηγορίες μεγέθους αγώνων (XXS, XS, S, M, L, XL, XXL) άρα εξαρχής γίνεται ένας συμβιβασμός, υπολογίζοντας τις πέντε καλύτερες επιδόσεις οποιασδήποτε κατηγορίας, εκ των πραγμάτων! Συνεπώς, η γενική βαθμολογία ενός αθλητή ο οποίος συμμετέχει μόνο σε μικρούς ή μόνο σε μεγάλους αγώνες, δεν είναι κατ’ ανάγκη αντιπροσωπευτική λόγω εύρους των κατηγοριών μεγέθους, άρα καταστρατηγείται σε μεγάλο βαθμό η αρχή του γενικού μέσου όρου, ο οποίος δεν είναι καθόλου «γενικός», σε πολλές περιπτώσεις δυστυχώς!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα γενικής βαθμολογίας αθλητή με έναν μόνο αγώνα στο βιογραφικό του (!), σε αντιδιαστολή με αθλητή με πλήθος αγώνων σε όλες σχεδόν τις κατηγορίες!

Δεύτερη «πτέρνα», ο αριθμός των απαιτούμενων πέντε αγώνων που δίνουν το μέσο όρο, άρα και τη γενική βαθμολογία. Στις (πολύ συχνές) περιπτώσεις που κάποιος αθλητής δεν έχει 5 αγώνες την τελευταία 3ετία, το σύστημα της ITRA παράγει αυτόματα τους υπολειπόμενους 1-4 μέσω ενός αλγόριθμου που προσαρμόζει στον μόνο υφιστάμενο πραγματικό τα θεωρητικά αποτελέσματα εικονικών αγώνων για τους υπολειπόμενους: “…For runners who do not have 5 races, additional ‘simulated results’ are created, based this runners best performance and statistical analysis 2nd -5th results of all runners in our database. The combination of the actual results and simulated results allows the calculation of the runner’s performance index. This method means one race is enough for a runner to appear in the performance index…” Έτσι, μπορούμε να μιλάμε για ένα εικονικό αποτέλεσμα που έχει αποδυναμωμένη αξία, στις περιπτώσεις –και είναι πολλές- αθλητών με έναν και μοναδικό αγώνα στα 3 τελευταία χρόνια! Από την προσωπική μου εμπειρία, περιδιαβαίνοντας 4-5 χρόνια τώρα τις λίστες της ITRA με ελληνικό ενδιαφέρον κατά βάση, οι περισσότεροι αθλητές που βρίσκονται στην κατηγορία αυτή, είναι περιστασιακοί στις μικρές κατηγορίες (XXS, XS κυρίως) και στο τέλος καταλαμβάνουν θέσεις γενικής κατάταξης, περνώντας άλλους με πλούσιο βιογραφικό και πολύ περισσότερους από 5 αγώνες στην τελευταία 3ετία και μάλιστα στις μεγάλες και δύσκολες κατηγορίες (M, L, XL, XXL), οι οποίες έχουν εξ ορισμού πιο σταθερό αγωνιστικό κοινό. Ας μην ξεχνάμε εξάλλου, ότι η ανάγκη για συγκέντρωση των αναγκαίων πόντων συμμετοχής στο δημοφιλέστατο στην Ελλάδα UTMB, περνά πλέον μέσα από τις λίστες αποτελεσμάτων της ITRA, άρα οι Έλληνες αθλητές θιασώτες των ultra, έχουν σταθερή παρουσία στους καταλόγους της διεθνούς ομοσπονδίας.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ : Το σύστημα βαθμολογίας (Performance Index) της ITRA, είναι αναμφισβήτητα ότι καλύτερο παρουσιάστηκε μέχρι σήμερα στο παγκόσμιο στερέωμα του ορεινού τρεξίματος. Κατάφερε με ένα πρωτότυπο τρόπο ο εμπνευστής του να λύσει έναν γόρδιο δεσμό, παράγοντας με απλή μαθηματική σκέψη τον τρόπο να μπορούμε να συγκρίνουμε ανόμοιους αγώνες μεταξύ τους και να είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε επιδόσεις που σε άλλη περίπτωση θα ήταν σαν να παρατηρούμε άγνωστες φωτεινές κουκίδες στο νυχτερινό στερέωμα.

