Καθώς έχουν ολοκληρωθεί πια οι προσπάθειες περισυλλογής των σορών των νεκρών ορειβατών μετά το δυστύχημα της 30ης Ιουλίου 2026 στο Broad Peak, που στοίχισε δέκα ζωές εξαιτίας χιονοστιβάδας, έφτασε η ώρα για μια εμπεριστατωμένη και σφαιρική ματιά στα γεγονότα. Ο δημοσιογράφος του Outside και βαθύς γνώστης των πραγμάτων στα Ιμαλάια, Ben Ayers, δημοσίευσε αυτές τις μέρες ένα ολοκληρωμένο άρθρο για την περίπτωση του Broad Peak. Το αναδημοσιεύω, θεωρώντας πως είναι ότι πιο πλήρες έχει δει τη δημοσιότητα όλες αυτές τις ημέρες, όπου δεχτήκαμε έναν καταιγισμό πληροφόρησης, όπου όμως πάντα κάτι έλειπε, που δεν μας επέτρεπε να σχηματίσουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα. Μαζί δημοσιεύω και μια πολύ ενδιαφέρουσα ματιά για τις αιτίες που προκάλεσαν τη χιονοστιβάδα, αγνώστου συντάκτη, φέρεται να δημοσιεύτηκε πρωτότυπα στο ExplorersWeb χωρίς όμως να μπορώ να το επιβεβαιώσω. Την ώρα που δημοσιεύεται αυτό το άρθρο, οι ταφικές διαδικασίες των θυμάτων που επιστράφηκαν στους οικείους τους, βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη και το τραγικό συμβάν έχει εγείρει ήδη κι αυτό μια σειρά προβληματισμών σχετικά με την ασφάλεια των αναβάσεων στις μεγάλες κορυφές, όπως και για τις συνθήκες που επικρατούν στην αποκαλούμενη «εμπορική» ορειβασία.
Τι πραγματικά συνέβη στο Broad Peak – Η πιο θανατηφόρα χιονοστιβάδα μεγάλου υψομέτρου σε πάνω από μια δεκαετία
Ben Ayers (Outside), 7 Αυγούστου 2026
Το άψυχο σώμα του Nawang Thindu Sherpa βρισκόταν παγιδευμένο περίπου στα 5.7000 μέτρα στις κάτω πλαγιές του Broad Peak, εκεί όπου τον είχε αποθέσει μια χιονοστιβάδα μέρες νωρίτερα. Λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω, οι φίλοι του, Pem Dorje Sherpa και “Speed” Dawa Sherpa, έσκαψαν σκαλοπάτια στο απότομο χιόνι του φαρδιού λουκιού, στερεώνοντας ένα σχοινί πίσω τους που ήλπιζαν ότι τελικά θα τους βοηθούσε να κατεβάσουν το σώμα του πίσω στο Base Camp και από εκεί, στο σπίτι της οικογένειάς του.
Νωρίτερα την ίδια μέρα, στις 2 Αυγούστου, τα 300 μέτρα σχοινιού που είχαν κουβαλήσει μεταξύ τους είχαν τελειώσει πολύ πριν φτάσουν στο άψυχο σώμα. Κατέβηκαν για να δανειστούν άλλα 100 μέτρα σχοινιού από άλλους διασώστες, πριν ξαναπάρουν τα βήματά τους πίσω στο απότομο χιόνι.
«Κουβαλήσαμε όσο περισσότερο σχοινί μπορούσαμε να διαχειριστούμε», είπε ο Pem Dorje στο Outside. «Αυτή η διάσωση χρειαζόταν πραγματικά οκτώ άτομα, αλλά ήμασταν μόνο οι δύο μας». Ξέμειναν από σχοινί για δεύτερη φορά στην άκρη ενός crevasse (ρωγμή στον παγετώνα) μιας σχισμής όπου η πλαγιά έστριβε και σχηματιζόταν μια απότομη προεξοχή. Εκεί, έστησαν μια ασφάλεια (anchor) και ξεκουράστηκαν, προσπαθώντας να αποφασίσουν τι θα έκαναν στη συνέχεια. Βρίσκονταν ακόμα δεκάδες μέτρα κάτω από το σώμα του φίλου τους.
Καθώς ξεκουράζονταν, άκουσαν το αδιαμφισβήτητο βουητό μιας ακόμα ισχυρής χιονοστιβάδας που έσκιζε το λούκι από πάνω τους. Βρίσκονταν ακριβώς στο πέρασμά της.
Το χρονικό της τραγωδίας
Πέντε ημέρες νωρίτερα, το πρωί της 28ης Ιουλίου 2026, μια ομάδα δέκα ορειβατών είχε φύγει από το Broad Peak Base Camp, σε υψόμετρο περίπου 4.800 μέτρων, και ακολούθησε σταθερά σχοινιά στις απότομες πλαγιές προς το Camp I στα 5.600 μέτρα.
Οι δέκα ορειβάτες, οι οποίοι τελικά ενεπλάκησαν σε αυτό που θα γινόταν η πιο θανατηφόρα αλπική ορειβατική τραγωδία μεγάλου υψομέτρου εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία, αντιπροσώπευαν το δεύτερο κύμα υποψηφίων για την κορυφή στο Broad Peak για τη σεζόν του 2026. Προέρχονταν από τέσσερις ανεξάρτητες αποστολές, αλλά κινήθηκαν σε παρόμοια χρονοδιαγράμματα. Καθώς ανέβαιναν, φρέσκο χιόνι έκρυβε όλα τα ίχνη μιας προηγούμενης ομάδας ορειβατών που είχαν είχαν επιχειρήσει για την κορυφή δέκα ημέρες πριν.
Η ομάδα των δέκα είχε ξεκινήσει μια από τις πρώτες καθαρές μέρες μετά από μια κακοκαιρία που διήρκεσε μια εβδομάδα και κάλυψε την οροσειρά Καρακορούμ κατά μήκος των συνόρων Πακιστάν-Κίνας με έντονες χιονοπτώσεις. Ο Jenjen Lama, οδηγός αναρρίχησης και διευθυντής της βάσης για την εταιρεία εξοπλισμού Seven Summit Treks του Νεπάλ, περιέγραψε τις συνθήκες όπως τις βίωσε στις πλαγιές του K2, ύψους 8.611 μέτρων, ακριβώς στην απέναντι άκρη από τον παγετώνα Godwin-Austen, όπου βρίσκεται και το Broad Peak.
«Χιόνιζε πολύ από τις 22 έως τις 26 Ιουλίου. Στο Καρακορούμ, υποτίθεται ότι πρέπει να περιμένεις πέντε μέρες για να κατακαθίσει το χιόνι πριν ανέβεις», είπε ο Jenjen στο Outside. «Αλλά τα καιρικά παράθυρα εδώ είναι πολύ μικρά. Αν περιμένεις, απλώς αρχίζει να χιονίζει ξανά». «Αν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή», συνέχισε «απλώς πρέπει να πάρεις το ρίσκο. Είναι θέμα ζωής ή θανάτου. Πενήντα-πενήντα. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το κάνεις».
Καθώς η ομάδα έκανε περισσότερα τηλεφωνήματα, συνειδητοποίησε ότι οι συσκευές ιχνηλάτησης (trackers) και άλλων ορειβατών στο βουνό έδειχναν το ίδιο δυσοίωνο μοτίβο. Κάτι δεν πήγαινε καλά.
Μεταξύ των ορειβατών στο Broad Peak ήταν και ο θρυλικός οδηγός βουνού και πρώην κάτοχος του ρεκόρ ταχύτητας στα 8.000 μέτρα Nirmal “Nims” Purja, 43 ετών, ο οποίος κυνηγούσε έναν από τους πιο φιλόδοξους στόχους της καριέρας του: να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα σκαρφαλώσει και τις 14 κορυφές που υψώνονται πάνω από 8.000 μέτρα (26.600 πόδια) χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο – δύο φορές (και τρεις συνολικά, αν υπολογιστεί και η πρώτη φορά, όταν το είχε πετύχει με χρήση Ο2, σε διάρκεια έξι μηνών). Εφόσον θα ανέβαινε στο Broad Peak σε αυτήν την εξόρμηση, θα απέμενε μόνο το Cho Oyu ύψους 8.188 μέτρων στην Κίνα ανάμεσα σε αυτόν και την επιτυχία του εγχειρήματος.
Η ομάδα του Purja εξοπλίστηκε από την εταιρεία αποστολών του, Elite Exped, έναν από τους μεγαλύτερους φορείς στον κλάδο (της εμπορικής ορειβασίας του Νεπάλ). Τον συνόδευαν ο μακροχρόνιος συνεργάτης και φίλος του στην αναρρίχηση Pur Bahadur Gurung, 37 ετών, γνωστός στους φίλους του ως «Yukta», και ένας άλλος έμπειρος εργάτης μεγάλου υψομέτρου, ο Nima Sherpa, 36 ετών.
Ο Yukta Gurung ήταν ένας έμπειρος βετεράνος ορειβάτης που είχε πρόσφατα ολοκληρώσει την πιστοποίησή του IFMGA (συχνά περιγράφεται ως «Διδακτορικό στην ορειβασία» και πρόκειται για το διεθνές πτυχίο οδηγού βουνού από την IFMGA International Federation Mountain Guides Association) και ανυπομονούσε να λάβει την επίσημη αναγνώρισή του κατά τη διάρκεια της παγκοσμίως εορταζόμενης Διεθνούς Ημέρας Βουνού τον Δεκέμβριο. Ήταν βετεράνος πολλών αποστολών υψηλού προφίλ, συμπεριλαμβανομένου ενός πρόσφατου ντοκιμαντέρ για το Έβερεστ για λογαριασμό του National Geographic, “Everest: The Other Side”.
Στην ανάβαση συμμετείχε επίσης μια ομάδα από την κορυφαία εταιρεία αποστολών του Νεπάλ Seven Summit Treks (SST), υποστηρίζοντας την 48χρονη Nadhira Al Harthy από το Ομάν. Η Al Harthy έγινε η πρώτη γυναίκα από το Ομάν που ανέβηκε στην κορυφή του Έβερεστ το 2019 και συνέχισε να κατακτά κορυφές 8.000 μέτρων, επιδιώκοντας το δικό της ρεκόρ 14 κορυφών (επιπλέον είχε K2, Nanga Parbat, Manaslu). Μόλις μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια στο κοντινό Gasherbrum II, (8.036μ), η Al Harthy ήταν αποφασισμένη να σώσει τη σεζόν με τουλάχιστον μία άλλη έστω κορυφή 8.000 μέτρων. Την υποστήριζαν οι έμπειροι οδηγοί Gyaljen “Gyalu” Sherpa, 47 ετών, και Nawang Thindu Sherpa, 28 ετών.
Ο Nawang Thindu Sherpa, 28 ετών, ήταν ο νεότερος ορειβάτης στο βουνό. Είχε πέντε αναβάσεις 8.000 μέτρων στο ενεργητικό του. Ο Gyalu, 46 ετών, αντίθετα, ήταν ένας έμπειρος βετεράνος με τολμηρές χειμερινές αναβάσεις στο Έβερεστ και στο Makalu, ύψους 8.485μ. Ήταν περισσότερο γνωστός για την εξασφάλιση ενός επίσημου παγκόσμιου ρεκόρ Γκίνες, καθώς έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ανέβηκε στο Kangchenjunga (8.586m), το τρίτο υψηλότερο βουνό στον κόσμο, τρεις φορές σε μία μόνο σεζόν. Η ανάβαση στις 28 Ιουλίου επρόκειτο να είναι η δεύτερη ανάβαση του Gyalu στο Broad Peak στη σεζόν του 2026, έχοντας ήδη οδηγήσει έναν Αμερικανό πελάτη του σε ύψος μόλις λίγων δεκάδων μέτρων κάτω από την κορυφή δέκα ημέρες νωρίτερα.
Η τρίτη ομάδα ήταν από την Imagine Nepal, μια άλλη κορυφαία εταιρεία αποστολών από το Νεπάλ, την οποία διηύθυνε ο διάσημος ορειβάτης και οδηγός της IFMGA, Mingma Gyalge Sherpa, ευρέως γνωστός ως «Mingma G», ο οποίος παρακολουθούσε την αποστολή μέσω ασυρμάτου από το κοντινό K2, όπου καθοδηγούσε μια διαφορετική ομάδα που επιχειρούσε εκεί. Η ομάδα της Imagine Nepal στην Broad Peak ήταν μικρή και ελαφριά, με τον 45χρονο βετεράνο οδηγό Kili Pemba Sherpa, γνωστό ως «Kilu», να υποστηρίζει τον Κινέζο ορειβάτη Wang Zhong. Ο Kilu ήταν ένας από τους ισχυρότερους οδηγούς βουνού που εργάζονταν στα Ιμαλάια, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει το δικό του ρεκόρ 14 κορυφών με ανάβαση στο Nanga Parbat (8.125μ) νωρίτερα τον Ιούλιο. Ο Kilu ήταν 20 φορές summiteer στο Everest και μέλος της ομάδας του Νεπάλ που πέτυχε την πρώτη χειμερινή ανάβαση στο K2 το 2021. Ο Κινέζος Wang Zhong ήταν για χρόνια πελάτης της Imagine Nepal και πλησίαζε επίσης στην ολοκλήρωση της δικής του αποστολής σε όλες τις 14 Οχτάρες (σ.σ. είχε συμπληρώσει τις 10 με τελευταία από αυτές το Dhaulagiri την περασμένη άνοιξη).
