Στις 18 Ιανουαρίου 2025, ο 36χρονος Thomas Plamberger και η 33χρονη κοπέλα του, Kerstin Gurtner, επιχειρούσαν μια τεχνική, νυχτερινή χειμερινή ανάβαση στο Grossglockner (3.798μ), το ψηλότερο βουνό της Αυστρίας. Το επόμενο πρωί, ο Plamberger είχε φύγει με ασφάλεια από το βουνό, αλλά η Gurtner βρισκόταν ακόμα περίπου 30 μέτρα από την κορυφή. Όταν εξαντλήθηκε πολύ για να κατέβει με ασφάλεια, ο Plamberger φέρεται να την άφησε για να ζητήσει βοήθεια. Μέχρι να φτάσουν οι διασώστες την επόμενη μέρα, εκείνη είχε παγώσει μέχρι θανάτου.
Την περασμένη εβδομάδα, η Εισαγγελία του Ίνσμπρουκ ολοκλήρωσε την έρευνά της και απήγγειλε κατηγορίες στον Plamberger για ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Εάν καταδικαστεί, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και τριών ετών.
Τι πραγματικά συνέβη λοιπόν στο Grossglockner; Μελέτησα* λεπτομερώς τις αστυνομικές αναφορές, την εκδοχή της υπεράσπισης και την αυστριακή νομοθεσία και στη συνέχεια μίλησα με βετεράνους οδηγούς ορειβασίας για να προσπαθήσω να αποκαλύψω ποιος έφταιγε πραγματικά στις 18 Ιανουαρίου. Η ανάλυσή μου έδωσε επίσης ορισμένα μαθήματα που μπορούν να πάρουν όλοι οι ορειβάτες από αυτό το περιστατικό.
(*) το άρθρο υπογράφεται από τον Owen Clarke και δημοσιεύτηκε πρόσφατα στο περιοδικό Outside
Μια ολονύκτια ανάβαση, μέσα στον χειμώνα, κάτω από άθλιες συνθήκες
Υπάρχουν δύο ελαφρώς διαφορετικές αφηγήσεις σχετικά με το τι συνέβη στο βουνό το βράδυ της 18ης Ιανουαρίου. Η μία προέρχεται από την αστυνομία και η άλλη από τον Plamberger και την υπεράσπισή του. Η υπόθεση δεν θα δικαστεί πριν από τις 19 Φεβρουαρίου 2026, επομένως πολλά από αυτά που συνέβησαν στο βουνό παραμένουν εικασίες για την ώρα.
Η επίσημη κατάθεση του Plamberger στην Αστυνομία δεν έχει δημοσιοποιηθεί στο σύνολό της. Ωστόσο, σύμφωνα με μια αφήγηση που δημοσίευσε ο δικηγόρος υπεράσπισής του, Kurt Jelinek, πέντε μήνες μετά το περιστατικό, οι δύο ορειβάτες ήταν εξίσου ικανοί και σχεδίασαν την ανάβασή τους μαζί. Ο Jelinek είπε ότι κατά την άποψη του πελάτη του, τόσο αυτός όσο και η Gurtner θεωρούσαν τους εαυτούς τους «επαρκώς έμπειρους, επαρκώς προετοιμασμένους και καλά εξοπλισμένους».
Ξεκίνησαν την ανάβασή τους στις 6:45 π.μ., προσπαθώντας να φτάσουν στην κορυφή μέσω της νοτιοδυτικής κορυφογραμμής της, γνωστής ως Stüdlgrat, η οποία περίπου φτάνει σε βαθμό δυσκολίας UIAA στο III-IV (5.4). Σχεδίαζαν να επιστρέψουν μέσω της ελαφρώς ευκολότερης κανονικής διαδρομής (normal), η οποία κατεβαίνει νοτιοανατολικά πάνω από την 3η ψηλότερη κορυφή της Αυστρίας, το Kleinglockner (3.770 μ.). Περνάει από ένα ορεινό καταφύγιο γνωστό ως Erzherzog Johann, στα 3.450 μ.