Μελετώντας σε βάθος το σκεπτικό των εμπνευστών του ΡΙ μέσα από το πολύτιμο έργο τους, προκειμένου να το αποκωδικοποιήσουμε –καθώς δεν είναι εφικτό να το δανειστούμε- και να το ξαναδημιουργήσουμε για τις ανάγκες της HARTA σε λίγο καιρό, βρήκαμε αρκετά τρωτά σημεία του προγράμματος κυρίως στην εφαρμογή  του, τα οποία και θα προσπαθήσουμε στην δική μας περίπτωση να αποφύγουμε. Θεωρώ ότι η εμπειρία που έχουμε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια αλλά και τον τελευταίο ένα χρόνο προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε το σύστημα της ITRA, θα μας επιτρέψει να δώσουμε αντικειμενικότερη εικόνα των Ελλήνων αθλητών και των επιδόσεών τους. Αναλυτικά, οι αλλαγές που θα εφαρμόσουμε είναι οι εξής:

  1. Δεν θα υπάρχει γενική βαθμολογία για το σύνολο των κατηγοριών μεγέθους όπως στην ITRA, η οποία θα συμπεριλαμβάνει ανόμοιες κατηγορίες αγώνων (πολύ μικρές με πολύ μεγάλες μαζί). Θα υπάρχουν συγκριτικοί πίνακες κατάταξης ανά κατηγορία μεγέθους. Θεωρώ αδιανόητο να ταξινομούνται σε μία κοινή βαθμολογία, αθλητές που δεν αγωνίζονται σε ίδιας κατηγορίας αγώνες. Θεωρώ ατόπημα την κίνηση της ITRA να προβεί σε τέτοια κίνηση, είναι ξεκάθαρα αντίθετο στις βασικές αθλητικές έννοιες!
  2. Το δείγμα για τον υπολογισμό της μέσης βαθμολογίας ανά κατηγορία θα είναι 2 αγώνες στην τελευταία 3ετία. Θα αποφευχθεί το πλήθος των 5, καθώς πολλοί δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν σε τέτοιο δείγμα. Με αυτό τον τρόπο θα αποφύγουμε το λάθος της ITRA να υπολογίζει εικονικούς αγώνες για να βγάλει βαθμολογία.
  3. Δεν θα υπολογίζεται στη HARTA ο μέσος όρος δυναμικότητας (πριν τον αγώνα) των αθλητών που συμμετέχουν σε έναν αγώνα, ώστε να επηρεάσει τη βαθμολογία μετά τον αγώνα. Η βαθμολογία οφείλει να αντανακλά την καθαρή αξία του αποτελέσματος και μόνον αυτήν, και όχι να λαμβάνει υπόψη τη γενικότερη αξιολόγηση των αθλητών που αγωνίζονται εκεί.
  4. Θα συνυπολογίζεται η ποιότητα του τερέν (πεδίου) για τη βαθμολόγηση επιδόσεων στους αγώνες, κάτι που συμβαίνει πλημμελώς στην περίπτωση της ITRA και μόνο κατά δήλωση των διοργανωτών, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο να παρουσιάζουν δυσκολότερους τους αγώνες τους για λόγους γοήτρου. Εκτός των άλλων, η HARTA θα έχει τη δυνατότητα να αξιολογεί στην πράξη την ποιότητα –άρα και το βαθμό δυσκολίας- του πεδίου (δες το σχετικό calculator), στις διαδρομές των ελληνικών αγώνων, κάτι που σαφώς δεν μπορεί να πράξει η ITRA!
  5. Στους βαθμολογικούς πίνακες της HARTA, αν και η βασική βαθμολογία δεν θα υπολογίζει φύλο ή ηλικία, θα υπάρχει στήλη όπου θα απεικονίζεται ένα δεύτερο σκορ, που θα λαμβάνει υπόψη τους δύο αυτούς παράγοντες. Τόσο το φύλο όσο και η ηλικία, είναι σημαντικοί παράγοντες που επηρεάζουν την αθλητική απόδοση και αυτό είναι καλό να μπορεί να απεικονιστεί με κάποιο τρόπο.
O τρόπος υπολογισμού του σκορ μιας επίδοσης στο σύστημα της HARTA υπολογίζει και την ποιότητα του πεδίου, ταξινομώντας το σε πέντε κατηγορίες δυσκολίας!