Η τέταρτη ομάδα στο Broad Peak ήταν μια ομάδα δύο ατόμων με επικεφαλής τον Πακιστανό οδηγό Sohail Sakhi, 33 ετών, και την πελάτισσά του, την 39χρονη Αμερικανίδα ορειβάτη Sarah Mallory Geis. Ο Sakhi ήταν από τους πιο καταξιωμένους νέους ορειβάτες του Πακιστάν, με επιτυχημένες αναβάσεις στα K2, Nanga Parbat, Gasherbrum I, Gasherbrum II, Manaslu και Kangchenjunga. Ήταν γνωστός ως δυνατός στη στερέωση (φιξάρισμα) σχοινιών και πολλές από τις αναβάσεις των 8.000 μέτρων τις είχε ολοκληρώσει χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο. Η αποστολή του Geis οργανώθηκε μέσω της εταιρείας του, Moving Mountains. Η Αμερικανίδα Geis την οποία οδηγούσε, είχε πρόσφατα πουλήσει ένα γυμναστήριο στο Τέξας όπου ζούσε, αποφασισμένη να ζήσει την εμπειρία των ψηλών βουνών. Η ίδια είχε γράψει τότε: «κάνω ένα γιγάντιο άλμα πίστης στο άγνωστο, για να δω πού πηγαίνει η ζωή». Να σημειωθεί πως για την Geis ήταν η πρώτη της προσπάθεια σε κορυφή 8.000 μέτρων.
Οι δέκα ορειβάτες πέρασαν τη νύχτα της 28ης Ιουλίου σε ξεχωριστά στρατόπεδα στο Camp I πριν ανέβουν την κόψη-ράχη που οδηγεί στο Camp II, την επόμενη μέρα. Η τυπική διαδρομή του Broad Peak είναι μεγάλη, απότομη και συνεχόμενη και ακολουθεί μια σχετικά ασφαλή κορυφογραμμή μέχρι το Camp II στα 6.200 μέτρα, πριν διασχίσει μια εκτεθειμένη πλαγιά χιονοστιβάδας στο δρόμο προς το Camp III στα 6.900 μέτρα και την κορυφή στη συνέχεια.
Ο Napier Fuller, Αμερικανός ορειβάτης, ήταν μέλος του πρώτου κύματος απόπειρας της κορυφής, στις 18 και 19 Ιουλίου 2026. Περιέγραψε την ανάβαση ως μια από τις πιο δύσκολες που έχει βιώσει στη ζωή του. «Από την αρχή του «Σημείου των κραμπόν» (σ.σ. τα αποκαλούμενα crampon points είναι καθεστώς στις μεγάλες κορυφές και σηματοδοτούν το σημείο όπου οι ορειβάτες θα φορέσουν κραμπόν στις αρβύλες τους μέχρι να ξανακατέβουν από το βουνό) ήταν κροτίδες», είπε στο Outside. «Ήταν δύσκολο, επικίνδυνη πτώση βράχων, πολύ τεχνική αναρρίχηση».
Ο Fuller σκαρφάλωσε με τον οδηγό της SST Gyalu και η ομάδα γύρισε πίσω μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα κάτω από την κορυφή, όπου τελείωναν τα σταθερά σχοινιά. Ο Fuller περιέγραψε πολλές δύσκολες στιγμές κατά τη διάρκεια της ανάβασής τους. «Με χτύπησε (πτώση βράχων) πολλές φορές», είπε. «Μία πέτρα με χτύπησε τόσο δυνατά στο κεφάλι, εννοώ με άφησε άναυδο. Το κράνος μου έχει μια μικρή τρύπα». Σύμφωνα με τον Fuller, «το Broad Peak κάνει το Everest να μοιάζει με παιδικό παιχνίδι συγκριτικά. Ήταν κάτι πολύ δύσκολο».
Η χιονοστιβάδα της 30ης Ιουλίου
Η τεράστια χιονοστιβάδα που σκότωσε τους δέκα ορειβάτες κατέβηκε με δύναμη από την Broad Peak το πρωί της 30ής Ιουλίου. Αλλά πριν από την χιονοστιβάδα, η μέρα φαίνεται να ξεκίνησε κανονικά για τις ομάδες ανάβασης. Σύμφωνα με τα δεδομένα GPS, και οι τέσσερις ομάδες βρίσκονταν στο Camp II στις 5:33 π.μ. Μέχρι τις 7:30 π.μ., έκαναν σταθερή πρόοδο στην διαδρομή. Λίγο πριν τις 9:00 π.μ., το GPS tracker του Purja έλεγξε στα 6.663 μέτρα, το υψηλότερο σημείο που θα μπορούσε να φτάσει οποιοδήποτε μέλος της ομάδας.
Γύρω στις 9 π.μ.(την ίδια ώρα), ο Jenjen Lama της Seven Summit Treks ανέβαινε προς το Camp II στο K2 με μια ομάδα πελατών. Κοίταξε την παγετώδη κοιλάδα πίσω τους και είδε μια τεράστια χιονοστιβάδα να καταρρέει από το Broad Peak. Αν και οι χιονοστιβάδες σε αυτό το τμήμα της διαδρομής είναι συχνές, αυτή ήταν μεγαλύτερη και πιο καταστροφική από αυτές που είχε δει ο Lama πριν.
Ο Lama άνοιξε τον ασύρματό του και προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Gyalu και τον Nawang Thindu. Δεν υπήρξε απάντηση. «Νόμιζα ότι μάλλον είχαν απλώς απενεργοποιήσει τους ασύρματους τους για εξοικονόμηση μπαταρίας», είπε ο Lama. «Έτσι, τηλεφώνησα στο Base Camp και τους είπα να συνεχίσουν να ελέγχουν την ομάδα».
Μέχρι να φτάσει ο Lama στο Camp II στα 16.500 πόδια εκείνο το απόγευμα, οι επιπτώσεις από τη χιονοστιβάδα που είχε δει, φάνηκαν πολύ πιο τρομερές. Μίλησε με τον Mingma G, ο οποίος βρισκόταν στο ίδιο στρατόπεδο, και συνειδητοποίησε ότι και οι ορειβάτες του στο Broad Peak δεν είχαν καμία επαφή. Στη συνέχεια, τηλεφώνησε στα κεντρικά γραφεία του Seven Summit Treks στο Κατμαντού και τους ζήτησε να ελέγξουν τους ιχνηλάτες GPS (trackers) για τον Nadhira και την υπόλοιπη ομάδα στο Broad Peak. Ανέφεραν ότι τα trackers έδειξαν μια ξαφνική, δραματική κάθοδο, με τον Nadhira να έχει πέσει πάνω από 1.500 κάθετα μέτρα, στους πρόποδες της κορυφής πολύ κάτω από τη διαδρομή αναρρίχησης. Καθώς η ομάδα έκανε περισσότερα τηλεφωνήματα, συνειδητοποίησε ότι τα trackers των άλλων ορειβατών στο βουνό έδειχναν το ίδιο δυσοίωνο μοτίβο. Κάτι δεν πήγαινε καλά.
Καθώς έπεφτε η νύχτα, ο Mingma-G, o Lama και άλλοι αρχηγοί της αποστολής εργάζονταν σε στριμωγμένες σκηνές στο Camp II του K2 προσπαθώντας να συντονίσουν ένα σχέδιο διάσωσης. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, κάθε ομάδα υπέθετε ότι οι ορειβάτες της είχαν απλώς απενεργοποιήσει τους ασυρμάτους τους. Γρήγορα όμως έγινε φανερό ότι και οι τέσσερις αποστολές στο Broad Peak είχαν υποστεί την ίδια μοίρα.
Οι αποστολές αναρρίχησης στην οροσειρά Καρακορούμ του Πακιστάν διαφέρουν πολύ από τις υπερσύγχρονες πολυτελείς αποστολές που είναι συνηθισμένες στο Έβερεστ και σε άλλες κορυφές του Νεπάλ. Η απομακρυσμένη θέση της περιοχής Καρακορούμ και η έλλειψη ιδιωτικής υπηρεσίας ελικοπτέρων περιορίζουν το μέγεθος του προσωπικού κάθε αποστολής, καθώς και τις επικοινωνίες και τις μεταφορές. Το πιο σημαντικό είναι ότι η περιοχή δεν διαθέτει αξιόπιστη υπηρεσία κινητής τηλεφωνίας ή Internet. Οποιεσδήποτε τηλεπικοινωνίες βασίζονται σε ακριβή δορυφορική τεχνολογία, καθώς τα δημοφιλή συστήματα Starlink στο Έβερεστ δεν λειτουργούν στο Broad Peak και τα γύρω βουνά. Ενώ πολλοί ορειβάτες μεταδίδουν τη θέση τους ζωντανά από συσκευές εντοπισμού GPS (trackers), οι ομάδες του Base Camp δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα χωρίς αξιόπιστο Internet. Αντ’ αυτού, βασίζονται αποκλειστικά στην ραδιοεπικοινωνία (ασύρματοι) για να διατηρούν επαφή με τις ομάδες τους στο βουνό.
Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να εγκαταλείψουν οι αρχηγοί της αποστολής στο K2 τις αναβάσεις τους. Ήταν πλέον ανήσυχοι από τις συνθήκες χιονοστιβάδας που τους περιμένουν και γνώριζαν πολύ καλά ότι θα χρειαζόταν επιπλέον ανθρώπινο δυναμικό για μια μεγάλη προσπάθεια διάσωσης στο Broad Peak. Το επόμενο πρωί, 31 Ιουλίου, ο Λάμα κατέβηκε στο στρατόπεδο βάσης K2, όπου έστησε ένα κέντρο διοίκησης επικεντρωμένο κυρίως στη διάσωση των συναδέλφων του στην SST, Gelu και Nawang Thindu αλλά και της πελάτισσάς τους Al Harthy.
Το ίδιο πρωί, δύο ελικόπτερα του Πακιστανικού Στρατού πέταξαν πάνω από την Broad Peak αναζητώντας επιζώντες, ενώ μια κοινή ομάδα Πακιστανών και Νεπαλέζων διασωστών έψαχνε τα συντρίμμια της χιονοστιβάδας. Η ομάδα ανέκτησε τα σώματα των Al Harthy και Gurung, μαζί με ένα αποκολλημένο πόδι που αργότερα αναγνωρίστηκε ότι ανήκε στην Geis.
Καθώς τα ελικόπτερα έψαχναν την πορεία της χιονοστιβάδας χωρίς επιτυχία, η είδηση της καταστροφής εξαπλώθηκε γρήγορα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τροφοδοτώντας εκτεταμένες εικασίες και φήμες. Στιγμιότυπα οθόνης του GPS tracker του Nimsdai, τα οποία έδειξαν μικρή κίνηση από την τελική του θέση, οδήγησαν ορισμένους να πιστέψουν ότι αυτός και άλλοι μπορεί να ήταν ακόμα ζωντανοί. Αλλά η ελπίδα έσβησε όταν τα ελικόπτερα επέστρεψαν στην πακιστανική πόλη Σκαρντού χωρίς να βρουν άλλους επιζώντες, μεταφέροντας μόνο τα τρία ανακτημένα λείψανα.
Ενώ ο Στρατός έψαχνε από αέρος, ο Mingma G και άλλοι Νεπαλέζοι διασώστες πραγματοποίησαν μια πιο λεπτομερή αναζήτηση χρησιμοποιώντας εμπορικά drones, που δανείστηκαν από ορειβάτες στο K2. Εκείνο το απόγευμα, εντόπισαν μια συστάδα πέντε πτωμάτων σε υψόμετρο περίπου 5.700 μέτρων. Μια φιγούρα, φορώντας μια χαρακτηριστική γαλαζοπράσινη πουπουλένια στολή, ξεχώριζε αμέσως στη μικροσκοπική οθόνη του ελεγκτή του drone. Ήταν αναμφισβήτητα ο Purja (Nimsdai). Ψηλά από πάνω, ένα άλλο πτώμα βρισκόταν μόνο του σε μια δυσπρόσιτη λωρίδα γκρεμού, πάνω από τα 5.700 μέτρα.
Το επόμενο πρωί, 1η Αυγούστου, ο Mingma G και ο ανώτερος Πακιστανός οδηγός Shirbaz Khan συγκέντρωσαν μια ομάδα διάσωσης εννέα ορειβατών από διάφορες ομάδες αποστολών. Δημιούργησαν ένα προσωρινό Advanced Base Camp στους πρόποδες του βουνού, ακριβώς κάτω από το σημείο όπου οι ορειβάτες βάζουν κραμπόν (Campon Point) και αρχίζουν να ανεβαίνουν προς την κορυφή πάνω στο χιόνι και τον πάγο.
Οι ομάδες διάσωσης άρχισαν να ανεβαίνουν στην κορυφή εκείνο το βράδυ, όταν οι συνθήκες στο βουνό ήταν πιο σταθερές. Μέχρι το πρωί, η ομάδα είχε φτάσει στο σύμπλεγμα των σορών που εντοπίστηκαν από το drone. Επιβεβαίωσαν ότι ήταν ο Nims Purja και ο σύντροφός του από το Elite Exped, Nima Sherpa, ο Κινέζος ορειβάτης Wang Zhong και ο οδηγός του Kilu Sherpa από το Imagine Nepal, και ο Gyalu Sherpa από το SST (σύνολο πέντε). Οι διασώστες εργάστηκαν σταθερά όλη την ημέρα για να συσκευάσουν και να ανακτήσουν τις σορούς από το βαθύ χιόνι.
