22 C
Litochoro
Δευτέρα, 16 Μαΐου, 2022

Buy now

spot_img

Το Εισιτήριο στον Όλυμπο & τα Αμερικάνικα Εθνικά Πάρκα

Μετά την αναστάτωση και το θόρυβο που προκάλεσε η διαρροή εγγράφου-σχεδίου Υπουργικής Απόφασης για εισιτήριο στον Όλυμπο, το θέμα ατόνησε και προφανώς παραπέμφθηκε στις καλένδες, όπως γίνεται συνήθως σε παρόμοιες υποθέσεις. Ξεκάθαρα αστήρικτο και διάτρητο το σχέδιο, με εισπρακτικό και μόνο χαρακτήρα, προκειμένου να καλυφθεί το κόστος λειτουργίας –βλέπε μισθοδοσία του λιμνάζοντος προσωπικού- του «κλινικά νεκρού» Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου.

Αναστέλλονται οι αγώνες βουνού στην Κίνα μετά τους 21 νεκρούς

Με ανακοίνωσή της η Κινεζική «Γενική Γραμματεία Αθλητισμού» (General Administration of Sport ή GAS συντομογραφικά) ανήγγειλε στις 2 Ιουνίου την αναστολή όλων των αγώνων ορεινού τρεξίματος, προκειμένου να βελτιωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις κάτω από τους οποίους διεξάγονται!

Γιάννης Κούρος, μια συνέντευξη από το 2005

Οι υπερμαραθώνιοι αγώνες δρόμου δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη χώρα μας, σε αντίθεση με άλλες χώρες όπου εκτός από το ότι είναι δημοφιλείς, χαίρουν της αναγνώρισης και του σεβασμού του κοινού. Ωστόσο, χάρη στις απίστευτες επιδόσεις ενός Έλληνα τα προηγούμενα χρόνια ήταν φυσικό να ακουστεί και στην Ελλάδα ο όρος «υπερμαραθώνιος», όπως επίσης και ο ίδιος ο αθλητής του οποίου το όνομα έγινε στο τέλος συνώνυμο με το άθλημα, σε τέτοιο βαθμό που ταυτίστηκε σχεδόν με οτιδήποτε χαρακτηρίζεται προσπάθεια υπεραντοχής. Ο Γιάννης Κούρος έχει καταχωρηθεί ακόμα και στο βιβλίο Γκίνες, χάρη στις κυριολεκτικά απίστευτες επιδόσεις του.

Η συνέντευξη πάρθηκε τον Οκτώβριο του 2005 από τον Λάζαρο Ρήγο και δημοσιεύτηκε αρχικά στην ιστοσελίδα Adventure Zone

Ο Νίκος Καλοφύρης στο Solu Khumbu Trail

Στις 7 Νοεμβρίου του 2010, ο Νίκος Καλοφύρης και ο φωτογράφος Μπάμπης Γκιριτζιώτης, ξεκίνησαν μια συναρπαστική αποστολή στα Ιμαλάια. Ο πρώτος για να αγωνιστεί στο Solu-Khumbu Trail και ο δεύτερος για να απαθανατίσει την προσπάθεια του πρώτου αλλά και για να καταγράψει το γεγονός γενικότερα. Η ελληνική κοινότητα του ορεινού τρεξίματος παρακολουθεί με ενδιαφέρον αυτή την προσπάθεια, που αναμένεται να δημιουργήσει κίνητρα για τον συγκεκριμένο αγώνα, που δημιούργησε ο Dawa Sherpa αλλά και γι αυτή την σχετικά άγνωστη και συναρπαστική γωνιά του πλανήτη. Από εδώ θα παρουσιάζονται* σε καθημερινή βάση –ελπίζουμε οι τεχνικές δυσκολίες να μην αποτελέσουν εμπόδιο- οι ανταποκρίσεις της ελληνικής αποστολής και κάποια σχόλια και πληροφορίες για τον αγώνα και την περιοχή.