Μέχρι τη 1:30 μ.μ., ο Plamberger και η Gurtner είχαν φτάσει σε αυτό που είναι γνωστό ως Frühstücksplatzerl («Σημείο Πρωινού») στα 3.550 μέτρα, στο Stüdlgrat. Αυτό το δημοφιλές σημείο ξεκούρασης, στην κορυφογραμμή περίπου 300 μέτρα υψομετρικής πριν από την κορυφή, σηματοδοτεί την έναρξη της πιο δύσκολης ανάβασης στη διαδρομή συνολικά. Σηματοδοτεί επίσης ένα κρίσιμο σημείο καμπής, το οποίο αναγνωρίζει η εκδοχή της υπεράσπισης. «Εφόσον ούτε η γυναίκα ούτε ο Plamberger ήταν εξαντλημένοι ή καταβεβλημένοι, συνέχισαν», αναφέρει η εκδοχή.
Σε αυτό το σημείο, η εκδοχή της υπεράσπισης προχωρά περίπου εννέα ώρες μπροστά, στις 10:30 μ.μ., όταν οι δύο ορειβάτες εξακολουθούν να σκαρφαλώνουν προς την κορυφή. Είναι πιθανό η ομάδα να πίστευε ότι θα ήταν πιο γρήγορο ή ασφαλέστερο να ανέβει και να περάσει το βουνό μέχρι την καλύβα, παρά να κατέβει επιστρέφοντας την τεχνική κορυφογραμμή μέσα στο σκοτάδι. Σε κάθε περίπτωση, οι διασώστες στην κοιλάδα από κάτω, μπορούσαν να δουν τους φακούς τους ψηλά στο βουνό. Τράβηξαν μια σειρά από φωτογραφίες που έχουν γίνει viral. Ο καιρός μέχρι τότε, είχε επιδεινωθεί δραματικά. Η ταχύτητα του ανέμου έφτασε τα 72 χιλιόμετρα την ώρα και η θερμοκρασία έπεσε στους -20 βαθμούς (αισθητή θερμοκρασία).
Κάποια στιγμή μεταξύ 10:30 μ.μ. και 10:50 μ.μ. (οι δύο εκδοχές διαφέρουν), η αλπική αστυνομία (sic) έστειλε ένα ελικόπτερο για να βοηθήσει το ζευγάρι. Όταν το ελικόπτερο πέταξε από πάνω και έστρεψε τα φώτα του πάνω τους, ο Plamberger δεν έκανε σημάδια κινδύνου και έτσι το ζευγάρι συνέχισε την ανάβαση. Η υπεράσπιση του Plamberger το αναγνωρίζει επίσης. «Καθώς και οι δύο αισθάνονταν καλά και δεν ήταν μακριά από την κορυφή, δεν υπήρχε έκτακτη ανάγκη και επομένως δεν δόθηκε τέτοιο σήμα», λέει ο δικηγόρος του.
Ωστόσο, η εκδοχή της υπεράσπισης ισχυρίζεται ότι μόλις το ελικόπτερο έφυγε, η υγεία της Gurtner επιδεινώθηκε. «Έδειξε ξαφνικά αυξανόμενα σημάδια εξάντλησης». Ο Plamberger αποκαλεί αυτή την εξέλιξη «εντελώς απροσδόκητη και αντικειμενικά απρόβλεπτη».
Η εισαγγελία σημειώνει ότι οι υπηρεσίες διάσωσης των Άλπεων έκαναν «αρκετές προσπάθειες» να επικοινωνήσουν με τον Plamberger, αφότου το ελικόπτερο της αστυνομίας πέταξε από πάνω του, στις οποίες όμως δεν απάντησε, παρότι είχε λήψη σήματος και έλαβε τις κλήσεις. (Ο δικηγόρος του Plamberger λέει ότι ο πελάτης του «δεν είχε παρατηρήσει [τις κλήσεις], επειδή το κινητό του τηλέφωνο «δονούταν μόνο ελαφρώς για εισερχόμενες κλήσεις και μηνύματα».