Κλείνοντας αυτήν τη σχετικά αναλυτική παρουσίαση του συστήματος αξιολόγησης επιδόσεων στο ορεινό τρέξιμο που εμπνεύστηκαν και υλοποίησαν οι άνθρωποι της ITRA, θα ήθελα να πω ότι η Ελληνική Ένωση για το Ορεινό Τρέξιμο και την Περιπέτεια, η HARTA, θα υιοθετήσει αυτό ακριβώς το σύστημα, όχι μόνο για την αξιολόγηση των επιδόσεων στους ελληνικούς αγώνες αλλά και για την ανάδειξη των νικητών στο πρωτάθλημα που θα ξεκινήσει να διοργανώνει -δοκιμαστικά σε πρώτη φάση- από το 2021. Σύμφωνα με το δικό μας πλαίσιο αξιών, το δίκαιο είναι οι αθλητές να βαθμολογούνται από τις επιδόσεις τους και όχι από τη σειρά κατάταξής τους! Αυτή η βασική αρχή θα διέπει στο μέλλον την HARTA και τον τρόπο με τον οποίο θα αποδίδει το δίκαιο στο ελληνικό ορεινό τρέξιμο.

Trans-Himalaya από τον Peter Van Geit

Ο Peter Van Geit (Πέτερ Βαν Γκάιτ) Βέλγος ultrarunner, ολοκλήρωσε πρόσφατα μια πολύμηνη προσπάθεια fast-hiking στα Ινδικά Ιμαλάια. Σύμφωνα με το σχέδιό του που αποτελούταν από 3.000 χιλιόμετρα πορείας, ο Peter κάλυψε τον ιλιγγιώδη αριθμό των 120 διάσελων και 175.000 μέτρων ανάβασης, σε ένα ρυθμό τρεις με τέσσερις φορές γρηγορότερο από έναν μέσο πεζοπόρο.

Γεννημένος στο Βέλγιο αλλά ζώντας στην Ινδία για τα τελευταία 20 χρόνια, o 47χρονος Van Geit περιγράφει τον εαυτό του σαν μια «…συνισταμένη εξερευνητή, ultrarunner και ορειβάτη». Έτρεχε στα κολεγιακά του χρόνια αλλά ξανασχολήθηκε με το τρέξιμο μόλις δύο δεκαετίες αργότερα, το 2013. Στο ενδιάμεσο είχε περπατήσει σκληρές διαδρομές στη νότια Ινδία. Το φετινό Trans-Himalaya δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια αυτού του είδους για τον Peter. Το 2018 έτρεξε 2.000 χιλιόμετρα στα βουνά του Βιετνάμ και μετά έκανε ακόμα 1.500 στο Himachal Pradesh της Ινδίας.

 

Ο κοκκινογένης Βέλγος έτρεξε σχεδόν εντελώς μοναχικά και περνούσε κατά μέσο όρο από ένα διάσελο κάθε μέρα. Δεν ήταν βέβαιος για τον πραγματικό του ρυθμό αλλά περπατούσε με στρατιωτική συνέπεια για 10 με 12 ώρες κάθε μέρα. Σε λιγότερο απαιτητικά πεδία μπορούσε να καλύψει πάνω από 40 με 45 χιλιόμετρα τη μέρα αλλά συνήθως είχε έναν μέσο όρο στα 25-30 χλμ καθώς κινούταν ανάμεσα στο Ladakh και στις Ινδικές πολιτείες του Utarakhand και του Himachal Pradesh.

Για να διατηρήσει αυτό τον καταιγιστικό ρυθμό, οργάνωσε μινιμαλιστικά τα υλικά του. Το μικρό του σακίδιο ζύγιζε μόλις πέντε κιλά! Ο εξοπλισμός του είχε το άρωμα τόσο του πεζοπόρου μεγάλων υψομέτρων όσο και του μινιμαλιστή ορειβάτη. Δεν κουβαλούσε αντίσκηνο, παρά μόνο ένα bivy-sack του μισού κιλού. Παρά το συχνό χιόνι, επέλεξε παπούτσια trail running αντί για βαριές πεζοπορικές μπότες.