(*) το άρθρο γράφτηκε τις μέρες που η αποστολή και ο αγώνας ήταν σε εξέλιξη, τον Νοέμβριο του 2010 και στην ανανεωμένη δημοσίευσή του σήμερα, 10 χρόνια μετά, περιλαμβάνει και το ημερολόγιο του Νίκου, που μέχρι τώρα δεν είχε δημοσιευτεί συνολικά εκτός από το προσωπικό του ιστολόγιο.

ITRA, το καινοτόμο σύστημα βαθμολογίας στο ορεινό τρέξιμο

ΕΙΣΑΓΩΓΗ : Είναι κοινά αποδεκτό πλέον από την παγκόσμια trail κοινότητα, το σύστημα βαθμολογίας επιδόσεων (PI Scoring) της ITRA. Πρόκειται για μια «πατέντα» που εφαρμόστηκε από το ξεκίνημα της ITRA το 2013 και βασίζεται στην προσομοίωση ή εξομάλυνση της ανάβασης μιας διαδρομής αγώνα (elevation gain) σε απόσταση, σε μήκος δηλαδή. Αυτό ήταν μια καινοτομία που αρχικά χρησιμοποίησε η διοργάνωση του UTMB, στελέχη του οποίου αποτέλεσαν και ιδρυτικά μέλη της ITRA. Εννοείται πως το αφελές σύστημα της στάνταρ βαθμολογίας με βάση την κατάταξη (100-90-85-80,…), που χρησιμοποιείται συνήθως σε πρωταθλήματα, θα πρέπει να θεωρείται ξεπερασμένο καθώς βασίζεται αποκλειστικά στη σειρά κατάταξης και δεν πρόκειται να μας απασχολήσει από εδώ και πέρα.

Trans-Himalaya από τον Peter Van Geit

Ο Peter Van Geit (Πέτερ Βαν Γκάιτ) Βέλγος ultrarunner, ολοκλήρωσε πρόσφατα μια πολύμηνη προσπάθεια fast-hiking στα Ινδικά Ιμαλάια. Σύμφωνα με το σχέδιό του που αποτελούταν από 3.000 χιλιόμετρα πορείας, ο Peter κάλυψε τον ιλιγγιώδη αριθμό των 120 διάσελων και 175.000 μέτρων ανάβασης, σε ένα ρυθμό τρεις με τέσσερις φορές γρηγορότερο από έναν μέσο πεζοπόρο.

Γεννημένος στο Βέλγιο αλλά ζώντας στην Ινδία για τα τελευταία 20 χρόνια, o 47χρονος Van Geit περιγράφει τον εαυτό του σαν μια «…συνισταμένη εξερευνητή, ultrarunner και ορειβάτη». Έτρεχε στα κολεγιακά του χρόνια αλλά ξανασχολήθηκε με το τρέξιμο μόλις δύο δεκαετίες αργότερα, το 2013. Στο ενδιάμεσο είχε περπατήσει σκληρές διαδρομές στη νότια Ινδία. Το φετινό Trans-Himalaya δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια αυτού του είδους για τον Peter. Το 2018 έτρεξε 2.000 χιλιόμετρα στα βουνά του Βιετνάμ και μετά έκανε ακόμα 1.500 στο Himachal Pradesh της Ινδίας.

Ελληνικό Ορεινό Τρέξιμο, η ιστορία! Μέρος Α’ (μέχρι το 1986)

Το τρέξιμο στα βουνά είναι μια ιστορία παλιότερη από όσο πιστεύουν οι περισσότεροι, βρισκόταν όμως για πολλά χρόνια κρυμμένη με επιμέλεια σε σκονισμένα ράφια. Η ιδιορρυθμία εκείνων που προσπαθούν εξαιτίας ενός ιδιαίτερου ψυχισμού να περιγράψουν τον ίδιο κόσμο με το δικό τους διαφορετικό τρόπο, τους οδηγεί αρχικά στο περιθώριο, μέχρι οι πολλοί να κατανοήσουν το μήνυμα. Τότε έρχεται και η δικαίωση, με την ταυτόχρονη έξοδό τους πλέον στο προσκήνιο, όπου έχουν να πουν ακόμα περισσότερα! Κάπως έτσι συμβαίνει και με το ορεινό τρέξιμο, ένα άθλημα με εξαιρετική δημοφιλία στις μέρες μας αλλά και τόσο παρεξηγημένο πριν ελάχιστες δεκαετίες. Πώς όμως ξεκίνησαν όλα στην Ελλάδα; Ήταν κάτι που σαν τάση έφτασε κάποτε και στη χώρα μας ή κάτι άλλο συνέβη; Ποιοι και πότε έφτιαξαν τα θεμέλια του αθλήματος; Φαντάζει κάπως αστείο, όμως στη συνείδηση του υπογράφοντος όλη αυτή η υπόθεση είναι τόσο συγκεκριμένη και προσωποποιημένη, που αναγκαστικά η αφήγηση της ιστορίας του θα ξεδιπλωθεί σχεδόν σε πρώτο πρόσωπο…