Τέλος, περίπου δύο ώρες μετά την πτήση του ελικοπτέρου, στις 12:35 π.μ., οι διασώστες έλαβαν μια κλήση απόκρισης από τον Plamberger. Οι εκδοχές για το τι συνέβη σε αυτήν την κλήση διαφέρουν. Σύμφωνα με την αστυνομία, η συζήτηση ήταν «ασαφής» και ο Plamberger έβαλε στη συνέχεια το τηλέφωνό του πίσω στην τσέπη του σε αθόρυβη λειτουργία. Ο Plamberger, εν τω μεταξύ, υποστηρίζει ότι μετά από αυτό το τηλεφώνημα, «ήταν πεπεισμένος ότι ο αστυνομικός του βουνού γνώριζε τη σοβαρότητα της κατάστασης και ότι χρειαζόταν επειγόντως διάσωση».
Το ζευγάρι, που συνέχιζε να σκαρφαλώνει «για να παραμείνει ζεστό», βρισκόταν σε αυτό το σημείο σε μια χιονισμένη ράμπα (πλατό) περίπου 30 μέτρα κάτω από την κορυφή του Grossglockner, η οποία σηματοδοτείται από έναν μεγάλο μεταλλικό σταυρό. Η υπεράσπιση του Plamberger λέει ότι αφού πέρασε την επόμενη μιάμιση ώρα προστατευμένος κάτω από την κορυφή, ο ίδιος και η Gurtner αποφάσισαν ότι η καλύτερη επιλογή τους ήταν ο Plamberger να κατέβει μόνος του, στην καλύβα Erzherzog Johann, για να βρει άλλους ορειβάτες και να ζητήσει βοήθεια. Την άφησε περίπου στις 2:00 π.μ. και δεν έκανε δεύτερη κλήση στις υπηρεσίες διάσωσης μέχρι τις 3:30 π.μ.
Σε αυτό το τηλεφώνημα, τους ενημέρωσε ότι έπρεπε να αφήσει πίσω την Gurtner. «Πρότεινε να σταλεί (ξανά) ένα άλλο ελικόπτερο» για να την παραλάβει. Αλλά πλέον, οι άνεμοι ήταν τόσο σφοδροί που η διάσωση με ελικόπτερο ήταν αδύνατη. Όταν οι διασώστες έφτασαν με τα πόδια στο σημείο της Gurtner το επόμενο πρωί, τη βρήκαν νεκρή από την παγωνιά.
Τι είναι η «ανθρωποκτονία εξ αμελείας»; Θα πάει ο Thomas Plamberger στη φυλακή;
Στο πλαίσιο της έρευνας της εισαγγελίας, κατάσχεσαν τα κινητά τηλέφωνα και τα αθλητικά ρολόγια των δύο ορειβατών, ανέκριναν μάρτυρες και αξιολόγησαν φωτογραφίες και βίντεο από το περιστατικό. Η κατηγορία που τελικά απαγγέλθηκε εναντίον του, είναι “grossly negligent homicide” «ανθρωποκτονία εξ αμελείας» (Αυστριακός Ποινικός Κώδικας §81), είναι πιο σοβαρή από την απλή ανθρωποκτονία εξ αμελείας (σ.σ. αμετάφραστο από το άρθρο: manslaughter or negligent homicide). Είναι από τις πιο σοβαρές κατηγορίες που μπορεί να δεχτεί κανείς σχετικά με τον θάνατο ενός άλλου ατόμου.
Το γραφείο του αυστριακού εισαγγελέα Harlander & Partner εξηγεί ότι οι κατηγορίες για ανθρωποκτονία εξ αμελείας (grossly negligent homicide) δικαιολογούνται μόνο όταν ένα άτομο προκαλεί τον θάνατο ενός άλλου «μέσω εξαιρετικά και εμφανώς αμελούς συμπεριφοράς». Πρέπει να υπάρχει μια «σχεδόν αδιάφορη» περιφρόνηση των βασικών, στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας, και ο κίνδυνος πρέπει να ήταν «προφανής και προβλέψιμος». (Ένα άλλο παράδειγμα ανθρωποκτονίας εξ αμελείας είναι η οδήγηση αυτοκινήτου υπό την επήρεια αλκοόλ και ο θάνατος κάποιου άλλου εξαιτίας αυτού του γεγονότος).