Ο Peter με τον μινιμαλιστικό εξοπλισμό του

Έκαιγε καθημερινά 6000 με 8000 θερμίδες αλλά παρόλα αυτά έπρεπε να ελαχιστοποιήσει το βάρος, οπότε αντί για γκαζιέρα μετέφερε μια μικρή ποσότητα κηροζίνης (100ml) για να μουλιάζει μικρά κομμάτια από στεγνή κοπριά αλόγου ή αγελάδας, που πάνω τους μαγείρευε. Κουβαλούσε όση ακριβώς τροφή χρειαζόταν για τις ενδιάμεσες αποστάσεις των χωριών, πέντε με έξι μέρες στις πιο απομονωμένες περιοχές.

Η ιδέα για να τρέξει στα Ιμαλάια του ήρθε πριν από λίγα χρόνια, όταν είδε κάποιους πεζοπορικούς χάρτες που έδειχναν αρκετά διάσελα των 4.000 και 5.000 μέτρων κατά μήκους της ψηλής οροσειράς. Προτιμούσε την κίνηση σε μονοπάτια αλλά και εκτός (off-trail) αντί για τους δρόμους. Όταν προσπάθησε να ερευνήσει τη διαδρομή του στους χάρτες ανακάλυψε ότι τα Ινδικά Ιμαλάια δεν είναι επαρκώς καταγεγραμμένα. «Υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια περάσματα (διάσελα) και κάποια από αυτά χρησιμοποιούνται μόνο από τους βοσκούς και τους ντόπιους» είπε ο Peter «Τελικά, κατάφερα να φτιάξω μια λίστα από περισσότερα από 100 περάσματα κατά μήκος μιας αρκετά εκτεταμένης περιοχής στα Ιμαλάια. Τότε είπα, εντάξει, για να δω πόσο γρήγορα μπορώ να τα διασχίσω».

Ξεκινώντας τον Μάιο, διέσχισε την Ινδική επαρχία (state) του Uttarakhand που βρίσκεται στα δυτικά σύνορα του Νεπάλ μέχρι το Himachal, μέσω 30 περασμάτων χαμηλότερων όμως από 4000 μέτρα, κάτι που τον κράτησε χαμηλότερα από τη χιονογραμμή τόσο νωρίς μέσα στη χρονιά. Στη συνέχεια τραβερσάρισε την επαρχία του Himachal Pradesh, μετά πέρασε από αρκετά διάσελα του εθνικού πάρκου “Great Himalaya”, το Dhauladar και το Pir Panjal. Πολλά από αυτά τα 45 ψηλά διάσελα ήταν περισσότερο δύσκολα από ότι ανέμενε εξαιτίας της απρόβλεπτης ποσότητας χιονιού του προηγούμενου χειμώνα.

Μετά από τρεις μήνες, ο Van Geit είχε εξερευνήσει 83 διάσελα, είχε καλύψει 2.100 χιλιόμετρα και είχε φτάσει σε μέγιστο υψόμετρο 6.200 μέτρα. Είχε περπατήσει και τρέξει πάνω σε παγετώνες, μορένες, σάρες, βαθύ χιόνι, είχε περάσει ορμητικά και επικίνδυνα ποτάμια και απότομες παγωμένες πλαγιές. Ευτυχώς, στο τέλος του Ιουλίου το περισσότερο από το χιόνι κάτω από τα 5.000 μέτρα είχε λιώσει, κάνοντας τα πράγματα κάπως ευκολότερα για αυτόν.

O χάρτης με τα 120 διάσελα του Van Geit

Αντίθετα με το υπόλοιπο ταξίδι του, πολλές διαδρομές και διάσελα στο Ladakh υπήρχαν σημειωμένα στο “Open Street Maps” και στη σειρά χαρτών πεζοπορίας “Swiss Olyzane”. Ο Van Geit ολοκλήρωσε τα 120 περάσματά του στη λιγότερο γνωστή εσωτερική οροσειρά ανάμεσα στο Zanskar και το Lahaul και σε μερικές εσωτερικές κοιλάδες του Hemis.