Με πέντε ακόμη ορειβάτες να έχουν εντοπιστεί, μόνο ο Πακιστανός οδηγός Sakhi και ο οδηγός της SST Nawang Thindu Sherpa παρέμεναν αγνοούμενοι. Την πρώτη ημέρα των ερευνών, οι ομάδες διάσωσης εντόπισαν το σακίδιο πλάτης του Sakhi και το GPS tracker του στη βάση του βουνού. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με αυτά που οι ομάδες μπορούσαν να δουν από το drone του Mingma G, σήμαινε ότι το μοναδικό σώμα ψηλά στην λωρίδα του γκρεμού θα μπορούσε να είναι μόνο ο Nawang Thindu.
Καθώς η υπόλοιπη ομάδα διάσωσης συνέχιζε το έργο της, δύο έμπειροι ορειβάτες SST, ο «Speed» Dawa Sherpa και ο Pem Dorje Sherpa, έβαλαν 300 μέτρα σχοινιού αναρρίχησης στα σακίδιά τους και κατευθύνθηκαν στο απότομο λούκι για να περισυλλέξουν τον συνάδελφό τους.
Το ζευγάρι γνώριζε ότι δεν μπορούσαν να φτάσουν στο Nawang Thindu μέσω της τυπικής διαδρομής, οπότε ανέβηκαν κατευθείαν στη διαδρομή της χιονοστιβάδας. Μικρές τσουλήθρες spindrift τους σάρωσαν καθώς ανέβαιναν.
«Αυτή η περιοχή είναι τόσο επικίνδυνη επειδή οι χιονοστιβάδες μπορούν να προκληθούν από όλες τις πλευρές», είπε ο Speed Dawa στο Outside. «Ήρθαν καταπάνω μας από κάθε κατεύθυνση. Ήμασταν ακριβώς στη μέση όλων».
Κάποια στιγμή, τους τελείωσε το σχοινί και έπρεπε να κατέβουν στην κύρια ομάδα για να ανακτήσουν μια άλλη κουλούρα. Αφού σκαρφάλωσαν για ώρες, έφτασαν σε ένα έντονα σχισμένο τμήμα του λουκιού που καμπυλωνόταν απότομα προς τα πάνω σε μια απότομη προεξοχή. Ο Speed Dawa τοποθέτησε αρκετές βίδες πάγου για προστασία και ανέβηκε στον πάγο πριν συνειδητοποιήσει ότι, για άλλη μια φορά, δεν είχαν σχοινί. Καθώς περίμενε, μια δεύτερη χιονοστιβάδα σάρωσε αυτόν και τον Pem Dorje.
«Ήμασταν εντελώς καλυμμένοι (από χιόνι), αλλά επιβιώσαμε», είπε ο Speed Dawa στο Outside. «Ήμασταν ακόμα τουλάχιστον 130 μέτρα από το Nawang Thindu και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας. “Δεν έχουμε σχοινί. Οι νεκροί έχουν φύγει”, σκεφτήκαμε. «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να γυρίσουμε πίσω».
«Δεν θέλαμε να υπάρχουν άλλα δύο σώματα στο βουνό», πρόσθεσε ο Pem Dorje.
Ο Speed Dawa κάλεσε το γραφείο της SST μέσω δορυφορικού τηλεφώνου για να αναφέρει ότι δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Ακόμα κι αν είχαν φτάσει στο Nawang Thindu, συνειδητοποίησαν ότι θα ήταν αδύνατο να κατεβάσουν το σώμα του μέσα από ένα τόσο απότομο και επικλινές έδαφος.
Οι δύο Σέρπα κατέβηκαν για να επανενωθούν με τον Mingma G και την υπόλοιπη ομάδα διάσωσης, βοηθώντας στη συσκευασία των πέντε ανακτημένων σορών για την κατάβασή τους. Γνωρίζοντας ότι δεν θα έφταναν στην κατασκήνωση πριν νυχτώσει, ασφάλισαν τα σώματα περίπου στα 5.600 μέτρα πριν κατέβουν στο Advanced Base Camp για να ξεκουραστούν.
Γύρω στις 5:30 μ.μ., μια άλλη τεράστια χιονοστιβάδα έπεσε κατά μήκος της διαδρομής ανάβασης, μεταφέροντας μια βαριά μάζα χιονιού και συντριμμιών μέχρι τη βάση της κορυφής και φυσώντας ένα σύννεφο «πούδρας» χιονιού (spindrift) πάνω από την κατασκήνωση των διασωστών. Σύμφωνα με τον Speed Dawa, βρήκαν τα λείψανα του Kilu ανάμεσα στα συντρίμμια, πράγμα που σήμαινε ότι τα άλλα τέσσερα σώματα των συναδέλφων τους ορειβατών είχαν χαθεί για άλλη μια φορά κάπου στην επικίνδυνη πλαγιά του Broad Peak.
Ένας πεζοπόρος, που ταυτοποιήθηκε ως @chocolatemilkman27, στο Broad Peak Base Camp παρακολούθησε αυτήν τη δεύτερη χιονοστιβάδα από απόσταση. «Ήμασταν οι μόνοι που κατασκηνώσαμε στο Broad Peak Base Camp το βράδυ της 2ας Αυγούστου», έγραψε στο Outside μέσω μηνύματος στο Instagram. «Είδαμε δύο Σέρπα στον πυθμένα της κοιλάδας, στη βάση της χιονοστιβάδας, να ερευνούν. Ο ένας με ένα φτυάρι και ο άλλος με κάτι που φαινόταν να είναι παλούκι. Εκείνη τη στιγμή, μια μικρή χιονοστιβάδα από τον ίδιο παγετώνα σημειώθηκε στις 4:30 μ.μ., και η υγρή τσουλήθρα έφερε ένα σώμα με πορτοκαλί στολή στον πυθμένα της κοιλάδας. Οι δύο Σέρπα ανέσυραν το σώμα».
Μόνο τότε ο Speed Dawa εκτίμησε πλήρως πόσο οριακά είχε γλιτώσει ο θάνατος η ομάδα διάσωσης.
«Αν είχαμε αρκετό σχοινί για να συνεχίσουμε την αναρρίχηση, θα είχαμε πεθάνει σίγουρα», είπε στο Outside. «Ο Mingma G είχε υποσχεθεί να στείλει περισσότερους ανθρώπους για να μας βοηθήσουν να συσκευάσουμε και να κατεβάσουμε το σώμα μόλις φτάναμε εκεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα είχαμε πεθάνει όλοι εκεί πάνω μαζί». Σε μια ανάρτηση στο Instagram με ημερομηνία 1 Αυγούστου, ο Mingma G έγραψε: «Αγαπητοί μου αδελφοί Kilu, Wang και Nims, θα σας πάμε πίσω στο σπίτι για να δείτε τις οικογένειές σας». Παρά όλους τους κινδύνους και τις αποτυχίες, αυτή ήταν μια υπόσχεση που σκόπευε να τηρήσει.
Καθώς πολλά μέλη της ομάδας ανάκτησης έφυγαν από το Base Camp για το σπίτι το επόμενο πρωί, ο Mingma G παρέμεινε πίσω με ένα ολιγομελές πλήρωμα τεσσάρων ατόμων: τον εαυτό του, τον Dipan Gurung, τον Pemba Chhewang Sherpa και τον Πακιστανό ορειβάτη Sirbaz Khan. Μετά από μια ακόμη σκληρή προσπάθεια 12 ωρών, ανέκτησαν ξανά τα σώματα και τα μετέφεραν στο Base Camp στις 5 Αυγούστου, από όπου τελικά διακομίστηκαν με ελικόπτερο στο Skardu.
Με την αναρριχητική σεζόν του Karakoram 2026 να πλησιάζει στο τέλος της και τους πόρους πλέον περιορισμένους, τα σώματα των Sakhi και Nawang Thindu, καθώς και τυχόν τελευταία λείψανα της Mallory Geis, πιθανότατα θα παραμείνουν στο Broad Peak για το άμεσο μέλλον.
Παρά ταύτα, ο Speed Dawa τόνισε ότι η ηρωική δράση της ομάδας ανάκτησης, και ιδιαίτερα η ηγεσία του Mingma G, δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. «Οι άνθρωποι γράφουν μόνο για τους νεκρούς», είπε στο Outside. «Αλλά θέλω να χαιρετήσω τον Mingma G και την ομάδα του. Για τρεις ή τέσσερις ημέρες, σε απίστευτα δύσκολο έδαφος – μέσα από βράχους, σχισμές και απόκρημνες πλαγιές – βρήκαν τα πτώματα και τα έφεραν πίσω. Τι θα μπορούσε να είναι πιο σημαντικό από αυτό;»
«Οι άνθρωποι θα θυμούνται το Broad Peak επειδή εκεί πέθανε ο Nims», συνέχισε. «Αλλά πρέπει επίσης να θυμούνται τους άντρες που τον κουβάλησαν κάτω».
Σ.Σ. Για την ιστορία, εκείνοι που δούλεψαν με αυταπάρνηση για την ανάκτηση των νεκρών από το βουνό ήταν οι: Mingma G, Sirbaz Khan, Abid Baid, Sherzad Karim, Dipan Gurung & Pemba Chhewang Sherpa.
Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ BROAD PEAK : Το Broad Peak (8.051 μέτρα) βρίσκεται στην οροσειρά του Καρακορούμ στα σύνορα Πακιστάν-Κίνας και ονομάστηκε έτσι σε μια αγγλική μεταφορά του ντόπιου ονόματος Falchan Kangri, που στη γλώσσα των ντόπιων Balti σημαίνει «Πλατύ Βουνό». Η αγγλική του εκφορά που δόθηκε από τον Βρετανό εξερευνητή και ορειβάτη Martin Conway το 1892, αποδίδοντας την ονομασία των ντόπιων Μπάλτι στη δική του κυρίαρχη γλώσσα (εποχή αποικιοκρατίας τότε), έρχεται -όπως αναφέρουν οι ιστορικοί- σε έναν παραλληλισμό με την κορυφή Breithorn των Άλπεων, που επίσης σημαίνει το ίδιο. Στην αρχική τριγωνομετρική κωδικοποίηση της οροσειράς πίσω στο 1856 από τον υπολοχαγό Thomas Montgomerie, υπεύθυνο για την περιοχή του Καρακορούμ, αυτή η κορυφή είχε πάρει την κωδική ονομασία Κ3, μια και είναι η ακριβώς επόμενη του Κ2, το οποίο έμεινε γνωστό στα χρόνια μας πλέον ως «Κ2», παρότι υπάρχει η ντόπια ονομασία Chogori. To Broad Peak είναι το 12ο ψηλότερο βουνό στον πλανήτη, φτάνοντας τα 8.051 μέτρα. Ενώ όμως είναι μια από τις μικρότερες κορυφές των 8.000 μέτρων, η κλασσική του διαδρομή είναι γνωστή για τον ακραίο κίνδυνο και οι χιονοστιβάδες αποτελούν συνεχή κίνδυνο κατά την ανάβαση. Μέχρι σήμερα έχουν χαθεί πάνω από 50 ορειβάτες στις πλαγιές του. Η πρώτη ανάβαση της κορυφής του έγινε το 1957 από Αυστριακή αποστολή, η οποία δεν χρησιμοποίησε βαστάζους, κατασκηνώσεις ή οξυγόνο. Ανάμεσα στα πέντε μέλη εκείνης της ομάδας, ήταν και ο Herman Buhl, που τέσσερα χρόνια νωρίτερα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πατούσε το Nanga Parbat. Έτσι έγινε ο πρώτος ορειβάτης που πραγματοποίησε πρώτες αναβάσεις σε δύο κορυφές των 8.000 μέτρων. Η πρώτη ανάβαση ταχύτητας έγινε το 1984 από τον Πολωνό Krzysztof Wielicki σε 21 ώρες (ήταν η πρώτη φορά που 8000άρα κορυφή πατιόταν σε λιγότερο από 24 ώρες. Το 2013 πατήθηκε για πρώτη φορά χειμώνα, από Πολωνική αποστολή.
Το background της χιονοστιβάδας του Broad Peak
Αν και δεν έχει περάσει πολύς χρόνος από τότε, προσπάθησα να συγκεντρώσω τις απαραίτητες πληροφορίες από διάφορες (αυθεντικές) πηγές σχετικά με το εν λόγω ατύχημα.
Δύο σημαντικές εξελίξεις ακολουθούν: η μία με τον Nirmal Purja, η άλλη στον καιρό:
1. Είναι άγνωστο πότε ακριβώς, αλλά ο Nims αρχίζει να συνοψίζει τις 8000 αναβάσεις του μέχρι στιγμής και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν είχε ανέβει στην Broad Peak εκτός από την αρχικά προγραμματισμένη G2, θα μπορούσε να θεωρήσει τον εαυτό του διπλό παίκτη και στις 14 άλλες κορυφές σύντομα (πιθανώς το φθινόπωρο, μετά τον Cho Oyu). Δημοσίευσε σχετικά στο Instagram στις 28 Ιουλίου.