Η εισαγγελία υποστηρίζει ότι ο Plamberger έκανε εννέα (9) ξεχωριστά λάθη που συνολικά συνιστούν ανθρωποκτονία εξ αμελείας. Το πρώτο ήταν ότι έφερε εξαρχής την Gurtner στο ταξίδι τους, «παρά την απειρία της γυναίκας, και το γεγονός ότι δεν είχε πραγματοποιήσει ποτέ μια αλπική περιήγηση σε μεγάλο υψόμετρο αυτού του μεγέθους, δυσκολίας και υψομέτρου, και παρά τις δύσκολες χειμερινές συνθήκες».
Μια βασική απόκλιση μεταξύ των θέσεων της υπεράσπισης και της εισαγγελίας είναι η αναλογία εμπειρίας μεταξύ των δύο ορειβατών. Η υπεράσπιση του Plamberger υποστηρίζει ότι ήταν ισότιμοι εταίροι, παρόμοιας φυσικής κατάστασης και αλπικής εμπειρίας. Η εισαγγελία λέει ότι αυτό δεν ίσχυε. Λόγω της διαφοράς στην εμπειρία, η εισαγγελία υποστηρίζει ότι ο Plamberger ενήργησε ως ο «υπεύθυνος ηγέτης» (verantwortlicher Führer) του ταξιδιού.
Ισχυρίζονται επίσης (από την εισαγγελία), ότι το ζευγάρι ξεκίνησε τουλάχιστον δύο ώρες αργότερα, δεν διέθετε επαρκή εξοπλισμό έκτακτης ανάγκης και δεν επέστρεψε εγκαίρως όταν ο καιρός επιδεινώθηκε. Η εισαγγελία επισημαίνει επίσης, ότι όχι μόνο ο Plamberger δεν πραγματοποίησε κλήση έκτακτης ανάγκης πριν νυχτώσει, αλλά τηλεφώνησε στις 12:35 π.μ. (μεσάνυχτα). Προσθέτουν ότι η Plamberger έβαλε την Gurtner να σκαρφαλώνει φορώντας μαλακές μπότες snowboard (η κοπέλα κουβαλούσε κι ένα splitboard για την κατάβαση!), ακατάλληλες για μικτή αναρρίχηση σε χειμερινές συνθήκες.
Άλλη απόδειξη βαριάς αμέλειας, σύμφωνα με την εισαγγελία, είναι το γεγονός ότι δεν έδωσε σήμα κινδύνου όταν το ελικόπτερο πέταξε από πάνω και ότι στη συνέχεια κράτησε το τηλέφωνό του σε αθόρυβη λειτουργία και αγνόησε τις κλήσεις από τις υπηρεσίες διάσωσης. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διάσωση με ελικόπτερο στην Αυστρία δεν καλύπτεται από την δημόσια ασφάλιση της χώρας. Χωρίς ασφάλιση διάσωσης ή συμμετοχή ως μέλος σε κάποιον αλπικό σύλλογο, μπορεί να κοστίσει χιλιάδες δολάρια. Σε περιπτώσεις βαριάς αμέλειας, οι διασωθέντες πρέπει να πληρώσουν το πλήρες κόστος της διάσωσής τους.
Τέλος, πριν την αφήσει στην κορυφή στις 2:00 π.μ., ο Plamberger «δεν κατάφερε να μεταφέρει την κοπέλα του σε καλυμμένο σημείο για να την προστατεύσει από την απώλεια θερμότητας (υποθερμία)». «Ούτε χρησιμοποίησε τον σάκο της μπιβουάκ ούτε τις διαθέσιμες κουβέρτες έκτακτης ανάγκης για να την προστατεύσει από περαιτέρω ψύξη, ούτε αφαίρεσε το βαρύ σακίδιο πλάτης και το splitboard της».