Τα περισσότερο δύσκολα και επικίνδυνα μέρη της διαδρομής ήταν τα περάσματα ορμητικών μικρών ποταμών, ειδικά στο Ladakh. Το περισσότερο νερό που κυλούν τα ποτάμια εκεί είναι παγετωνικό και στο απόγειο του καλοκαιριού οι παγετώνες που λιώνουν δημιουργούν ορμητικά και παγωμένα ρεύματα. Προπαντός κάποιες κατολισθήσεις που παρέσυραν μονοπάτια κατά μήκος του ποταμού Orna, ανάγκασαν τον Van Geit σε παρακινδυνευμένες διασχίσεις των ρευμάτων στα όρια των δυνατοτήτων του.

Φέτος, υπήρχε επίσης μεγάλος κίνδυνος στη διάσχιση ρηγμάτων παγετώνων (crevasses), κρυμμένων ακόμα και το καλοκαίρι κάτω από ασυνήθιστα πολύ χιόνι. Τελικά, στο σκαρφάλωμα χαλαρών βράχων (scrambling) πήρε το ρίσκο να γλιστρήσει και να πέσει αρκετές εκατοντάδες μέτρα σε απότομες πλαγιές στο βάθος των κοιλάδων.

Ντυμένος μινιμαλιστικά και κουβαλώντας ελάχιστα ζεστά ρούχα, είχε να αντιμετωπίσει τις αποθαρρυντικές συνθήκες αέρα και βροχής πάνω από τα 4.000μ. «Πρέπει να κινείσαι συνέχεια για να κρατήσεις τον εαυτό σου ζεστό» είπε. «Ένα όφελος από το να είμαι πολύ γρηγορότερος από έναν μέσο πεζοπόρο είναι ότι μπορώ να κοιμάμαι πολύ περισσότερο σε χαμηλό υψόμετρο. Προσπαθούσα να κατασκηνώνω όσο γινόταν κάτω από τα 3.000μ».

Από τις 120 νύχτες στο μονοπάτι, πέρασε τις 40 από αυτές με ανθρώπους που συνάντησε. Από τις κορυφαίες στιγμές της περιπέτειάς του ήταν και αυτή του η φιλοξενία από οικογένειες ντόπιων, όπως είναι κατανοητό.

Ο Van Geit είναι τώρα πίσω στο σπίτι του εδώ και ένα μήνα τουλάχιστον. Ο πρώην δρομέας αγώνων παραδέχεται ότι θα απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από τους οργανωμένους αγώνες για χάρη και άλλων μεγάλης απόστασης περιπετειών στα βουνά. Σχεδιάζει τώρα να σκαρφαλώσει τα 200 κάστρα του μαχαραγιά Shivaji, κατά μήκος των δυτικών Ghats της Ινδίας, σχέδιο που πιστεύει ότι θα του πάρει δύο μήνες για να ολοκληρώσει.

Περισσότερες περιπέτειες στο blog του Peter Van Geit

Πηγή: Explorersweb

Ελληνικό Ορεινό Τρέξιμο, η ιστορία! Μέρος Α’ (μέχρι το 1986)