2. Στις 22 Ιουλίου, ο καιρός αναμένεται να σπάσει την αναμονή, με ισχυρούς ανέμους και χιονοπτώσεις. Οι προβλέψεις δεν είναι καθησυχαστικές: ο κακός καιρός θα συνεχιστεί μέχρι τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου. Δεδομένου ότι οι περισσότερες αποστολές εξακολουθούν να σχεδιάζουν να παραμείνουν προς το παρόν, η πρόβλεψη είναι μια ευλογία μεταμφιεσμένη: πολλοί θα ήθελαν να ανέβουν σε άλλη κορυφή, για παράδειγμα, δεν υπήρχε κανείς ούτε καν σε απόσταση βολής στην K2. Καθώς περνούν οι μέρες, η ελπίδα εξασθενεί και κυρίως οι ορειβάτες που έχουν έλλειψη οξυγόνου και όσοι τους τελειώνουν οι πόροι αρχίζουν να αποσύρονται, συμπεριλαμβανομένων των Klein στις 25. Οι άλλοι μένουν, περιμένοντας κάποιο θαύμα…
Αυτό που φαίνεται να γίνεται: μια αλλαγή συμβαίνει στο ρεύμα αέρα και οι μετεωρολόγοι είναι όλο και πιο βέβαιοι ότι ο καιρός θα βελτιωθεί μεταξύ 28-31 Ιουλίου. Οι τελευταίοι αναφέρουν ότι στις 27, οι ομάδες θα αναχωρήσουν από το στρατόπεδο βάσης (οι πελάτες είναι πιθανό να είναι μόνο στις 29) και, σύμφωνα με τα σχέδια, θα φτάσουν στην κορυφή στις 31.
Εν τω μεταξύ, ο καιρός κάνει τη δουλειά του στο βουνό. Στο πρώτο στρατόπεδο του Gasherbrum-2, έπεσαν 40 εκατοστά χιονιού και πιθανότατα υπάρχει ακόμη περισσότερο από πάνω, οπότε η σεζόν τελείωσε. Λόγω των ηπιότερων θερμοκρασιών, μπορεί να ήταν δυνατό και στις άλλες 8000άρες στα χαμηλότερα σημεία του βουνού να δεχτούν χιόνια (στα 6000 μέτρα, ήταν το όριο χιονιού ήταν στο Broad Peak υπό παρόμοιες συνθήκες πέρυσι), αλλά πάνω, ήταν σαφώς χιονισμένο και ευμετάβλητο, αλλά συχνά φυσούσαν ισχυροί, δυτικοί άνεμοι.
Τα συστατικά της καταστροφής έχουν συνδυαστεί. Στους ορειβάτες, που έχουν όλη τη δύναμη να φτάσουν ψηλά, δόθηκε η ευκαιρία για ένα ακόμη καιρικό παράθυρο (δηλαδή, καλές συνθήκες ανέμου και ορατότητας) να προσπαθήσουν, και όλα τα σημάδια δείχνουν ότι η κατάσταση χιονοστιβάδας στο βουνό είναι παρούσα. Για να αποφύγουν τη μοίρα τους, οι ορειβάτες θα έπρεπε να επικεντρωθούν σε αυτόν τον τελευταίο παράγοντα, αλλά η ψυχική τους κατάσταση, η πορεία της σεζόν, οι ξαφνικές αλλαγές και οι ad hoc αποφάσεις, καθώς και η έλλειψη σχετικής εμπειρίας, τους εμποδίζουν να το κάνουν.
Για να κατανοήσουμε τι συνέβη (ίσως) στις 30 Ιουλίου, πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε την κανονική διαδρομή της Broad Peak, όπου κινήθηκαν οι ορειβάτες.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνετε όταν φτάσετε στους πρόποδες του βουνού από το στρατόπεδο βάσης είναι να πλοηγηθείτε μέσα στην έντονη χιονόπτωση και στη συνέχεια να ανεβείτε στο Στρατόπεδο 1 μέσω μιας περίεργης διαδρομής μέσα από έναν βραχώδη παγετώνα, όπου στην πραγματικότητα ξεκινά το μονοπάτι. Δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου πληροφορίες για τον παγετώνα, αλλά μπορείτε να συμπεράνετε κάποια πράγματα. Η πιθανή αιτία του προβλήματος του παγετώνα είναι πιθανώς μία ή περισσότερες από τις ακόλουθες:
– ένα νέο στρώμα χιονιού που σχηματίστηκε μεταξύ των παλαιών και των νέων στρωμάτων χιονιού,
– ένα στρώμα που προκλήθηκε από τον άνεμο (ανεμοσούρι), που σημαίνει ότι ο άνεμος μεταφέρει το χιόνι σε ένα ασταθές ανώτερο στρώμα,
– ένα κρυσταλλωμένο στρώμα κοντά στην επιφάνεια που σχηματίστηκε κατά μήκος της βραχώδους/παγωμένης επιφάνειας (στην επιφάνεια πριν από την καταιγίδα) μετά την εναπόθεση του χιονιού.
Θα μπορούσα να διαφωνώ/να διαφωνώ για πολύ καιρό σχετικά με τις εκδοχές, αλλά πρώτα από όλα, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου στοιχεία για οτιδήποτε, και δεύτερον, το τελικό αποτέλεσμα δεν είναι σημαντικό όσον αφορά τη συνολική εικόνα. Μπορούμε μόνο να καθυστερήσουμε το γνωστό γεγονός: ταυτόχρονα, και οι 10 ορειβάτες συμμετείχαν ταυτόχρονα στη χιονοστιβάδα, κάτι που είναι αξιοσημείωτο από πολλές απόψεις.
Είτε ενιαία η ομάδα των ορειβατών είτε όλοι οι ορειβάτες ένας-ένας, έπρεπε να σπάσουν το χιονοκάλυμμα, κάτι που απαιτούσε την αφαίρεση μιας μεγάλης (αλλά όχι απαραίτητα παχιάς) πλάκας χιονιού. Δεδομένου ότι κανένα από τα θύματα δεν θάφτηκε, είναι πιθανό η χιονοστιβάδα να μην ήταν μια γιγαντιαία χιονόπτωση, αν και είναι επίσης αλήθεια ότι η πλάκα είχε άφθονο χώρο και χρόνο για να σπάσει σε μικρά κομμάτια και να διασκορπιστεί πιο κάτω.
Δεδομένης της φύσης του σπασίματος και της κίνησης των ορειβατών, είναι ύποπτο ότι κάποιο αδύναμο στρώμα μπορεί να έπαιξε ρόλο: δύο πιθανότητες έρχονται στο μυαλό σχετικά με την κίνηση στο σταθερό σχοινί: τα ίχνη μπορεί να είναι πιο έντονα ακόμη και κατά τη διάρκεια του παραθύρου καιρού, όπου σχηματίζεται ένα αδύναμο στρώμα, η ομάδα ορειβατών που διασχίζει την χιονισμένη περιοχή, περπατά συνεχώς σε βαθύτερα ίχνη που φέρνουν το φορτίο πιο κοντά σε ένα πιθανό αδύναμο στρώμα.
Αυτό είναι, φυσικά, απλώς μια υπόθεση, αλλά το ακόλουθο σημείο δεν είναι: Συχνά, ο επαναλαμβανόμενος κανόνας είναι ότι όπου υποψιαζόμαστε μια χιονοστιβάδα, όπως στη διασταύρωση ενός χιονισμένου πεδίου, υπάρχει ένα άτομο που πρέπει να περάσει από μέσα της. Είναι απολύτως κατανοητό ότι όσο ψηλότερο είναι το βουνό, τόσο πιο δύσκολο είναι να ολοκληρωθεί το στάδιο, και όσο λιγότερο οξυγόνο υπάρχει τόσο λιγότερος χρόνος υπάρχει και αυτό φαίνεται αδύνατο.
Αν θέλουμε να διαπραγματευτούμε με τον θάνατο, αυτό είναι δυνατόν να φανταστεί κανείς μια εκδοχή όπου τουλάχιστον ένα άτομο πρέπει να το περάσει μόνο του, μετά δύο και ίσως μετά από αυτό, όλοι να πηγαίνουν με τη σειρά τους, ένας-ένας. Η ανεξάρτητη (μοναχική) κίνηση, ειδικά στην περίπτωση των πελατών, φυσικά δεν είναι ρεαλιστική, καθώς σκοντάφτουμε στην αντίφαση της ηγεσίας του βουνού και της διαδρομής της χιονοστιβάδας. Αξίζει να τεθεί το ερώτημα πώς ένας ηγέτης μπορεί να αναλάβει την ευθύνη για τις ζωές των άλλων σε μια κατάσταση που είναι δύσκολο να κατανοηθεί, ακόμη και με μια σαφή και ορατή ρουτίνα.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι σε περίπτωση τραγωδίας, δηλαδή ότι όλοι βρίσκονται ταυτόχρονα στη χιονοστιβάδα (εκτός από τις γνωστές συνέπειες), μόνο καλύτερα αποτελέσματα υπάρχουν. Δεδομένου ότι τίποτα δεν υποδηλώνει ότι έλαβαν μέτρα ή έστω σκέφτηκαν να μειώσουν τον κίνδυνο, είναι πιθανό ότι δεν σκέφτηκαν καν την πιθανότητα μιας χιονοστιβάδας. Επομένως, έπρεπε να πληρώσουν το υψηλότερο τίμημα.
Είθε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους…
ΝΕΚΡΟΛΟΓΙΑ NIRMAL (NIMSDAI) PURJA
Ο Νίρμαλ «Νιμσντάι» Πούρτζα, ο ορειβάτης που γεννήθηκε στο Νεπάλ και ο οποίος μετέτρεψε την πρόκληση της αναρρίχησης και των 14 κορυφών των 8.000 μέτρων στον κόσμο από χρόνια σε μήνες και βοήθησε τους Νεπαλέζους ορειβάτες να τοποθετηθούν στο επίκεντρο της παγκόσμιας ορειβασίας, πέθανε σε χιονοστιβάδα στο Μπρόουντ Πικ στο Πακιστάν στις 30 Ιουλίου. Ήταν 43 ετών.
Ο θάνατος του Πούρτζα ήρθε ενώ ακολουθούσε ένα ακόμη φιλόδοξο κεφάλαιο σε μια καριέρα αναρρίχησης που ορίστηκε από ρεκόρ. Μέχρι τον Ιούλιο του 2026, ο δημοσιευμένος απολογισμός του ανερχόταν σε 57 επιτυχημένες αναβάσεις σε κορυφές 8.000 μέτρων, συμπεριλαμβανομένων 29 χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο. Δούλευε για έναν τρίτο κύκλο από τις 14 οκτώ χιλιάδες κορυφές όταν η αποστολή Μπρόουντ Πικ έβαλε τέλος στη ζωή του.
Για έναν ορειβάτη που έγινε συνώνυμος με την ταχύτητα των Ιμαλαΐων, η πορεία του Πούρτζα προς τα ψηλότερα βουνά του κόσμου ξεκίνησε μακριά από τις κορυφές.
Γεννημένος στις 25 Ιουλίου 1983, στην Ντάνα του Μιάγκντι, και μεγαλωμένος κυρίως στο Τσιτουάν, ο Πούρτζα μεγάλωσε σε μια οικογένεια με ισχυρή παράδοση Γκούρκα. Ο πατέρας του και οι τρεις μεγαλύτεροι αδελφοί του είχαν υπηρετήσει ως Γκούρκα και τους ακολούθησε στον Βρετανικό Στρατό, κατατασσόμενος στους Γκούρκα σε ηλικία 18 ετών το 2003. Πέρασε έξι χρόνια στο σύνταγμα πριν γίνει ο πρώτος Νεπαλέζος που έγινε δεκτός στην Ειδική Υπηρεσία Σκαφών (SBS), όπου υπηρέτησε για άλλη μια δεκαετία.
Η στρατιωτική του καριέρα διαμόρφωσε μεγάλο μέρος της προσέγγισης που αργότερα καθόρισε την ορειβασία του: γρήγορη αξιολόγηση δύσκολων καταστάσεων, λήψη αποφάσεων υπό πίεση και διατήρηση της εστίασης στον ευρύτερο στόχο. Τελικά έγινε ειδικός σε ακραίες συνθήκες πολέμου σε ψυχρές καιρικές συνθήκες εντός του ορειβατικού πυρήνα του SBS.
Ένα καθυστερημένο ξεκίνημα στην ορειβασία
Ο Πούρτζα δεν ξεκίνησε την ορειβατική του καριέρα ως παιδί που μεγάλωνε στα Ιμαλάια. Η πρώτη του επαφή με την ορειβασία ήρθε κατά τη διάρκεια μιας πεζοπορίας στο στρατόπεδο βάσης του Έβερεστ το 2012, ενώ βρισκόταν σε άδεια από το SBS. Στη συνέχεια ανέβηκε στο Λόμπουτσε Ιστ, το πρώτο του βουνό, πριν σταδιακά κινηθεί προς πιο απαιτητικές αποστολές στα Ιμαλάια. Έφτασε στο Έβερεστ για πρώτη φορά το 2016. Κατά τη διάρκεια της κατάβασης, πραγματοποίησε μια σόλο διάσωση ενός χτυπημένου ορειβάτη ψηλά στη ζώνη θανάτου, ένα επεισόδιο που έγινε μια πρώιμη ένδειξη της σημασίας που έδινε στο να βοηθάει τους άλλους στο βουνό.
