11.6 C
Litochoro
Σάββατο, 4 Απριλίου, 2026
Αρχική Blog Σελίδα 5

Trans-Himalaya από τον Βέλγο δρομέα Peter Van Geit

Ο Peter Van Geit (Πέτερ Βαν Γκάιτ) Βέλγος ultrarunner, ολοκλήρωσε πρόσφατα μια πολύμηνη προσπάθεια fast-hiking στα Ινδικά Ιμαλάια. Σύμφωνα με το σχέδιό του που αποτελούταν από 3.000 χιλιόμετρα πορείας, ο Peter κάλυψε τον ιλιγγιώδη αριθμό των 120 διάσελων και 175.000 μέτρων ανάβασης, σε ένα ρυθμό τρεις με τέσσερις φορές γρηγορότερο από έναν μέσο πεζοπόρο.

Γεννημένος στο Βέλγιο αλλά ζώντας στην Ινδία για τα τελευταία 20 χρόνια, o 47χρονος Van Geit περιγράφει τον εαυτό του σαν μια «…συνισταμένη εξερευνητή, ultrarunner και ορειβάτη». Έτρεχε στα κολεγιακά του χρόνια αλλά ξανασχολήθηκε με το τρέξιμο μόλις δύο δεκαετίες αργότερα, το 2013. Στο ενδιάμεσο είχε περπατήσει σκληρές διαδρομές στη νότια Ινδία. Το φετινό Trans-Himalaya δεν ήταν η πρώτη προσπάθεια αυτού του είδους για τον Peter. Το 2018 έτρεξε 2.000 χιλιόμετρα στα βουνά του Βιετνάμ και μετά έκανε ακόμα 1.500 στο Himachal Pradesh της Ινδίας.

Ελληνικό ορεινό τρέξιμο, η ιστορία! Μέρος Α, 1925-1986

Το τρέξιμο στα βουνά είναι μια ιστορία παλιότερη από όσο πιστεύουν οι περισσότεροι, βρισκόταν όμως για πολλά χρόνια κρυμμένη με επιμέλεια σε σκονισμένα ράφια. Η ιδιορρυθμία εκείνων που προσπαθούν εξαιτίας ενός ιδιαίτερου ψυχισμού να περιγράψουν τον ίδιο κόσμο με το δικό τους διαφορετικό τρόπο, τους οδηγεί αρχικά στο περιθώριο, μέχρι οι πολλοί να κατανοήσουν το μήνυμα. Τότε έρχεται και η δικαίωση, με την ταυτόχρονη έξοδό τους πλέον στο προσκήνιο, όπου έχουν να πουν ακόμα περισσότερα! Κάπως έτσι συμβαίνει και με το ορεινό τρέξιμο, ένα άθλημα με εξαιρετική δημοφιλία στις μέρες μας αλλά και τόσο παρεξηγημένο πριν ελάχιστες δεκαετίες. Πώς όμως ξεκίνησαν όλα στην Ελλάδα; Ήταν κάτι που σαν τάση έφτασε κάποτε και στη χώρα μας ή κάτι άλλο συνέβη; Ποιοι και πότε έφτιαξαν τα θεμέλια του αθλήματος; Φαντάζει κάπως αστείο, όμως στη συνείδηση του υπογράφοντος όλη αυτή η υπόθεση είναι τόσο συγκεκριμένη και προσωποποιημένη, που αναγκαστικά η αφήγηση της ιστορίας του θα ξεδιπλωθεί σχεδόν σε πρώτο πρόσωπο…