Το τρέξιμο στα βουνά είναι μια ιστορία παλιότερη από όσο πιστεύουν οι περισσότεροι, βρισκόταν όμως για πολλά χρόνια κρυμμένη με επιμέλεια σε σκονισμένα ράφια. Η ιδιορρυθμία εκείνων που προσπαθούν εξαιτίας ενός ιδιαίτερου ψυχισμού να περιγράψουν τον ίδιο κόσμο με το δικό τους διαφορετικό τρόπο, τους οδηγεί αρχικά στο περιθώριο, μέχρι οι πολλοί να κατανοήσουν το μήνυμα. Τότε έρχεται και η δικαίωση, με την ταυτόχρονη έξοδό τους πλέον στο προσκήνιο, όπου έχουν να πουν ακόμα περισσότερα! Κάπως έτσι συμβαίνει και με το ορεινό τρέξιμο, ένα άθλημα με εξαιρετική δημοφιλία στις μέρες μας αλλά και τόσο παρεξηγημένο πριν ελάχιστες δεκαετίες. Πώς όμως ξεκίνησαν όλα στην Ελλάδα; Ήταν κάτι που σαν τάση έφτασε κάποτε και στη χώρα μας ή κάτι άλλο συνέβη; Ποιοι και πότε έφτιαξαν τα θεμέλια του αθλήματος; Φαντάζει κάπως αστείο, όμως στη συνείδηση του υπογράφοντος όλη αυτή η υπόθεση είναι τόσο συγκεκριμένη και προσωποποιημένη, που αναγκαστικά η αφήγηση της ιστορίας του θα ξεδιπλωθεί σχεδόν σε πρώτο πρόσωπο…

Στα Ιμαλάια με ποδήλατο, ένα στοίχημα που απλά δεν χάθηκε

Τον Νοέμβριο του 2000 παρέα με τον Δημήτρη Βενετικίδη, βρεθήκαμε στα Ιμαλάια με τα ποδήλατά μας, για μια ξεχωριστή περιπέτεια: την ποδηλατική διάσχιση της πιο διάσημης οροσειράς του κόσμου, από τα μονοπάτια της! Τώρα που ο χρόνος ξεμάκρυνε τα γεγονότα, αποδεικνύεται ότι ήταν ένα υπέρ το δέον φιλόδοξο σχέδιο, που δεν μπορούσε να έχει παρά μόνο λίγες πιθανότητες να γίνει πράξη. Στην περίπτωση εκείνη μάλιστα, είχαμε να αντιμετωπίσουμε κι άλλους, απρόβλεπτους, παράγοντες, ικανούς να ανατρέψουν αυτοστιγμή οποιοδήποτε παρόμοιο σχέδιο. Στο τέλος αυτής της περιπετειώδους εμπειρίας, αποζημιωθήκαμε σε κάποιο βαθμό. Από όλη την ιστορία όμως, μας έμεινε η απαραίτητη σοφία που κερδίζει κάποιος όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τις αποφάσεις του: «αν δεν το τολμήσεις, δεν μπορείς να ξέρεις». Μέχρι σήμερα, η γεύση εκείνης της γλυκόπικρης εμπειρίας λίγο έχει ξεθυμάνει παρά το ότι πέρασαν ήδη πολλά χρόνια από τότε.

Η Τραγωδία του 1953 στο Κ2 και το Τέλος μιας Εποχής

Το καλοκαίρι του 1953 το Έβερεστ είχε μόλις κατακτηθεί και η θριαμβευτική ατμόσφαιρα δεν είχε ακόμα καταλαγιάσει. Η προσπάθειες των ορειβατών ωστόσο συνεχιζόταν στην κατεύθυνση της κατάκτησης των υπόλοιπων γιγάντων στα Ιμαλάϊα. Το Κ2, το «φοβερό βουνό» όπως αποκαλείται, παρέμενε απάτητο ακόμα. Ο γιατρός Charlie Houston, ήταν εκείνη την εποχή ο πιο ικανός αμερικανός ορειβάτης, με μεγάλη εμπειρία από το χώρο των Ιαμαλαϊων. Από το 1938 ακόμα επιχείρησε να κατακτήσει χωρίς επιτυχία το Κ2, το δεύτερο σε ύψος βουνό στον κόσμο (8.611μ) και κατά πολύ δυσκολότερο τεχνικά από το Έβερεστ. Μεσολάβησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι προσπάθειες διακόπηκαν. Το 1947 δημιουργήθηκε το μουσουλμανικό κράτος του Πακιστάν και η εμπόλεμη κατάσταση με την Ινδία στην περιοχή του Kashmir, δεν άφηναν κανένα περιθώριο για παραχώρηση αδειών σε ορειβατικές αποστολές. Το 1952 ο Houston μέσω του Αμερικανού πρεσβευτή, που άσκησε την επιρροή του στην Πακιστανική κυβέρνηση κατάφερε και πήρε την πολυπόθητη άδεια για το 1953.