Η συνεργασία του στην αναρρίχηση με τον Mingma David Sherpa ξεκίνησε επίσης περίπου αυτήν την περίοδο. Οι δυο τους αργότερα έγιναν στενοί φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες, ιδρύοντας τελικά την Elite Exped.
Μετά από μια δεκαετία στο SBS, ο Purja εγκατέλειψε τον στρατό στις αρχές του 2019 για να ακολουθήσει ένα έργο που πολλοί θεωρούσαν μη ρεαλιστικό. Το ονόμασε Project Possible.
189 ημέρες που άλλαξαν την ορειβασία
Εκείνη την εποχή, η ταχύτερη καταγεγραμμένη ανάβαση από όλες τις 14 οκτακόσιες χιλιάδες κορυφές ήταν σχεδόν οκτώ χρόνια. Ο Πούρτζα ξεκίνησε να ολοκληρώσει το ίδιο κατόρθωμα σε επτά μήνες. Αποχώρησε από τον στρατό, εγκατέλειψε τη σύνταξή του και έθεσε σε κίνδυνο το σπίτι και το οικονομικό του μέλλον για να χρηματοδοτήσει την αποστολή.
Ξεκίνησε με την Ανναπούρνα στις 23 Απριλίου 2019 και ολοκλήρωσε την ακολουθία στο Σισαπάνγκμα στις 29 Οκτωβρίου, σε 189 ημέρες, έξι μήνες και έξι ημέρες.
Το επίτευγμα μεταμόρφωσε την αντίληψη για το πόσο γρήγορα μπορούσαν να αναρριχηθούν τα υψηλότερα βουνά του κόσμου. Κατά τη διάρκεια του έργου, ο Πούρτζα σκαρφάλωσε έξι οκτακόσιες κορυφές στο Νεπάλ σε 31 ημέρες, και τις πέντε οκτακόσιες κορυφές του Πακιστάν σε 23 ημέρες, και το Έβερεστ, το Λότσε και το Μακάλου μέσα σε 48 ώρες και 30 λεπτά.
Αλλά το Project Possible δεν ήταν ποτέ μια ατομική ιστορία. Οι Mingma David Sherpa, Geljen Sherpa, Lakpa Dendi Sherpa, Gesman Tamang, Tensi Kasang Sherpa, Halung Dorchi Sherpa και άλλοι Νεπαλέζοι ορειβάτες έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε όλη την αποστολή.
Η δύναμη του Purja δεν έγκειται μόνο στην ικανότητά του να κινείται γρήγορα σε υψόμετρο, αλλά και στη συγκρότηση ομάδων, στον συντονισμό της εφοδιαστικής και στις μετακινήσεις μεταξύ βουνών με εξαιρετική ταχύτητα.
Το επίτευγμά του άλλαξε επίσης την ορατότητα των Νεπαλέζων ορειβατών. Για χρόνια, οι Sherpa και οι Νεπαλέζοι εργάτες μεγάλου υψομέτρου εμφανίζονταν συχνά σε διεθνείς ιστορίες αναρρίχησης ως υποστηρικτικά πρόσωπα. Ο Purja παρουσίαζε όλο και περισσότερο τους Νεπαλέζους ορειβάτες ως αρχηγούς αποστολών, αθλητές υψηλού επιπέδου και ρεκόρ από μόνοι τους.
Το K2 και η δύναμη μιας ομάδας
Ίσως η πιο συμβολική στιγμή της καριέρας του ήρθε λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα.
Στις 16 Ιανουαρίου 2021, ο Purja και εννέα άλλοι Νεπαλέζοι ορειβάτες πραγματοποίησαν την πρώτη χειμερινή ανάβαση στο K2, το δεύτερο υψηλότερο βουνό στον κόσμο και το τελευταίο οκταχιλιάρικο που παρέμεινε άβατο τον χειμώνα.
Η ομάδα έφτασε στην κορυφή μαζί τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο του Νεπάλ. Ο Πούρτζα ολοκλήρωσε την ανάβαση χωρίς συμπληρωματικό οξυγόνο. Μεταξύ της ομάδας ήταν ο Κίλι Πέμπα Σέρπα, ο οποίος αργότερα θα πέθαινε μαζί με τον Πούρτζα στην Μπρόουντ Πικ.
Η ανάβαση στο Κ2 αντανακλούσε ένα άλλο καθοριστικό χαρακτηριστικό της καριέρας του Πούρτζα: τη φιλοδοξία που βασιζόταν σε μια δυνατή ομάδα και όχι αποκλειστικά σε ατομικό επίτευγμα.
Επίσης, επανειλημμένα επέδειξε την προθυμία του να διακόψει τους δικούς του στόχους για να βοηθήσει άλλους ορειβάτες. Κατά τη διάρκεια του Project Possible, συμμετείχε στη διάσωση του Μαλαισιανού ορειβάτη Τσιν Γουί Κιν από την Ανναπούρνα, αφού ο ορειβάτης είχε περάσει περίπου 40 ώρες εγκλωβισμένος χωρίς φαγητό, νερό ή οξυγόνο. Στο Κανγκτσεντζούνγκα εβδομάδες αργότερα, ο Πούρτζα και οι συμπαίκτες του έδωσαν το δικό τους οξυγόνο ενώ προσπαθούσαν να βοηθήσουν ορειβάτες που βρίσκονταν σε κίνδυνο.
Πέρα από τα ρεκόρ
Η επιρροή του Πούρτζα επεκτάθηκε πολύ πέρα από τα βουνά. Η ιστορία του έφτασε σε ένα παγκόσμιο κοινό μέσω του ντοκιμαντέρ του Netflix 14 Peaks: Nothing Is Impossible, ενώ τα απομνημονεύματά του, Beyond Possible, διαφήμισαν περαιτέρω τη φιλοσοφία του για την αμφισβήτηση των αποδεκτών ορίων.
Προσπάθησε επίσης να χρησιμοποιήσει την επιτυχία του για να υποστηρίξει τους ανθρώπους και τους τόπους που συνδέονται με την ορειβασία στα Ιμαλάια. Το Ίδρυμα Nimsdai, που ιδρύθηκε το 2022, εργάστηκε στην εκπαίδευση, σε περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες, στην ανακούφιση από καταστροφές και στην αποκατάσταση. Οι εκστρατείες καθαρισμού των βουνών ανέφεραν ότι αφαίρεσαν εκατοντάδες κιλά αποβλήτων από το Manaslu, το Everest και το K2.
Τον Ιούνιο του 2026, το ίδρυμα άνοιξε το Porter House στο Lobuche, σε υψόμετρο περίπου 5.030 μέτρων, με σκοπό να παρέχει στέγαση σε έως και 100 αχθοφόρους στο μονοπάτι του Everest Base Camp. Το ίδρυμα υποστήριξε επίσης υποτροφίες, αγροτικές υποδομές και ανακούφιση από καταστροφές.
Τα επιτεύγματα του Purja στην αναρρίχηση αναγνωρίστηκαν επίσημα με διάφορους τρόπους. Έλαβε το MBE για εξαιρετικά επιτεύγματα στην ορειβασία σε ακραία μεγάλα υψόμετρα και την αναγνώριση Piolets d’Or Asia/Sherpa of the Year. Η κληρονομιά του Purja, ωστόσο, δεν μπορεί να περιοριστεί σε αρχεία.
Η προσέγγισή του στην ορειβασία προκάλεσε συζήτηση σχετικά με τη χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου, σταθερών σχοινιών, καθιερωμένων διαδρομών και ελικοπτέρων σε αποστολές μεγάλου υψομέτρου. Το επίτευγμά του για το 2019 επανεκτιμήθηκε αργότερα μετά από ερωτήσεις σχετικά με το εάν οι γεωγραφικές κορυφές Manaslu και Dhaulagiri είχαν επιτευχθεί κατά την αρχική ακολουθία. Επέστρεψε και στα δύο βουνά το 2021.
Αλλά η σημασία της καριέρας του Nirmal Purja δεν σχετιζόταν ποτέ αποκλειστικά με το αν κάθε ρεκόρ επέζησε. Άλλαξε τον ρυθμό της ορειβασίας στα Ιμαλάια. Άλλαξε την ορατότητα των Νεπαλέζικων ορειβατών. Δημιούργησε ομάδες, εταιρείες και ένα ίδρυμα γύρω από τα βουνά, ενώ παράλληλα ενέπνευσε μια γενιά να θεωρεί τους προηγουμένως αδιανόητους στόχους ως πιθανούς.
Πριν από το Νιμσντάι, οι 14 οκτώ χιλιάδες μετρήθηκαν σε χρόνια. Μετά το Νιμσντάι, μετρήθηκαν σε μήνες. Τα ρεκόρ τελικά θα καταρριφθούν. Οι μέθοδοί του θα συνεχίσουν να συζητούνται. Αλλά η εποχή που βοήθησε να δημιουργηθεί θα παραμείνει μέρος της ιστορίας της σύγχρονης ορειβασίας στα Ιμαλάια.
OI ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟ FACEBOOK ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ
05.08.2026 – SHOW MUST GO ON (?) —> Κι ενώ μόλις σήμερα 5 Αυγούστου, έξι μέρες μετά τη φονική χιονοστιβάδα, ανασύρθηκαν με τρομερή προσπάθεια και στον απόλυτο κίνδυνο τα σώματα τριών ακόμα ορειβατών, ανάμεσά τους και του Nirmal (Nimsdai) Purja και μάλλον δεν θα ανακτηθεί ποτέ το σώμα ενός, που το πιο πιθανό να θάφτηκε ή να έπεσε σε κάποια ρωγμή, ήδη ξεκίνησε ο δημόσιος προβληματισμός για την τρέχουσα κατάσταση.
Εκείνο που πιστεύω ότι τώρα θα κάνει τη διαφορά σε σχέση με το παρελθόν, είναι το γεγονός ότι σε αυτήν την ανείπωτη τραγωδία χάθηκε μια εμβληματική μορφή της εμπορικής ορειβασίας των Ιμαλαΐων. Χάθηκε ο άνθρωπος που είχε σχηματίσει την εικόνα του άτρωτου στα μάτια ενός κοινού εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους θαύμαζαν την αυταπάρνηση και το κουράγιο του Nimsdai, χωρίς οι ίδιοι να είναι ορειβάτες. Γιατί «η υποχώρηση δεν ήταν στο αίμα του» και γιατί καμμία «δεν ήταν η μέρα που θα πεθάνει». Γιατί τελικά η έντονη προσωπικότητα του ανθρώπου αυτού, τα κατορθώματά του στο πεδίο και ο μύθος που χτίστηκε από την ταινία που τον έκανε γνωστό και διάσημο ως εκ τούτου, του χάρισαν το στέμμα στον χώρο της εμπορικής ορειβασίας -το τονίζω, για να μην παρεξηγούμαστε (άλλο η αυθεντική ορειβασία, άλλο η εμπορική).
Η “ορειβατική μηχανή” του Νεπάλ δέχτηκε έναν βαλλιστικό πύραυλο, πού χτύπησε κατευθείαν στο γενικό της επιτελείο, εξολοθρεύοντας τον στρατηγό. Θα ήταν εντελώς διαφορετικό να είχε χτυπηθεί κάποιος άλλος αντί του Nims στο Broad Peak στις 30 Ιουλίου. Αυτό όμως που συνέβη, γκρέμισε το μύθο της ευρύτερης αντίληψης για την ορειβασία υψομέτρου σήμερα, εκείνης που μπορεί να απευθύνεται στον καθένα που κυνηγά το όνειρό του. Τον μύθο που θέλει τον υπερήρωά του, εκείνον που στα κόμικς τίποτα δεν μπορεί να τον σταματήσει. Ήταν σαν να χάθηκε ο Superman -όχι ο Οδυσσέας- ο υπεράνθρωπος που συνέπαιρνε τα πλήθη, πετώντας στις λεωφόρους της μεγαλούπολης, πάνω από τα γουρλωμένα μάτια και τα ανοιγμένα στόματα του πλήθους από κάτω. Εκείνος που μετά βίας άγγιζε τη γη με τα πόδια του, ήταν πάντα στον αέρα, απλησίαστος, απόμακρος και μοναχικός στην υπεροχή του.
Πώς γίνεται όμως να χαθεί ο υπερήρωας της ιστορίας? Απλά, πάρα πολύ απλά: με μια χιονοστιβάδα! Όπως τόσοι και τόσοι μέχρι σήμερα. Γιατί κανένας μας δεν μπορεί να ξεφύγει τελικά από τους νόμους της φυσικής, ακόμα και οι υπερήρωες.