Τι μπορούμε να μάθουμε; Τι έχουν να πουν οι οδηγοί βουνού;
Ο Plamberger παραμένει αθώος μέχρι να αποδειχθεί ένοχος. Παρόλο που έχουν απαγγελθεί κατηγορίες, είναι δύσκολο να πούμε ακριβώς τι πραγματικά συνέβη στο Γκροσγκλόκνερ μέχρι να δικαστεί η υπόθεση τον Φεβρουάριο. Ο δικηγόρος του δεν απάντησε σε αιτήματα μου για σχόλια, αλλά το Σαββατοκύριακο, τηλεφώνησα σε μερικούς έμπειρους οδηγούς βουνών για να ακούσω την άποψή τους για την τραγωδία.
Οι δίδυμοι από την Αργεντινή και οδηγοί της IFGMA, Willie και Damian Benegas, έχουν ηγηθεί αποστολών σε όλο τον κόσμο για περισσότερα από 30 χρόνια και έχουν συμμετάσχει σε μια σειρά από επιχειρήσεις διάσωσης υψηλού προφίλ. Επεσήμαναν ότι δεν είναι ασυνήθιστο για έμπειρους ορειβάτες να κατεβαίνουν μόνοι τους για να ανακτήσουν βοήθεια. Είναι επίσης δύσκολο για ένα άτομο να κατεβαίνει ορεινό έδαφος κουβαλώντας όλο το επιπλέον βάρος ενός άλλου, εξήγησαν τα αδέρφια. «Τα πραγματικά λάθη ξεκίνησαν την προηγούμενη μέρα», είπε ο Damian. «Τα λάθη ξεκίνησαν όταν αποφάσισε να την πάει να ανέβει αυτό το βουνό, τον χειμώνα, σε αυτή την τεχνική διαδρομή. Όταν αποφάσισαν να φύγουν αργά, γνωρίζοντας ότι ο καιρός ήταν άσχημος, όταν δεν γύρισαν πίσω νωρίτερα, και ούτω καθεξής».
Ο Willie και ο Damian είπαν ότι η πιο επικριτική πτυχή της αφήγησης του Plamberger είναι ότι δεν περιγράφει τι συνέβη στο κενό μετά τις 1:30 μ.μ. Τότε ήταν που ο ίδιος και η Gurtner αποφάσισαν να συνεχίσουν από το σημείο καμπής στα 3.550 μέτρα. Εννέα ώρες αργότερα—και πέντε ώρες μετά τη δύση του ηλίου—στις 10:30 μ.μ., εξακολουθούσαν να σκαρφαλώνουν και αγνόησαν το ελικόπτερο που στάλθηκε για να τους βοηθήσει. Το ότι ο Plamberger αγνόησε το ελικόπτερο (κάτι που δεν αμφισβητεί ότι έκανε), σε αυτό το σημείο, είναι σχεδόν αδύνατο να δικαιολογηθεί. «Ήταν ξεκάθαρα σε πρόβλημα», είπε ο Γουίλι.
Ο Plamberger υποστηρίζει ότι όλα ήταν καλά μέχρι αμέσως μετά την αναχώρηση του ελικοπτέρου, όταν η σύντροφός του «έξαφνα έδειξε αυξανόμενα σημάδια εξάντλησης», κάτι που του φάνηκε «εντελώς απροσδόκητο» και «αντικειμενικά απρόβλεπτο». «Αυτός ο ισχυρισμός είναι μάλλον γελοίος» είπε ο Willie. «Και το γεγονός ότι δεν τηλεφώνησε μέχρι τις 00:30;» είπε ο Γουίλι. «Αν αποδείξουν ότι είχε σήμα, τότε ποια είναι η υπεράσπισή του; Δεν το βλέπω».