Στα Ιμαλάια με ποδήλατο, ένα στοίχημα που απλά δεν χάθηκε

Τον Νοέμβριο του 2000 παρέα με τον Δημήτρη Βενετικίδη, βρεθήκαμε στα Ιμαλάια με τα ποδήλατά μας, για μια ξεχωριστή περιπέτεια: την ποδηλατική διάσχιση της πιο διάσημης οροσειράς του κόσμου, από τα μονοπάτια της! Τώρα που ο χρόνος ξεμάκρυνε τα γεγονότα, αποδεικνύεται ότι ήταν ένα υπέρ το δέον φιλόδοξο σχέδιο, που δεν μπορούσε να έχει παρά μόνο λίγες πιθανότητες να γίνει πράξη. Στην περίπτωση εκείνη μάλιστα, είχαμε να αντιμετωπίσουμε κι άλλους, απρόβλεπτους, παράγοντες, ικανούς να ανατρέψουν αυτοστιγμή οποιοδήποτε παρόμοιο σχέδιο. Στο τέλος αυτής της περιπετειώδους εμπειρίας, αποζημιωθήκαμε σε κάποιο βαθμό. Από όλη την ιστορία όμως, μας έμεινε η απαραίτητη σοφία που κερδίζει κάποιος όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τις αποφάσεις του: «αν δεν το τολμήσεις, δεν μπορείς να ξέρεις». Μέχρι σήμερα, η γεύση εκείνης της γλυκόπικρης εμπειρίας λίγο έχει ξεθυμάνει παρά το ότι πέρασαν ήδη πολλά χρόνια από τότε.

Η Τραγωδία του 1953 στο Κ2 και το Τέλος μιας Εποχής

Το καλοκαίρι του 1953 το Έβερεστ είχε μόλις κατακτηθεί και η θριαμβευτική ατμόσφαιρα δεν είχε ακόμα καταλαγιάσει. Η προσπάθειες των ορειβατών ωστόσο συνεχιζόταν στην κατεύθυνση της κατάκτησης των υπόλοιπων γιγάντων στα Ιμαλάϊα. Το Κ2, το «φοβερό βουνό» όπως αποκαλείται, παρέμενε απάτητο ακόμα. Ο γιατρός Charlie Houston, ήταν εκείνη την εποχή ο πιο ικανός αμερικανός ορειβάτης, με μεγάλη εμπειρία από το χώρο των Ιαμαλαϊων. Από το 1938 ακόμα επιχείρησε να κατακτήσει χωρίς επιτυχία το Κ2, το δεύτερο σε ύψος βουνό στον κόσμο (8.611μ) και κατά πολύ δυσκολότερο τεχνικά από το Έβερεστ. Μεσολάβησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι προσπάθειες διακόπηκαν. Το 1947 δημιουργήθηκε το μουσουλμανικό κράτος του Πακιστάν και η εμπόλεμη κατάσταση με την Ινδία στην περιοχή του Kashmir, δεν άφηναν κανένα περιθώριο για παραχώρηση αδειών σε ορειβατικές αποστολές. Το 1952 ο Houston μέσω του Αμερικανού πρεσβευτή, που άσκησε την επιρροή του στην Πακιστανική κυβέρνηση κατάφερε και πήρε την πολυπόθητη άδεια για το 1953.