Σαν ένα ξεκίνημα των όσων προκειται να ακολουθήσουν, από τα πολλά κείμενα που περνούν μπροστά από τα μάτια μου αυτές τις μέρες, πρόλαβα και κράτησα δύο και σας τα μεταφέρω εδώ :
«…Το ερώτημα δεν είναι αν ο Νιμσντάι ήταν θαρραλέος. Αυτό έχει ήδη απαντηθεί αμέτρητες φορές. Το ερώτημα είναι αν η σύγχρονη ορειβασία έχει ολοένα και περισσότερο καθοδηγηθεί από μια ατελείωτη επιδίωξη των «πρωτιών», των «ταχύτερων» και των «περισσότερων», στην αναζήτηση του μεγαλείου…» Deepesh Das Shrestha (Everest Chronicle)
«…Η τραγωδία του Broad Peak στο Πακιστάν αφήνει πίσω της ένα δύσκολο ερώτημα: ήταν απλά η μοίρα ή μήπως η φιλοδοξία, η εμπορική πίεση και το ανθρώπινο εγώ, πού ώθησαν τους ορειβάτες σε μεγαλύτερους κινδύνους, τους οποίους πάντα κουβαλούσαν τα βουνά; Μια χιονοστιβάδα είναι ένα φυσικό φαινόμενο και θα ήταν λάθος να κατηγορήσουμε την εμπορευματοποίηση χωρίς αποδεικτικά στοιχεία. Αλλά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη σημερινή κουλτούρα των πολυσύχναστων αποστολών, των προθεσμιών, των ρεκόρ, των χορηγιών και της πίεσης να φτάσει κανείς στην κορυφή με κάθε κόστος. Τα βουνά δεν είναι τρόπαια. Δεν τα νοιάζει πόσο κοστίζει μια αποστολή, πόσα ρεκόρ διακυβεύονται ή πόσοι άνθρωποι παρακολουθούν online. Όταν οι συνθήκες λένε όχι, η οπισθοχώρηση δεν είναι αποτυχία, είναι καλή κρίση. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να κατακτούμε κορυφές, φήμη και κέρδος από τα βουνά χωρίς να δώσουμε κάτι πίσω μέσω της προστασίας τους, της αυτοσυγκράτησης και σεβασμού μας προς αυτά. Η φύση δεν μας ζητά να την κατακτήσουμε. Μας ζητά να την ακούσουμε και να αφήσουμε το «εγώ» μας πίσω στην Κατασκήνωση Βάσης…» (Everest News)
Θα διαβάσουμε πολλά ακόμα το επόμενο διάστημα, είναι βέβαιο. Όχι πως τώρα κάποια μύγα τσίμπησε το κοινό και αυτό ξεκίνησε να προβληματίζεται, όχι! Δεκάδες άρθρα -ακόμα και βιβλίο- έχουν γραφτεί για την υπόθεση της εμπορικής ορειβασίας στα Ιμαλάια, μια υπόθεση 100% controversial -που λέμε και στο χωριό μας. Όμως από το ένα έμπαιναν και από το άλλο έβγαιναν! Όχι πως τώρα θα σηκωθεί κάποιο τσουνάμι.
Σαρκαστικά έγραψε η Angela Benavides στο ExplorersWeb σε χτεσινό της άρθρο σχετικά με τη συνέχιση της σεζόν στο Καρακορούμ τον τίτλο “show must go on”, αποτυπώνοντας νομίζω με τον πλέον εύγλωττο τρόπο το συμπέρασμα που έχουμε αποκομίσει όλα αυτά τα χρόνια, παρακολουθώντας τη σκηνή της εμπορικής ορειβασίας στα Ιμαλάια. Ένα σόου που θυμίζει περισσότερο την κορεάτικη εκδοχή της έννοιας των realities, όπου ο χαμένος πεθαίνει, σε μια κόντρα πολλών για έναν μόνο νικητή-ζωντανό. Στην περίπτωση των «εμπορικών Ιμαλαΐων», εκείνου που θα γράψει το μεγαλύτερο νούμερο στο κοντέρ, “εξολοθρεύοντας” τους προηγούμενους αλλά και τους υπόλοιπους, μέχρι να νικηθεί κι εκείνος από τον επόμενο…
04.08.2026 -> ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΤΟ ΔΡΑΜΑ —> Στη δεκαετία του 1980, η Πολωνική ορειβασία περνούσε τον «χρυσό αιώνα» της στα Ιμαλάια. Οι φτωχοί αλλά εξαιρετικά ταλαντούχοι στο βουνό Πολωνοί, έμοιαζαν να έχουν γεννηθεί ακριβώς για αυτόν τον προορισμό. Οι νέες διαδρομές αλλά και οι πρώτες χειμερινές στις «Οχτάρες» έπαιρναν και έδιναν!
Η γενιά εκείνη άφησε τεράστιο αποτύπωμα στην εξέλιξη του σπορ και ενέπνευσε τις γενιές που ακολούθησαν, χάρη στην τόλμη, την καθαρότητα και τη λιτότητα εκείνων των ορειβατών, που δημιούργησαν την “πολωνική σχολή” στα Ιμαλάια. Κανείς από αυτούς επαγγελματίας, όπως ο Messner -ο μοναδικός επαγγελματίας τότε. Να μην ξεχνάμε επίσης, πως η πατρίδα τους η Πολωνία, εκείνα τα χρόνια έβγαινε πληγωμένη οικονομικά από τον «σοσιαλιστικό παράδεισο» και το κόστος για μια αποστολή στα Ιμαλάια ήταν δυσβάσταχτο για αυτούς τους ανθρώπους, που τα κατάφερναν με εξοπλισμό τριών δεκαετιών πίσω σε σχέση με τους Γάλλους ή Βρετανούς κ.ο.κ. συναδέλφους τους. Ήταν οι παρίες των Ιμαλαΐων.
Σε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και τη δράση του Jerszy Kukuczka, συμπατριώτη και συντρόφου του στα βουνά, της κορυφαίας ίσως μορφής του χώρου στην ιστορία της ορειβασίας, ο Krzysztof Wielicki -τεράστια φυσιογνωμία και ο ίδιος- αναφέρθηκε σε μία εκδήλωση που έκαναν εκείνα τα χρόνια στην Πολωνία, για να τιμήσουν τους χαμένους συντρόφους τους στα Ιμαλάια. Όπως απολογήθηκε ο Βιελίτσκι στον φακό, «…ένιωσα συντετριμμένος, βλέποντας την πρώτη σειρά στην αίθουσα να έχει γεμίσει από τις χήρες των ανθρώπων που θα τιμούσαμε εκείνο το απόγευμα. Σκέφτηκα, τι είναι αυτό που κάνουμε εντέλει και πόσο εγωϊστές είμαστε…»
Γιατί πέρα από τις προσωπικές -και θεμιτές- φιλοδοξίες των ανθρώπων που επιχειρούν, υπάρχουν και εκείνοι που μένουν πίσω και περιμένουν, με αγωνία, φόβο και αμφιβολία. Στο ίδιο ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα για τον Kukuczka, βλέπουμε τον έναν του γιο να τριγυρνά βράδυ στους δρόμους του Κάτμαντου, αναζητώντας την ψυχή του πατέρα του, που στην ουσία δεν γνώρισε ποτέ, χάνοντάς τον πολύ μικρός.
Οι ιστορίες ανθρώπων που έμειναν πίσω να θρηνούν τους αγαπημένους τους που χάθηκαν στα βουνά «γιατί τους καλούσαν» είναι χιλιάδες, απλά δεν ασχολείται κανένας με εκείνους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δράκο στο δικό τους παραμύθι, μόνο δάκρυα και πίκρα. Δεν ήταν καν οι κομπάρσοι της ταινίας εκείνων που θαυμάζουμε. Ο 43χρονος Nimsdai, άφησε προχτές φεύγοντας μια συντετριμμένη σύζυγο και μια κόρη-νήπιο που ποτέ δεν θα γνωρίσει τον πατέρα της. Άξιζαν αυτήν την τύχη, για να γίνει ο σύντροφος και πατέρας τους ο πρώτος άνθρωπος που θα είχε κάνει τρεις φορές τις 14 Οχτάρες? Πόσο καλύτερη θα γινόταν η ζωή τους από αυτό το κατόρθωμα?
Ως επίλογο, έχω να θέσω το ζήτημα των μυριάδων πια ανθρώπων που κατακλύζουν τα Ιμαλάια, ψάχνοντας για το δικό τους “δισκοπότηρο” : αν προσπαθούμε να συγκρίνουμε το επίπεδο των κορυφαίων του χτες ή του σήμερα, με το αντίστοιχο των μαζών που αναφέρομαι, τότε χάνει τη σημασία της κάθε σύγκριση που επιχειρείται στο δημόσιο διάλογο. Συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα!
03.08.2026 -> Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΛΛΑΖΕΙ” —> (ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ NIMSDAI). Μπορεί οι δέκα ψυχές να έφυγαν ήδη στο Broad Peak εδώ και λίγες μέρες, τα γεγονότα όμως είναι ακόμα σε εξέλιξη, αφού οι προσπάθειες ανάκτησης των νεκρών ορειβατών δεν έχουν ακόμα ολοκληρωθεί. Στο μεταξύ, ξεκίνησαν κάποιες πρώτες συζητήσεις σχετικά με την κατάσταση της εμπορικής ορειβασίας σήμερα και σχετικά με τα ρίσκα που παίρνουν οι αποστολές αυτές στα μεγάλα βουνά.
Σήμερα έχω να καταθέσω κάτι που αρκετοί ενδεχομένως ήδη γνωρίζουν, είμαι βέβαιος όμως ότι αρκετοί ακόμα δεν έχουν ιδέα. Πρόκειται για την τελευταία -και μοιραία- ανάρτηση του Nims σχετικά με την αποστολή του στο βουνό που έμελλε να τον κρατήσει για πάντα κοντά του. Η ανάρτηση έγινε 4-5 μέρες πριν το συμβάν και το ενδιαφέρον σε αυτήν βρίσκεται στις μύχιες σκέψεις του διάσημου ορειβάτη, στις οποίες μπορούμε να βρούμε τις πηγές προβληματισμού για τον κόσμο της εμπορικής ορειβασίας σήμερα. O Nomsdai λοιπόν άλλαξε τελευταία στιγμή το πρόγραμμά του χάριν της κόντρας με τον συμπατριώτη του Sanu Sherpa, προκειμένου να είναι αυτός ο πρώτος άνθρωπος που θα πατούσε τρεις φορές τις 14 Οχτάρες και όχι ο Sanu!
Σε αυτό το κείμενο θα διακρίνετε ξεκάθαρα το πάθος του Nimsdai να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει τις 14 Οχτάρες τρεις φορές και ακόμα, θα το πετύχει δύο φορές χωρίς τη χρήση οξυγόνου. Όπως γράφει και ο ίδιος -και το γνωρίζαμε μήνες τώρα εμείς- του απέμενε το (μοιραίο εντέλει) Broad Peak και το Cho Oyu, για να κλείσει αυτόν τον κύκλο! Θα αναρωτηθεί κανείς «έχει νόημα όλο αυτό?» Και εκ των υστέρων, μετά το τραγικό συμβάν «άξιζε εν τέλει τη ζωή του όλο αυτό?».
Η δική μου απάντηση δεν έχει αξία στην παρούσα χρονική στιγμή, ίσως ούτε και η δική σας, Σε βάθος χρόνου όμως, δεν θα ήταν κακό να μας προβληματίσει, καθώς όλο αυτό έχει μια προβολή γενικότερα στην ορειβατική κοινότητα, έστω κι αν μιλάμε για αυτήν της εμπορικής ορειβασίας.
Ας διαβάσουμε λοιπόν το τελευταίο κείμενο του Nirmal (Nimsdai) Purja
————————————————
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΛΛΑΖΕΙ, Η ΠΥΞΙΔΑ ΚΡΑΤΑΕΙ
Αυτό δεν ήταν ποτέ το σχέδιο. Αρχικά, το σχέδιο ήταν να σκαρφαλώσω μόνο στο Gasherbrum-2. Αλλά λίγο πριν ξεκινήσω για το Πακιστάν, έτρεξα τους αριθμούς στις κορυφές των 8000 μέτρων. Τότε ήταν που συνειδητοποίησα: αν περάσω το Broad Peak όσο είμαι εδώ, μόνο μία θα μείνει, το Cho Oyu. Τότε γίνομαι ο ΠΡΩΤΟΣ άνθρωπος στην ιστορία που σκαρφάλωσε και τις 14 οκτακόσιες κορυφές δύο φορές, χωρίς οξυγόνο.
Αυτό δεν ήταν προγραμματισμένο. Το σχέδιο «Hattrick» ήταν το επίκεντρο επειδή είχε μια μεγαλύτερη αποστολή. Αλλά οι ευκαιρίες δεν φωνάζουν: ψιθυρίζουν σε όσους ήδη εργάζονται σιωπηλά.
Να το μυστικό που έχω κουβαλήσει σε κάθε αποστολή: Ποτέ δεν ανταγωνίστηκα κανέναν άλλον. Η μόνη μου μάχη, ήταν ενάντια στον άνθρωπο που ήμουν χθες. Κάθε μέρα, πιέζοντας τα δικά μου όρια. Γιατί τη στιγμή που κοιτάς λοξά, σε αυτό που κάνουν, λένε, πετυχαίνουν οι άλλοι, ξεφεύγεις από την πυξίδα σου. Η κατεύθυνσή σου είναι δική σου. Φύλαξέ την σθεναρά.
Με επέκριναν όταν ανέβηκα στα 14 χωρίς οξυγόνο κατά τη διάρκεια του “Project Possible”. Αν δεν έχετε δει τι χρειάστηκε, δείτε το “14 Peaks” στο Netflix. Αυτή η ταινία είναι η αφιλτράριστη αλήθεια. Ήμουν εκεί κάνοντας πολλαπλές διασώσεις ορειβατών που είχαν μείνει πίσω από άλλες αποστολές, συγκεντρώνοντας ο ίδιος τα κεφάλαια, ηγούμενος από μπροστά, φτιάχνοντας τις δικές μας γραμμές, ασχολούμενος με την άδεια για το Shishapangma με την Κίνα, βρίσκοντας νοσοκομεία για την επέμβαση της μητέρας μου και πολλά άλλα. Και τώρα; Τώρα οδεύω προς το διπλό (σ.σ. 14Χ8000) χωρίς οξυγόνο και τριπλό συνολικά. Ο θόρυβος δεν έχει σταματήσει. Απλώς εγώ σταμάτησα να ακούω.