Και οι δύο οδηγοί είπαν ότι το περιστατικό φαινόταν μια χαρακτηριστική περίπτωση πυρετού κορυφής. «Μερικοί άνθρωποι, όταν τα πράγματα αρχίζουν να πηγαίνουν στραβά, η πρώτη τους αντίδραση είναι: “Είμαστε εντάξει! Μπορούμε να τα καταφέρουμε!”», είπε ο Γουίλι. Ο Ντέμιαν θυμήθηκε ένα περιστατικό στο Lhotse (8.516 μ.) το 2012. Ενώ κατέβαινε από την κορυφή αργά την ίδια μέρα, συνάντησε έναν Τσέχο ορειβάτη που ανέβαινε στα φιξαρισμένα σχοινιά χωρίς πιολέ (ice axe ή ice tool). Ο Damian, ο οποίος είχε φιξάρει τα σχοινιά στο βουνό, είπε στον ορειβάτη: «Ε, δεν φτιάξαμε όλη τη διαδρομή μέχρι την κορυφή, έχεις ακόμα 150 μέτρα που θα πρέπει να ανέβεις χωρίς σταθερά σχοινιά και είναι αργά, πρέπει να κατέβεις». Αν και δεν είχε πιολέ για τον πάγο, ο άντρας τον απέρριψε. Θα πήγαινε στην κορυφή ό,τι και να γινόταν. Ο Damian είπε ότι προσπάθησε να λογικέψει τον ορειβάτη, αλλά τελικά, «είπα, “Γαμώτο” και του έδωσα το πιολέ μου για τον πάγο, επειδή δεν ήθελα να πέσει. Ο τύπος πήρε το πιολέ και ανέβηκε μόνος του. Δεν επέστρεψε ποτέ». (Ο ορειβάτης σε αυτό το περιστατικό ήταν o Milan Sedlacek και το σώμα του ανασύρθηκε από την κορυφή του Lhotse το 2024).
Ο Frédéric Degoulet, Γάλλος οδηγός της IFMGA και βραβευμένος με το βραβείο Piolet d’Or αλπινιστής, μου είπε ότι οποιαδήποτε από τις αποφάσεις που πήρε ο Plamberger στο Grossglockner μπορεί να μην ήταν μοιραία από μόνη της. Αλλά, συνδυάζοντας τα πάντα, αυτές οι κακές αποφάσεις οδήγησαν σε ένα οδυνηρό σενάριο. «Είναι ένα λάθος, ακολουθούμενο από ένα άλλο, και ένα άλλο, και ένα ακόμα», είπε ο Degoulet. Πρόσθεσε ότι «ο εγωισμός, η απροθυμία να παραδεχτείς μια κακή απόφαση και αντ’ αυτού να προχωρήσεις μπροστά με μια δεύτερη κακή, πιθανότατα έπαιξε ρόλο».
«Είναι πολύ εύκολο να υποσκάψεις τον ίδιο σου τον εαυτό με κακές αποφάσεις στα βουνά», εξήγησε ο Degoulet. «Σκάβεις, σκάβεις, σκάβεις, ντρέπεσαι να παραδεχτείς ότι κάνεις λάθος και μετά βρίσκεσαι σε μια θέση όπου είναι πολύ αργά». Το περιστατικό θύμισε στον Degoulet την καταστροφή στο Haute Route των Άλπεων το 2018, όταν μια ομάδα εννέα σκιέρ ακολούθησε τον οδηγό τους σε μια σφοδρή χιονοθύελλα. Επτά, συμπεριλαμβανομένου του οδηγού, πέθαναν από υποθερμία».