Στα Ιμαλάια με ποδήλατο, ένα χαμένο στοίχημα

Τον Νοέμβριο του 2000 παρέα με τον Δημήτρη Βενετικίδη, βρεθήκαμε στα Ιμαλάια με τα ποδήλατά μας, για μια ξεχωριστή περιπέτεια: την ποδηλατική διάσχιση της πιο διάσημης οροσειράς του κόσμου, από τα μονοπάτια της! Τώρα που ο χρόνος ξεμάκρυνε τα γεγονότα, αποδεικνύεται ότι ήταν ένα υπέρ το δέον φιλόδοξο σχέδιο, που δεν μπορούσε να έχει παρά μόνο λίγες πιθανότητες να γίνει πράξη. Στην περίπτωση εκείνη μάλιστα, είχαμε να αντιμετωπίσουμε κι άλλους, απρόβλεπτους, παράγοντες, ικανούς να ανατρέψουν αυτοστιγμή οποιοδήποτε παρόμοιο σχέδιο. Στο τέλος αυτής της περιπετειώδους εμπειρίας, αποζημιωθήκαμε σε κάποιο βαθμό. Από όλη την ιστορία όμως, μας έμεινε η απαραίτητη σοφία που κερδίζει κάποιος όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τις αποφάσεις του: «αν δεν το τολμήσεις, δεν μπορείς να ξέρεις». Μέχρι σήμερα, η γεύση εκείνης της γλυκόπικρης εμπειρίας λίγο έχει ξεθυμάνει παρά το ότι πέρασαν ήδη πολλά χρόνια από τότε.

Η Τραγωδία του 1953 στο Κ2 και το Τέλος μιας Εποχής

Το καλοκαίρι του 1953 το Έβερεστ είχε μόλις κατακτηθεί και η θριαμβευτική ατμόσφαιρα δεν είχε ακόμα καταλαγιάσει. Η προσπάθειες των ορειβατών ωστόσο συνεχιζόταν στην κατεύθυνση της κατάκτησης των υπόλοιπων γιγάντων στα Ιμαλάϊα. Το Κ2, το «φοβερό βουνό» όπως αποκαλείται, παρέμενε απάτητο ακόμα. Ο γιατρός Charlie Houston, ήταν εκείνη την εποχή ο πιο ικανός αμερικανός ορειβάτης, με μεγάλη εμπειρία από το χώρο των Ιαμαλαϊων. Από το 1938 ακόμα επιχείρησε να κατακτήσει χωρίς επιτυχία το Κ2, το δεύτερο σε ύψος βουνό στον κόσμο (8.611μ) και κατά πολύ δυσκολότερο τεχνικά από το Έβερεστ. Μεσολάβησε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι προσπάθειες διακόπηκαν. Το 1947 δημιουργήθηκε το μουσουλμανικό κράτος του Πακιστάν και η εμπόλεμη κατάσταση με την Ινδία στην περιοχή του Kashmir, δεν άφηναν κανένα περιθώριο για παραχώρηση αδειών σε ορειβατικές αποστολές. Το 1952 ο Houston μέσω του Αμερικανού πρεσβευτή, που άσκησε την επιρροή του στην Πακιστανική κυβέρνηση κατάφερε και πήρε την πολυπόθητη άδεια για το 1953.

Barkley Marathons, world’s most difficult event?

Found on 49 / the story of Jim Walmsley

Η επική πρώτη ανάβαση του Ogre το 1977

Το καλοκαίρι του 1977 η αφρόκρεμα της Αγγλικής ορειβασίας καταφθάνει στην οροσειρά του Καρακόραμ για μια ακόμα δύσκολη αποστολή: ο γρανιτένιος βράχος του Ogre ή Baintha Brakk υψώνεται στα 7.285 μέτρα και παραμένει απάτητος, παρά τις τρεις αποστολές που μέχρι τότε έχουν προηγηθεί. Έξι Βρετανοί ορειβάτες βρίσκονται εκείνο τον Ιούνιο στο βόρειο Πακιστάν για τη μεγάλη πρόκληση. Πίσω τους κουβαλούν την εμπειρία από σπουδαίες προσπάθειες του παρελθόντος στα Ιμαλάϊα και γνωρίζουν ήδη την παγκόσμια καταξίωση. Οι Chris Bonington, Nick Estcourt, Clive Rowland, Tut Braithwaite, Mo Anthoine και Doug Scott (που ήταν ο οργανωτής της αποστολής) αποτελούν την ομάδα. Μεγάλος απών ο Dougal Haston (αχώριστος σύντροφος του Scott στα βουνά), που χάθηκε λίγους μήνες νωρίτερα από χιονοστιβάδα στις Άλπεις.

The Ultimate Trail – Philippe Gatta