Προς όσους εξακολουθούν να αμφιβάλλουν: Έχω ήδη σκαρφαλώσει και τα 5 από τα 8000άρια του Πακιστάν σε μόλις 26 ημέρες. Ηγούμενος. Καθοδηγώντας. Χωρίς οξυγόνο. Σπάζοντας τα ρεκόρ εκείνων που έσπασαν τα δικά μου, με οξυγόνο. Οι αποδείξεις είναι εκεί.
Στο Broad Peak, δεν ζητώ τίποτα άλλο παρά ένα ασφαλές πέρασμα πάνω και κάτω. Δεν θεωρώ κανένα βουνό δεδομένο. Ούτε ένα! Τη στιγμή που το πόδι μου φεύγει από το basecamp, είναι 100% (ασφαλές). Πάντα ήταν. Πάντα θα είναι.
Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όλους όσους με έφεραν εδώ. Υποστηρικτές. Επικριτές. Όλους εσάς. Χωρίς τις δύο πλευρές, δεν υπάρχει φωτιά. Σας ευχαριστώ λοιπόν ειλικρινά.
Ο σκοπός μου δεν ήταν ποτέ ο εαυτός μου. Αφορά αυτό που εκπροσωπώ. Αφορά το να δείξω σε ΕΣΑΣ ότι τα δικά σας βουνά -όποια κι αν είναι αυτά- είναι αναρριχήσιμα.
01.08.2026 -> BROAD PEAK ACCIDENT (UPD. 1 Aug. / 20:10) —> Με το πλέον λυπηρό αλλά και αναμενόμενο αποτέλεσμα, συνεχίστηκαν οι έρευνες για τους επτά εναπομέντες αγνοούμενους, στο Broad Peak του Καρακορούμ. Σήμερα, δύο ημέρες μετά το συμβάν της χιονοστιβάδας που παρέσυρε δέκα ορειβάτες, τα συνεργεία έρευνας ανακάλυψαν σχεδόν όλες τις σορούς, απλωμένες στο ανάπτυγμα της πορείας της χιονοστιβάδας.
Καμία ελπίδα δεν μετουσιώθηκε σε πραγματικότητα και καμία προσευχή δεν εισακούστηκε εκεί ψηλά στους ουρανούς. Λίγο-πολύ, όλοι γνωρίζουν πως σε τέτοιες περιπτώσεις, οι πιθανότητες είναι περίπου μηδενικές. Χάθηκαν δέκα άνθρωποι μέσα σε μια στιγμή, τόσο χρειάστηκε! Το συμβάν πήρε τεράστια έκταση στα διεθνή ΜΜΕ και λόγω του μεγέθους του αλλά και λόγω της απώλειας του διάσημου Νεπαλέζου ορειβάτη Nimsdai, μιας φυσιογνωμίας που έγραψε ιστορία τα τελευταία χρόνια στην πατρίδα του και ανέδειξε όσο κανείς άλλος στα χρόνια μας την αξία των συμπατριωτών του, που εργάζονται στα βουνά προσφέροντας υπηρεσίες οδήγησης στις μεγάλες κορυφές των Ιμαλαΐων.
Όπως είχε γίνει γνωστό από χθες, κάποιοι που έσπευσαν σε βοήθεια από το γειτονικό Κ2 αμέσως μετά το συμβάν, σήκωσαν drones και μπόρεσαν να εντοπίσουν με χαμηλές και επίμονες πτήσεις τους νεκρούς ορειβάτες μέσα στα απομεινάρια της χιονοστιβάδας. Σήμερα ήταν η μέρα που πεπειραμένοι ορειβάτες προσέγγισαν με προσοχή την επικίνδυνη περιοχή και περισυνέλεξαν τις σορούς τους. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να πω αν βρέθηκαν όλοι, καθώς τα νέα καταφθάνουν άμεσα μεν, με μορφή βρύσης που στάζει δε. Ο παγκόσμιος ιστός των κοινωνικών δικτύων εκπέμπει ειδήσεις με μορφή φάρου που αναβοσβήνει και ότι προλάβει ο καθένας σε δεδομένη χρονική στιγμή. Η είδηση γράφεται στην Κατασκήνωση Βάσης του βουνού αλλά και στις πλαγιές του, από έναν έκαστο από εκείνους που συμμετέχουν στη μεγάλη προσπάθεια.
Δημοσιεύω κάποιες φωτογραφίες που αφορούν αυτήν την προσπάθεια ανεύρεσης, όπως και την εναέρια εικόνα που έδωσαν τα drones. Το υλικό που πρόκειται να μας προσεγγίσει τις επόμενες ώρες και μέρες, φρονώ πως θα είναι τεράστιο, αφού όλοι πάνω τους έχουν ένα κινητό τηλέφωνο.
Σε μια πρώτη αποτίμηση των γεγονότων, φαίνεται να μη λήφθηκε τόσο σοβαρά υπόψη η πιθανότητα χιονοστιβάδας, δεδομένης της τρέχουσας καιρικής κατάστασης αλλά και του ιδιαίτερα κακού πεδίου ευεπίφορου σε δημιουργία χιονοστιβάδων. Επίσης, αρνητικό ρόλο έπαιξε στην εξέλιξη, το γεγονός πως και οι δέκα ορειβάτες είχαν (μάλλον) συγκροτήσει στην ουσία μία ομάδα, που κινούταν με τον ευνόητο τρόπο σε μια διαδρομή με φιξαρισμένα σχοινιά. Έτσι κι αλλιώς, οι οχτώ από τους δέκα, ήταν μέλη της αποστολής της εταιρείας που διοργάνωνε την ανάβαση, οδηγοί και πελάτες.
Όπως ανέφερε νωρίτερα ο πολύπειρος Ben Ayers δημοσιογράφος του Outside Magazine σε συνέντευξή του στο CNN, το γεγονός προβλέπεται να αφήσει πολύ σοβαρό αποτύπωμα στην υπόθεση της εμπορικής ορειβασίας του Νεπάλ την επόμενη μέρα. Υπάρχει μια αφόρητη πίεση στις ντόπιες εταιρείες να επιδείξουν επιτυχίες στις αποστολές τους και από τους πελάτες αλλά και από την ίδια την αγορά, που αναπτύσσεται με γοργούς ρυθμούς, αποτελώντας στην ουσία τον μοναδικό παίχτη στα Ιμαλάια, ελέω νομοθεσίας! Δεν πρόκειται για παιχνίδι κέρδους αλλά για παιχνίδι επιβίωσης σε ένα τοπίο “επεκτεινόμενου σύμπαντος”, όπου η πίεση είναι αφόρητη για τη συμπίεση του κόστους αλλά και του κέρδους κατ’ επέκταση. Αυτό από ότι φαίνεται θα απασχολήσει την αγορά της ορειβασίας στο Νεπάλ -εύχομαι και την κυβέρνησή της- αγορά που γιγαντώθηκε χάρη και στη συμβολή του αδίκως χαμένου Nimsdai. Σε μια χώρα με έντονη δημογραφική καταγραφή, που η πίεση για οικονομική ανάπτυξη είναι αφόρητη, ο τουρισμός αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της οικονομίας της, δίνοντας δουλειά σε χιλιάδες πολίτες. Η εξίσωση δύσκολη αλλά και το “παιχνίδι” εξαιρετικά επικίνδυνο, ένα παιχνίδι με το θάνατο.
Τα βαθειά μου συλλυπητήρια στις οικογένειες και τους αγαπημένους όσων χάθηκαν στο Broad Peak και ας κρατήσουμε κάτι που μπορεί να μας χρειαστεί σαν δίδαγμα: όταν εμείς φεύγουμε δεν υπάρχουμε πια για να ξέρουμε τον πόνο που αφήνουμε πίσω μας. Και κάτι ακόμα: άλλο να πεθαίνεις στο επάγγελμα και άλλο στο χόμπι, έχει τεράστια διαφορά αυτό!
Από τα πολλά που διάβασα αυτές τις δύο μέρες, κρατώ δύο αποσπάσματα λόγου από ανθρώπους που έχουν ζήσει τους κινδύνους στα ψηλά βουνά.
Ο Lhakpa Dendi Sherpa, άνθρωπος της δουλειάς έγραψε στην ανάρτησή του : “…Τα βουνά αξίζουν πάντα τον βαθύτερο σεβασμό μας. Η προσεκτική αξιολόγηση του κινδύνου, η υπομονή και το θάρρος να γυρίσει κανείς πίσω όταν οι συνθήκες είναι επικίνδυνες είναι σημάδια σοφίας—όχι αδυναμίας…”
Ο γνωστός μας ζωντανός θρύλος Reinhold Messner έγραψε ανάμεσα στα άλλα για το συμβάν: “…Η φύση είναι απρόβλεπτη. Αυτό δεν απαλύνει τη θλίψη, ούτε μειώνει τον πόνο. Είναι απλώς μια υπενθύμιση ότι κανείς δεν μπορεί ποτέ να ελέγξει πλήρως τα βουνά. Εγώ στάθηκα τυχερός. Πολλές φορές!”
01.08.2026 -> BROAD PEAK ACCIDENT (UPD. 1 Aug. / 13:30) —> Πέρασαν ήδη 48 ώρες από το δυστύχημα και οι πιθανότητες ανεύρεσης ζωντανών έχουν ουσιαστικά εκλείψει οριστικά, όσο κι αν αυτό ακούγεται κυνικό. Όλοι αντιλαμβανόμαστε πως η δεοντολογία και η ηθική, ζητούν από εμάς να είμαστε συγκρατημένοι και να μην προβαίνουμε σε αυθαίρετες εκτιμήσεις. Συμφωνώ αλλά για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, πρέπει να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα.
Κανένα ίχνος ζωής από το βουνό μέχρι αυτή τη στιγμή! Οι χθεσινές πτήσεις τόσο των drones όσο και των ελικοπτέρων του Πακιστανικού Στρατού, δεν είχαν κανένα ελπιδοφόρο αποτέλεσμα, το αντίθετο μάλλον! Οι ορειβάτες που έφτασαν από την Κατασκήνωση Βάσης του Κ2 στην γειτονική του Broad Peak (K3) και πέταξαν drones πάνω από την περιοχή του δυστυχήματος, είπαν πως κατέγραψαν επτά σορούς, χωρίς να είναι σε θέση όμως να προσδιορίσουν σε ποιους μπορεί να ανήκουν. Αντίθετα, η επίσημη άποψη λέει πως τα πακιστανικά ελικόπτερα δεν κατάφεραν να εντοπίσουν κανένα ίχνος ανθρώπινης παρουσίας στην περιοχή ελέγχου.
Σε μια σύνοψη της μέχρι τώρα κατάστασης, από τους 10 που παρασύρθηκαν από τη χιονοστιβάδα στις 9 το πρωί της 30ης Ιουλίου, δύο σοροί κι ένα ανθρώπινο μέλος βρέθηκαν στη βάση του βουνού, εκεί που σταμάτησε η χιονοστιβάδα. Σε ένα συνδυασμό παρατηρήσεων και γεγονότων, έχουμε εννέα σορούς από τους οποίους βρέθηκαν οι τρεις και ένα μέλος από τέταρτο -ταυτοποιήθηκε ωστόσο- το οποίο συμπληρώνει τον αριθμό δέκα (οι παρατηρήσεις μέσω drones μιλούν για επτά σορούς). Μένει να επιβεβαιωθεί σήμερα πως οι καταγραφές των drones είχαν βάση. Υποθέτουμε όλοι, πως οι έμπειροι ορειβάτες που ξανάρχισαν σήμερα τις προσπάθειες ανεύρεσης των αγνοούμενων, σε αυτές τις παρατηρήσεις θα βασιστούν, εκτός φυσικά από τις συντεταγμένες των trackers στο Garmin explore. Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο κάποια trackers να έχουν αποσπαστεί από τα σώματα των ορειβατών, δεδομένου πως ήδη βρέθηκαν απομεινάρια διαλυμένου εξοπλισμού στο σημείο που κατέληξε η χιονοστιβάδα.
Μέσα σε όλα, οι οδηγοί των αποστολών που βρίσκονταν στο K2 για τις αναβάσεις της σεζόν εκεί, έφυγαν προς το Broad, για να συνδράμουν στις προσπάθειες έρευνας και όπως ήδη κυκλοφορεί ανεπίσημα, ματαιώνονται όλες, αφού όλες είναι εμπορικές και χωρίς οδηγούς δεν μπορούν να υλοποιηθούν! Μετά από το τραγικό συμβάν του Broad κανείς δεν έχει το κουράγιο να συνεχίσει την προσπάθεια για μια κορυφή και η δουλειά έχει τα όριά της! Να αναφέρω επίσης, πως μέχρι σήμερα καμία ανάβαση δεν είχε πραγματοποιηθεί στο Κ2 για φέτος, κυρίως λόγω του καιρού και οι πρώτες απόπειρες κορυφής ήταν προγραμματισμένες για σήμερα 1η Αυγούστου.