| Haute Route 2018 disaster : Ο έμπειρος οδηγός ενός γκρουπ 9 σκιέρ στις 29 Απριλίου του 2018, τους πρότεινε να κατηφορίσουν με κραμπόν αντί με τα σκι τους από μία κορυφή στις Ελβετικές Άλπεις, καθώς ο καιρός έδειχνε επιδείνωση και συνθήκες μηδενικής ορατότητας. Αυτό προκάλεσε μεγάλη καθυστέρηση στην κίνησή της ομάδας, η οποία νυχτώθηκε στο πουθενά, παρότι κοντά στον προορισμό τους, ένα καταφύγιο ανάγκης. Επιπλέον, η αχρήστευση του δορυφορικού τηλεφώνου του οδηγού λόγω μπαταρίας, τους εμπόδισε να καλέσουν σε βοήθεια. Έσκαψαν στο χιόνι για να περάσουν τη νύχτα, δεν είχαν όμως ούτε κατασκηνωτικό εξοπλισμό, ούτε τροφή και μέχρι το πρωί είχαν πεθάνει 7 από τους 15 της ομάδας από εξάντληση και υποθερμία, ανάμεσά τους και ο ίδιος ο οδηγός. Συνολικά 16 άνθρωποι χάθηκαν εκείνο το Σ/Κ του Απριλίου του 2018 στις Άλπεις, σε διάφορα συμβάντα εξαιτίας της ξαφνικής κακοκαιρίας). |
Οι αδελφοί Benegas εξήγησαν ότι μια ομάδα αναρρίχησης -είτε οδηγός και πελάτης, σύζυγος και σύζυγος, φίλος και φίλος, είτε τυχαίοι σύντροφοι που γνωρίστηκαν στο γυμναστήριο- είναι τόσο δυνατή όσο το πιο αδύναμο μέλος της! Επομένως, το βάρος πέφτει στο πιο έμπειρο μέλος να το αναγνωρίσει αυτό. «Αν έχεις περισσότερη εμπειρία και φυσική κατάσταση, η δουλειά σου δεν είναι να φέρεις τον σύντροφό σου στο επίπεδό σου», είπε ο Damian. «Η δουλειά σου είναι να κατέβεις στο επίπεδό του».
Πρόσθεσε ότι η αναρρίχηση με έναν «ρομαντικό» σύντροφο μπορεί να οδηγήσει σε μια εγγενώς ταραγμένη, πολύπλοκη δυναμική. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα αν ο ένας ορειβάτης έχει σημαντικά περισσότερη ή λιγότερη εμπειρία από τον άλλον. «Δεν ξέρω πώς ήταν η σχέση τους, έξω από αυτήν την ανάβαση», είπε, «αλλά όταν έχεις σχέσεις άνδρα-γυναίκας που σκαρφαλώνουν μαζί, βλέπουμε πολλά πράγματα να πηγαίνουν στραβά. Η μία πλευρά μπορεί να είναι πρόθυμη να ευχαριστήσει, η άλλη πρόθυμη να εντυπωσιάσει, και στο τέλος της ημέρας, κανείς δεν σκέφτεται λογικά».
Αν και φαίνεται πιθανό η Gurtner να ήταν η λιγότερο έμπειρη από τις δύο, ο Degoulet πρόσθεσε ότι μπορεί να είχε καταφέρει να σώσει τον εαυτό της αν είχε πατήσει το πόδι της κάτω. Προφανώς, θα μπορούσε να είχε σταματήσει η ίδια το ελικόπτερο της αστυνομίας όταν ήρθε να τους βοηθήσει. Ή θα μπορούσε να είχε καλέσει για βοήθεια χρησιμοποιώντας το δικό της τηλέφωνο. Αλλά αντ’ αυτού, φαινόταν να εμπιστεύεται τον Plamberger να πάρει έξυπνες αποφάσεις μέχρι να είναι πολύ αργά. «Πρέπει πάντα να ακούς τη φωνή που έχεις στο κεφάλι σου», είπε ο Degoulet. «Μόλις έχεις αμφιβολίες, εξέφρασέ τες. Τα βουνά θα είναι πάντα εκεί».
Και θα έπρεπε ο Plamberger να έμενε με τον Gurtner μετά τις 2:00 π.μ., αφού η σειρά των κακών αποφάσεών του τους είχε οδηγήσει σε μια μοιραία κατάσταση; Δύσκολο να το πει κανείς.
«Αυτό είναι ένα ηθικό ερώτημα», είπε ο Damian Benegas. «Είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δολαρίων στην ορειβασία και δεν υπάρχει εύκολη απάντηση».
«Ο μόνος τρόπος για να μην χρειαστεί να απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα είναι να αποφύγεις να βάλεις τον εαυτό σου εκεί εξαρχής», πρόσθεσε ο Willie.
(*) το άρθρο προέρχεται από το περιοδικό Outside και υπογράφεται από τον Owen Clarke