Μέχρι σήμερα το πρωί έχουν φτάσει κάποιοι πολύπειροι Νεπαλέζοι ορειβάτες για να συνδράμουν τους Πακιστανούς συναδέλφους τους, όπως ο Sirbaz Khan αλλά και όλους τους υπόλοιπους που συγκεντρώθηκαν στο Broad, στην προσπάθεια να βρουν τους αγνοούμενους. Ανάμεσά τους και ο Mingma David Sherpa, φίλος και συνεργάτης του Nimsdai στην εταιρεία Elite Exped, η οποία ήταν εκείνη που δέχτηκε το χτύπημα της χιονοστιβάδας προχτές. Επίσης, ο Mingma G, μια φυσιογνωμία που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης στην ορειβατική κοινότητα του Νεπάλ, βρίσκεται εκεί λόγω δουλειάς με την εταιρεία του Imagine Nepal και από την πρώτη στιγμή συμμετέχει ενεργά στις προσπάθειες έρευνας. Όπως ανέφερε βετεράνος Πακιστανός ορειβάτης, τα συνεργεία έρευνας θα πρέπει πρώτα να ελέγξουν το πεδίο αν είναι ασφαλές από νέες χιονοστιβάδες, πριν ξεκινήσουν οι προσπάθειες εκεί.
Στο μεταξύ, διαβάζω στο ExplorersWeb πως υπήρχαν κάποιοι ορειβάτες, οι οποίοι εκτιμώντας τις τρέχουσες συνθήκες στο Broad Peak, όπως και τις προοπτικές των ερχόμενων ημερών, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τα σχέδιά τους και να επιστρέψουν στις πατρίδες τους! Πρόκειται για τον Ούγγρο David Klein και τον Αμερικανό Ian Overton, οι οποίοι αποχώρησαν από το Base Camp του Broad στις 25 Ιουλίου, πέντε ημέρες πριν τη χιονοστιβάδα! Σύμφωνα με τον Overton, που μίλησε με την Angela Benavides του ExplorersWeb, «…υπήρχαν συνθήκες blizzard στο βουνό (σ.σ. σταθερά σφοδροί άνεμοι με παρασυρόμενο χιόνι) τη νύχτα της 18ης Ιουλίου. Όλα τα πλατό μεταξύ C2 & C3 είχαν σκληρή κρούστα πάγου που δημιούργησε ο αέρας και το κρύο αλλά πιο χαμηλά από το C2 όλα το χιόνι ήταν ασταθές και έλιωνε γρήγορα. Υπήρχαν ξεκολλημένοι βράχοι και πάγος που διαλυόταν. Επιστρέφοντας από το βουνό κάτω στο BC με τον David, μελετήσαμε τον καιρό. Οι άνεμοι φαινόταν να κρατιούνται πολύ δυνατοί με την υγρασία να ανεβαίνει σταδιακά σε όλη την περιοχή, σημάδι επερχόμενης χιονόπτωσης μέχρι τις 29 Ιουλίου».
Το πώς εκτίμησε η Elite Exped την κατάσταση στο βουνό και αποφάσισε εξόρμηση κορυφής (summit bid) είναι κάτι που οι επικεφαλής γνώριζαν, ωστόσο εκ του αποτελέσματος η απόφασή τους αποδείχτηκε μοιραία και καταρχήν ήταν παρακινδυνευμένη. Για την ιστορία, να θυμίσω πως στην καλοκαιρινή περίοδο του 2025 υπήρξαν δύο απώλειες στο Κ2 και οι δύο στην ίδια περιοχή και από την ίδια αιτία. Ένας βαστάζος τον Ιούλιο και μια Κινέζα ορειβάτισσα, η 35χρονη Jing Guan, πελάτισσα Νεπαλέζικης εταιρείας, η οποία σκοτώθηκε από πτώση βράχων αρκετά χαμηλά (μεταξύ ABC & C1) στα μέσα Αυγούστου. Όλες σχεδόν οι υπόλοιπες εταιρείες είχαν διακόψει τις προσπάθειές τους τότε, λόγω των λιθοπτώσεων που προκάλεσαν οι πρωτοφανείς για την εποχή ψηλές θερμοκρασίες, με λιώσιμο πάγου και χιονιού κάτω από τα 6500 μέτρα. Οι εταιρείες του Νεπάλ έχουν επικριθεί από τον ανταγωνισμό στο πρόσφατο παρελθόν, ως εξαιρετικά τολμηρές στις αποφάσεις τους στο βουνό, καταλογίζοντάς τους σκοπιμότητα επιτυχίας για λόγους φήμης στην αγορά των αποστολών, ειδικά στο Καρακορούμ, το οποίο είναι εκτός Νεπάλ. Αυτό για την ώρα όμως μπαίνει στην άκρη, σημασία έχουν για την ώρα οι προσπάθειες έρευνας και ανάσυρσης, στις οποίες όλοι έχουν ριχτεί με αυτοθυσία!
Τα βίντεο καταφθάνουν από την περιοχή μέσω των social media, όμως μας λείπουν οι πραγματικές ειδήσεις, που όπως φαίνεται θα αργήσουν να έρθουν, αν υπολογίσουμε τις συνθήκες καιρού και πεδίου, όπως και το ανάγλυφο της ερευνώμενης περιοχής. Υπάρχει αρκετός δρόμος ακόμα και δυστυχώς οι ελπίδες μοιάζουν να έχουν σβήσει…
H ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑ —> Το αφήγημα κρατάει χρόνια! “Τα βουνά μας καλούν”. Γιατί άραγε? Θέλουν να μας μιλήσουν? Έχουν ψυχή ή πνεύμα? Έχουν όμορφα συναισθήματα για να μοιραστούν απλόχερα μαζί μας? Πόσο μπορούν να έχουν οι άψυχες πέτρες και οι πάγοι, ανθρώπινη διάσταση?
Ένα γελοίο μαρκετινίστικο αφήγημα που κόβει εισιτήρια, είναι σε εξέλιξη εδώ και πολλά χρόνια, προσπαθώντας να εξωραΐσει τη μία και μοναδική αλήθεια: ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ. Το δήλωσε με παρρησία ο πρώτος ορειβάτης που πάτησε και τις 14 ψηλότερες κορυφές του πλανήτη -αυτές των 8000 μέτρων- ο Reinhold Messner και όσοι παρακολουθούν ή ακόμα περισσότερο, ζουν πρώτο χέρι αυτήν την υπόθεση, το γνωρίζουν καλά! Χιλιάδες χάθηκαν κι ακόμα περισσότεροι σακατεύτηκαν πιστεύοντας -ευτυχώς όχι όλοι- ότι τα βουνά τους καλούσαν.
Το τραγικό συμβάν του Broad Peak με τις δέκα χαμένες ψυχές, έρχεται να μας το θυμίσει, για πολλοστή φορά! Άδικα προσπαθούμε να εξιλεώσουμε τη σκληρότητα των βουνών, μικρών και μεγάλων. Τα βουνά είναι άψυχα, χωρίς πνεύμα, χωρίς συναισθήματα, χωρίς έλεος, είναι αδυσώπητα εντέλει! Δεν κοιτούν τον δυνατό ή τον ανήμπορο, τον πλούσιο ή τον φτωχό, τον ταλαιπωρημένο ή τον ετοιμοθάνατο. Είναι εκεί, απόμακρα, απρόσιτα και εχθρικά μέρη του κόσμου μας. Εμείς θέλουμε και τα βάζουμε μαζί τους και με την τύχη μας.
Ας αφήσουμε λοιπόν το σύγχρονο παραμύθι ότι “τα βουνά μας καλούν”. Αν μας καλούν πάντως, το κάνουν για να μας θυμίσουν πως καλό είναι αν τόσο πολύ θέλουμε να φτάσουμε εκεί πάνω, να γνωρίζουμε ότι δεν θα μας λυπηθούν, αν το παιχνίδι γυρίσει αλλιώς. Δεν πρόκειται να δείξουν κανένα οίκτο. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος γύρω μας από την εμφάνιση του ανθρώπου πάνω στη γη και έτσι θα συνεχίσει, μέχρι την εξαφάνισή του!
ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΛΟΥΝ, ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ !!!
Καιρός λοιπόν να σταματήσουμε τις αυταπάτες, προσπαθώντας να χρυσώσουμε το χάπι. Εμείς πάμε γυρεύοντας, εκείνα απλά αδιαφορούν…
31.07.2026 -> BROAD PEAK AVALANCHE (UPD. 31/7 – 15:20) —> Σβήνουν οι ελπίδες ανεύρεσης ζωντανών αγνοούμενων! Με drone εντοπίστηκαν οι σοροί τεσσάρων ακόμα, ανάμεσά τους και του Nimsdai, όπως εικάζεται.
Ας δούμε την αναφορά του Tourism Times, που δημοσιεύτηκε πριν από λίγο: Oι πιθανότητες να βρεθούν ζωντανοί ορειβάτες στο Broad Peak είναι σχεδόν μηδενικές, καθώς οι επίγειες και εναέριες ομάδες έρευνας έχουν επιταχύνει τις επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης στο σημείο της χιονοστιβάδας.
Οι ορειβάτες που επέστρεψαν από το K2, εγκαταλείποντας την τελική τους εξόρμηση για την κορυφή μετά τη χιονοστιβάδα στο Broad, δήλωσαν στους Tourism Times ότι πέταξαν ένα εξελιγμένο drone και έλαβαν επίσης πληροφορίες από τις ομάδες έρευνας και διάσωσης, που δείχνουν ότι οι πιθανότητες επιβίωσης για όλους τους ορειβάτες που παγιδεύτηκαν στη χιονοστιβάδα είναι σχεδόν μηδενικές.
Τρεις από αυτούς, η Nadhira Al Harthy, ο Yukta Gurung και ένα άγνωστο μέλος σώματος (!) -πιθανά να ανήκει στην Αμερικανίδα της ομάδας- μεταφέρθηκαν αεροπορικά στο Skardu, ενώ η ομάδα έρευνας προσπαθεί να ανακτήσει άλλες σορούς από την πλευρά της Concordia, στα νότια.
«Η ομάδα που πέταξε ένα drone από την Κατασκήνωση Βάσης, παρατήρησε ότι τέσσερις ορειβάτες – ο Nirmal Purja «Nimsdai», ο Kili Pemba Sherpa, ο Nima Sherpa και ο Wang Zhong – εθεάθησαν να έχουν χαθεί ακριβώς κάτω από το Camp-1 προς την πλευρά Concordia», ανέφερε η ομάδα που πέταξε το drone. Η ομάδα έρευνας σημείωσε επίσης ότι και οι 10 ορειβάτες, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου ορειβάτη Nimsdai, είχαν χαθεί στην πλευρά Concordia, επιβεβαίωσαν οι ορειβάτες, οι οποίοι συντονίστηκαν με την ομάδα έρευνας και διάσωσης εκεί.
31.07.2026 -> BROAD PEAK AVALANCE (UPD 10:45) —> Κυκλοφορεί παντού η πληροφορία πως το tracker του Nimsdai δείχνει μια μικρή κίνηση τις τελευταίες ώρες. Το Everest Today από το οποίο και την αναδημοσιεύω, μας καλεί να είμαστε επιφυλακτικοί, καθώς ως γνωστόν μπορεί να γίνονται μικρές μετατοπίσεις του σήματος ακόμα και αν μια συσκευή είναι ενεργή αλλά ακινητοποιημένη. Προς το παρόν έχουν ανασυρθεί τέσσερις σοροί ορειβατών (όχι επίσημο): δύο Νεπαλέζοι, από τους έξι που αγνοούνται, ο Πακιστανός και ο Κινέζος. Επίσημο είναι πως γνωρίζουμε πλέον τους δύο από τους τέσσερις, είναι η Nadhira από το Ομάν και ο Νεπαλέζος Yukta.
Ένα στοιχείο που περνά λάθος από τα ΜΜΕ -δεν μπορώ να καταλάβω γιατί- είναι η ώρα του συμβάντος. Παντού διαβάζω “απόγευμα” όταν οι επίμαχες ώρες με το σήμα των trackers είναι περίπου στις 10 το πρωί! Φαντάζομαι ότι στις επόμενες ανανεώσεις θα διορθωθεί αυτό.
Σύμφωνα με το Everest Chronicle έχουν ήδη φτάσει με ελικόπτερο κάποιοι πολύ έμπειροι ορειβάτες στην περιοχή, με όλον το αναγακίο εξοπλισμό και ρίχτηκαν άμεσα στην προσπάθεια ανεύρεσης και ανάσυρσης. Όπως μας πληροφορεί το EC, τα συνεργεία έχουν ήδη ανασύρει 4 σορούς από τη βάση του βουνού, στα 5.500 μέτρα, λίγο πιο πέρα από την Κατασκήνωση Βάσης, κάτι που σημαίνει ότι οι ορειβάτες αυτοί παρασύρθηκαν μέχρι τέλους, μέχρι να τελειώσει η πλαγιά του βουνού! Η χιονοστιβάδα χτύπησε λίγο πιο κάτω από το Camp-III στα 6.600 μέτρα. Το tracker του Nimsdai από τα 6.659 στις 09:38 έδειξε το επόμενο στίγμα του μισή ώρα μετά (10:18) στα 5.891, σχεδόν 760 μέτρα χαμηλότερα.
